Wat niemand je vertelt, is dat je als volwassene, in veel gevallen, net zo vaak luizen zult hebben als in je kindertijd. Hierbij moet ik aanmerken dat dit alleen voor volwassenen met kinderen geldt.
Ik heb nu al een jaar of acht af en aan luizen, meer aan dan af, eerlijk gezegd, en nu kunt u angstig van me wegrennen, maar laat me u vertellen: dat hebben alle ouders met kinderen. En de grootouders ook.
Het probleem is dat het hebben van luizen als volwassene veel genanter is dan als kind. Als kind kun je midden op straat in je broek plassen, modder over al je kleren smeren en snot over je hele gezicht, de meest afzichtelijke sandalen dragen met rode, worstvormige teentjes erin en een soort halfbakken Nederlands praten, en dat vindt iedereen prima. Zelfs leuk. Als volwassene kom je hier allemaal niet mee weg. Idem dito voor de luizen. Bij kinderen zijn ze deel van de kindertijd, bij volwassenen GATVERDAMME.
Wat mijn truc is, als ik per ongeluk heb laten vallen dat mijn kind luizen heeft gehad, is dat ik zeg: en toen heb ik voor de zekerheid mijn eigen haar ook even behandeld.
Hiermee impliceer ik dat ik iets heel anders ben dan ik eigenlijk ben. Ik ben een vrouw die vijf minuten geleden nog gierende luizen had, die ze er vloekend en tierend heeft uitgespoeld met chemische middelen. Maar ik dóé alsof er op mijn hoofd nooit luizen zouden kunnen voorkomen, maar ik gewoon proactief en preventief in de weer ben met Prioderm, omdat ik mijn leven zo op orde heb dat ik überhaupt de tijd en levensenergie heb om preventieve dingen te doen.
Het probleem is: ik heb zo veel haar, en het is zo dik en gezellig, dat luizen het ontzettend fijn hebben bij mij. Het is net als toen mijn zoon twee weken te lang in mijn buik bleef zitten en de verpleegkundige zei: ‘Hij heeft het daar gewoon heel gezellig.’ Dat vond ik alleen zelf ook oprecht gezellig. Een legioen bloedzuigende dieren: nee.
Ik hou me vast aan de woorden die ik een huisarts-slash-moeder laatst hoorde spreken. De combinatie van huisarts en moeder maakt dat ik iemand zie als de ultieme deskundige: dan heb je alles wel gezien, op het menselijke en vieze vlak.
Zij vertelde dat ze tegen haar kinderen had gezegd dat ze huisdieren hadden, dat waren hun luizen, en die gingen niet weg, want al het Priodermen ten spijt blijft er altijd een overlever hangen en anders springt er de volgende dag op school wel eentje over.
Je moet ze dus als je huisdieren zien. Het lukt me niet, hoor. Maar ik probeer het wel.
Source: Volkskrant