De documentaire schetst een sympathiek beeld van een nieuwe generatie politici, hoewel het perspectief van de film op de bewindslieden – ze worden vooral als vrouwen (en moeders) neergezet – ook beperkt is
Tijdens het lezen van een interview in de Volkskrant met feminist en emeritus-hoogleraar genderstudies Maaike Meijer, bleef ik maar citaten onderstrepen. Zoals dit: ‘Jongetjes krijgen van jongs af aan de boodschap: jij bent beter. Terwijl meisjes juist de boodschap krijgen: jij bent minder. (…) Niemand doet het expres, maar het lijkt bijna een blind automatisme om mannen serieuzer te nemen.’ Elke vrouw weet dat het gebeurt, en zeker vrouwen van kleur, maar toch prettig als een wetenschapper bevestigt dat je niet gek bent.
Wie nog niet overtuigd is van die dubbele standaard, of verlegen zit om meer voorbeelden, kan terecht bij de driedelige HBO Max-documentaire The First Five, over de Finse minister-president Sanna Marin die in 2019 een coalitie samenstelde met vier andere vrouwelijke partijleiders. De coalitie kreeg van creatieve koppenmakers hoogst originele benamingen als ‘lippenstiftregering’, ‘pantycoalitie’ en ‘Tampax-team’. En toen moesten de interviews nog komen. Zo wilde CNN-presentator Fareed Zakaria weten ‘waar en hoe’ de ministersvrouwen elkaar ontmoeten. ‘Hoe werkt het?’ Sanna Marin: ‘Gewoon, zoals bij elke regering.’
Minister van Onderwijs Li Andersson vertelt dat ze als jeugdvoorzitter van de Linkse Alliantie oefende met ‘het innemen van ruimte’: elke conferentie moest ze van zichzelf minstens een keer iets zeggen – destijds was ze vaak de enige vrouw die sprak. Goed kunnen spreken is volgens haar geen aangeboren talent; dat kun je leren. Ze gaf soms slechte speeches. En dat was vreselijk, maar niet het einde van de wereld, vertelt de politica op een luchtige toon en zonder als goeroe te klinken.
De sociaal-democratische premier Sanna Marin, inmiddels opgevolgd door een rechtse coalitie, is ook al zo verfrissend eerlijk. Ze vertelt ze dat ze wat sociale vaardigheden miste. ‘Ik moest leren anderen erbij te betrekken om samen het doel te bereiken. Dat gaat me niet makkelijk af.’ Ter vergelijking: toen premier Rutte er door collega’s op werd aangesproken dat hij vrouwen in de ministerraad niet laat uitspreken, zei hij tegen WNL zich niet te herkennen in dat beeld.
En dan is er nog de hogere morele standaard waar vrouwen aan moeten voldoen. Minister van Financiën Katri Kulmuni trad af voor iets waar, volgens een politicoloog in de film, een man nooit om zou zijn afgetreden. Maar het bekendste voorval werd ook in Nederland breed uitgemeten: de gelekte filmpjes van Marin waarop te zien is dat ze een avondje feest met vrienden thuis. Volgens critici onbetamelijk gedrag voor een premier. Maar wat bedoeld werd, was: onbetamelijk gedrag voor een vróúw.
De documentaire schetst een sympathiek beeld van een nieuwe generatie politici, hoewel het perspectief van de film op de bewindslieden – ze worden vooral als vrouwen (en moeders) neergezet – ook beperkt is. Toch slagen de vrouwen erin zich niet (alleen) neer te zetten als slachtoffers. Dat moet ook wel, we hebben de volgende generatie meisjes ook nodig.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden