Soms, zegt de 31-jarige Van Es in het spelershotel van Oranje, kan ze ineens verdrietig worden. Dan flitsen de pijnlijkste vragen door haar hoofd. "Waar had ik nu gestaan als het wel goed was gegaan? Hoe had mijn leven er dan uitgezien?"
Kinderen krijgen is wat Van Es altijd al had gewild. De Boxmeerse omschrijft zichzelf als een familiemens, iemand die gedijt bij de warmte van haar familie uit Noord-Brabant. Moeder worden past volgens haar helemaal in dat plaatje.
Dus toen Van Es in januari ontdekte dat ze zwanger was, waren zij en haar vriend (oud-voetballer Paul Jans) de gelukkigste mensen op aarde. Dat de linksback van PSV daarvoor haar carrière en WK-droom moest opgeven, vond ze niet erg. Ze had alles al meegemaakt in het voetbal, met de Europese titel in eigen land in 2017 als hoogtepunt.
Het liep drastisch anders. Enkele weken na de positieve zwangerschapstest volgde groot verdriet. Vlak voor de bekerwedstrijd tegen Feyenoord ontdekte Van Es dat ze een miskraam had gehad, onthulde ze vorige maand in het AD. De droom was een nachtmerrie geworden.
Leeftijd: 31 jaar
Geboorteplaats: Boxmeer
Positie: verdediger
Clubs: Willem II (2008-2010), VVV-Venlo (2010-2012), PSV (2012-2016), Achilles'29 (2016-2017), FC Twente (2017-2018), Ajax (2018-2019), Everton (2019-2020), FC Twente (2020-2022), PSV (2022-2023)
Interlands: 77
In de eerste dagen na het nieuws kon Van Es niet nadenken. "Ik zat zo in het verdriet." Maar niet veel later zette ze de knop om. Want, zo zei ze tegen zichzelf: "Als er een deur dichtgaat, gaan er andere deuren open. Er ging voor mij een heel mooie deur open, met als einddoel het WK."
Het typeert de vechter in Van Es. "Ik kan heel hard voor mezelf zijn. Als er iets anders op mijn pad komt, gaan alle remmen los en ga ik daar vol voor." Precies die mentaliteit hielp haar in 2014 een dubbele beenbreuk te overwinnen. Ze moest toen als een peuter opnieuw leren lopen. Na anderhalf jaar revalideren maakte ze haar rentree, twee jaar daarna werd ze Europees kampioen.
Ook nu moest Van Es van ver komen. Ze moest noodgedwongen de "medische molen" in. "Ik heb vijf weken thuisgezeten en niks gedaan. Ik dacht op een gegeven moment: ik kan gaan lopen. Maar toen ik dat ging doen, kreeg ik weer een tegenslag en mocht ik weer een week niks doen."
"Zo is het de afgelopen tijd steeds gegaan. Ik moest van de trap vallen om weer stappen vooruit te zetten. Dat was heel zwaar en frustrerend. Elke keer zat het tegen. Het was pittig. Ik heb alle tegenslagen gehad die ik kon hebben." Een maand geleden is ze nog geopereerd.
Voetbal zorgde voor afleiding. Als klein meisje trapt ze al tegen een bal. Ze groeide van speelster van de lokale amateurclub Olympia'18 uit tot een gewaardeerde linksback van het Nederlands elftal en topclubs als Ajax en FC Twente. Ze speelde op het EK van 2017, het WK van 2019 en de Olympische Spelen van 2021.
Van Es ging bij zichzelf te rade wat ervoor nodig was om nog een WK te spelen. Ze dreunt de antwoorden staccato op. "Dan moet je fit zijn. Er goed uitzien. Minuten in de benen hebben." En dat betekende voor haar dat ze kilo's moest afvallen, spieren moest optrainen en minuten moest maken.
Op de trainingsvelden van PSV deed Van Es op eigen initiatief extra loopoefeningen. Ze ging daarbij niet te hard van stapel. "Mijn lichaam schommelde nog alle kanten op. Het is natuurlijk niet niks geweest."
Ruim twee maanden na het verdriet maakte Van Es haar rentree bij PSV, in een thuiswedstrijd tegen VV Alkmaar. Al had ze zelf liever eerder willen spelen. Ze zal uiteindelijk twee volledige wedstrijden spelen.
Sinds januari had Van Es vaak contact met Andries Jonker. De bondscoach informeerde dan hoe het met haar ging. In november had Jonker haar nog laten invallen in de oefeninterland tegen Denemarken. Het was voor Van Es haar 77e en tot dusver laatste interland.
"En toen kwam het belletje dat ik in de voorselectie voor het WK was opgenomen. Dat was bizar. Ik had erop gehoopt, maar ik had het niet verwacht. Dit voelt als een cadeautje, ja. Of ik het gevierd heb? Niet zozeer. Dat is misschien heel gek, ik heb er natuurlijk hard voor gewerkt. Maar ik ben nog niet in Australië."
Toen Van Es maandag van huis vertrok voor de start van de WK-voorbereiding, moest ze een traantje laten - zoals dat altijd bij haar gebeurt als ze langer van huis is. Eenmaal in Zeist sloeg het gevoel om. Ze zag speelsters met wie ze al op haar achttiende voetbalde. "Zij begrijpen mijn leven. Het doet me goed dat ik het met hen op deze manier kan afsluiten."
Het wrange is dat de loopbaan van Van Es in de komende dagen zomaar voorbij kan zijn. Nog voor de uitnodiging van Jonker maakte ze bekend na dit seizoen te stoppen met voetballen. Haar plan was deze zomer haar nieuwe woning in Boxmeer te gaan verbouwen.
"Ja, het kan na een week klaar zijn, dat is de keerzijde hiervan. Maar ik kan ook geselecteerd worden. Ook al is die kans maar 1 procent, dan ga ik ervoor. Het zou wat zijn als ik er bij zou zitten."
Kiki van Es heeft er bewust voor gekozen om open over haar miskraam te zijn. "Sinds de Europese titel in 2017 is er zoveel veranderd in Nederland. Ik ben bekender geworden. Dus toen ik er even uit lag, vroegen mensen zich af waar ik was."
"In het vrouwenvoetbal blijft niks geheim. Daarom wilde ik zelf mijn verhaal doen. Het is niet altijd leuk als iets van mijn leven naar buiten komt. Maar ik heb zoveel positieve berichten gehad, dat ik blij ben dat ik erover gesproken heb."
"Ik hoop dat heel veel vrouwen nu inzien dat je er niet veel aan kunt doen. Als ik met mijn verhaal ook maar 1 procent daaraan heb kunnen bijdragen, ben ik blij dat ik zo open ben geweest. Dit hoort helaas ook bij het leven."
Log in of registreer gratis op NU.nl en krijg toegang tot extra artikelen
Source: Nu.nl sport