Het is zonde dat Dennis Wiersma zichzelf onmogelijk heeft gemaakt, want zijn ambities maakten nieuwsgierig naar wat hij had kunnen bereiken.
Bewindslieden komen en gaan, in de duiventil van het Binnenhof. Dennis Wiersma was al de 23ste die voortijdig vertrok in de kabinetten-Rutte. Altijd draait de Haagse molen zonder haperingen verder. Mensen worden bedankt voor hun diensten en bijgeschreven in de archieven want hup, daar is hun opvolger alweer. Er is geen reden om te denken dat het Dennis Wiersma anders zal vergaan.
En toch, hoewel zijn vertrek onvermijdelijk was geworden, is er reden om het te betreuren. De onvermijdelijkheid lag in de opstapeling van gebeurtenissen van de afgelopen weken. Toen De Telegraaf onthulde dat hij met zijn wel erg ruwe omgangsvormen binnen een jaar een uiterst beroerde reputatie had opgebouwd onder zijn ambtenaren, kwam Wiersma nog weg met de erkenning van zijn fouten en de belofte van beterschap. Hij had toen nog medestanders genoeg onder mensen die erop wezen dat er in een organisatie nog wel stevig gediscussieerd moet kunnen worden.
Over de auteur
Raoul du Pré is chef van de politieke redactie van de Volkskrant. Hij schrijft sinds 1999 over de nationale politiek.
Snel daarna bleek echter dat het daar niet om ging. Ook in zijn vorige functies, als VVD-Kamerlid en als staatssecretaris van Sociale Zaken, werd hij al aangesproken op intimiderend gedrag en maakte hij rijen slachtoffers onder zijn ondergeschikten. In vijf jaar tijd vertrokken zeker elf van zijn medewerkers. Toen deze week opnieuw klachten naar buiten kwamen over zijn gedrag, was duidelijk dat deze affaire hem zou blijven achtervolgen. Voor een man in een voorbeeldfunctie voor het hele primair en voortgezet onderwijs is dat een onhoudbare situatie.
Zijn suggestie in zijn afscheidsbrief dat hij is afgerekend op zijn ambitieuze dadendrang om het onderwijs te verbeteren (‘daarvoor moet je soms door muren heen breken’) was bovendien een veeg teken dat hij de boodschap toch nog niet helemaal begrepen had. Er zijn genoeg bestuurders die hun dadendrang botvieren zonder een spoor van vernieling te trekken in de personeelsbestanden.
Wiersma’s onmiskenbare ambitie is intussen wel de reden om zijn voortijdige vertrek te betreuren. Hij was de eerste in een lange reeks onderwijsministers die niet de indruk wekte op de winkel te passen. De al jaren dalende scores van de kwaliteit van het Nederlandse onderwijs in de internationale vergelijkingen werden door het departement eerst lange tijd vergoelijkt en, toen ze eenmaal wel werden erkend, nauwelijks fundamenteel aangepakt.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Wiersma was de eerste die hardop zei dat het zo niet langer kon, die aanstuurde op een grondige herbezinning van de manier waarop het onderwijs in Nederland is georganiseerd en die daarbij ook erkende - nota bene als liberaal - dat de overheid zich sinds de jaren negentig te veel heeft teruggetrokken uit deze zo belangrijke sector. Het is tijd om orde op zaken te stellen en Wiersma’s ambities maakten nieuwsgierig naar wat hij had kunnen bereiken. Het is zonde dat hij zichzelf onmogelijk heeft gemaakt.
Nu maar hopen dat de VVD snel een opvolger weet te vinden die Wiersma’s overtuiging deelt en daarbij ook zichzelf onder controle heeft.
Source: Volkskrant