Stampvoetend maakt de bondscoach zijn entree in de perskamer, geflankeerd door Uefa-mannetjes, van wie je er ontiegelijk veel zag bij de Nations League. Het is drie kwartier na Nederland - Italië (2-3). Ronald Koeman heeft al wolken stoom afgeblazen op tv, maar in hem zit nog genoeg boosheid voor een nieuwe tirade.
De mouwen van het witte overhemd zijn opgestroopt. Op het rozige voorhoofd parelt zweet. Zijn mond vormt een streep. Die lijn van lippen zegt: nadenken. Blijven formuleren. Zijn boosheid uitspreken, jazeker, maar dan zonder alles kapot te maken. Zonder het hele servies in een keer uit de kast te flikkeren, even te genieten van het gevolg, om daarna de hand van schrik voor de mond te slaan.
Het advies aan hemzelf is: gecontroleerd kwaad zijn. Ook op zichzelf, want hij is de trainer, hij hoort de spelers te motiveren en te prepareren. Maar als de lippen van elkaar wijken voor antwoorden, verlaat een kogelregen zijn mond. Hij schiet wild om zich heen, zonder namen te noemen. Beschamende eerste helft. Ze lieten elkaar in de steek.
Alles is anders dan de vorige keer toen hij bondscoach was. Spelers waren nieuw en in topvorm. Alles was fris aan de nieuwe start na duistere jaren. Lekker voetballen. Maar toen ging hij naar Barcelona, want dat wilde hij zo graag nog een keer doen in zijn loopbaan en het was corona bovendien. Het EK werd uitgesteld.
Koeman keerde terug na het WK met Van Gaal, en weer was alles anders. Van Gaal modelleerde het elftal naar de capaciteiten van de spelers. Hij oordeelde bijvoorbeeld dat hij te weinig goede, klassieke buitenspelers had en schafte ze dus gemakshalve min of meer af. Het gaat in het huidige voetbal om beweging. Hij kapselde gevaar in, door verdedigers extra te beschermen.
Maar Virgil van Dijk, eens Big Virg, is opeens een gewone sterveling, bang om in te grijpen. Het is soms net alsof hij een ander mens is, een heel andere aanvoerder in elk geval dan in de eerste periode van Koeman. Buitenspelers zijn er nauwelijks. Lang, Malen, Bergwijn, Simons. Best talentvol, maar geen zekere factoren. Alles of niets. Oranje voetbalt statisch, weinig modern. Koeman houdt vol dat het falen, verwoord in drie nederlagen op vier duels en elf doelpunten tegen, niets met systeem heeft te maken. Het gaat om de instelling.
De waarheid ligt vermoedelijk in het midden. Feit is dat op dat WK, hoe onaantrekkelijk het spel ook was, Oranje zelfs bijna van Argentinië won, overigens pas nadat Van Gaal plan B had gelanceerd, het plan van de totale aanval, en iedereen zich na afloop afvroeg of hij niet had gewonnen als Nederland was blijven aanvallen, in plaats van na de 2-2 terug te kruipen in het hol van de angst.
Koeman noemt nooit de naam van Van Gaal, die Oranje naar de finale van de Nations League had geleid. De eindronde in Nederland was het cadeautje van Van Gaal aan Koeman, die het mocht uitpakken. Koeman maakte het open en liet het uit zijn handen vallen. Alles aan diggelen. Eens zien hoeveel nog te lijmen is.
Source: Volkskrant