Johanna (53): ‘In 1990 ben ik getrouwd met een man die me 24 jaar later als een donderslag bij heldere hemel zou verlaten. Ik was 19 en had de verwachting dat mijn huwelijk een grote romantische droom zou worden, ruim voorzien van oranje zonsondergangen, kaarslicht en wandelingen door nieuwe steden waarbij we steevast elkaars hand zouden vasthouden. Dat werd het allemaal niet, maar symbiotisch was ons huwelijk wel.
Je zou kunnen zeggen dat het niet goed uit te maken viel waar de een begon en de ander eindigde. Mijn man hield van Video 8-camera’s en samen gingen we bijna ieder weekend naar beurzen om die camera’s te zoeken. We hielden beiden van fotografie en kochten allebei dezelfde fiets, en als ik geen zin had in een tochtje bleef hij ook thuis, want ‘alleen was zo ongezellig’. In de auto zat hij achter het stuur, ik reed nooit.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Achteraf zou je misschien kunnen zeggen dat mijn man een ontsnapping was uit het gezin waar ik opgroeide, maar dat doet ons huwelijk tekort, het was geen mislukking. Het zat anders. Al die 24 jaar heb ik me bijvoorbeeld nooit afgevraagd of ik gelukkig was. Met een vanzelfsprekendheid die symbiotische mensen kenmerkt deden we alles samen. Zonder enige twijfel, zonder de behoefte onze eigenheid te ontwikkelen. Pas toen we tegen het einde van die 24 jaar verhuisden naar een ander deel van het land en hij daar maar geen werk vond, zodat hij gedwongen was vier uur per dag te reizen naar zijn werk en in de weekenden totaal uitgeput was, groeiden we steeds meer uit elkaar. Maar echt zorgen over mijn huwelijk maakte ik me nog steeds niet. Ik kende simpelweg maar één vorm van leven, en dat was samen met hem, zo zou het altijd zijn.
‘Dus toen hij zijn vertrek aankondigde, was ik radeloos en boos. Ik voelde me vernederd. Niet omdat ik hem iets kwalijk nam, niet omdat hij al die jaren een stempel op mijn leven had gedrukt en me nu liet vallen. Nee, zelfs toen hij aan het begin van onze relatie eenzijdig het besluit nam dat wij geen kinderen zouden krijgen, omdat hij dat niet wilde, legde ik me daar gewoon bij neer, als de helft van de Siamese tweeling die we waren. Toen hij wegging was ik dus niet wanhopig over gemiste kansen tijdens ons huwelijk, maar ik was wanhopig omdat ik me zonder hem geamputeerd voelde; tot niets in staat.
‘Hoe deed je dat, alleen leven? Hoe begin je met het nemen van eigen besluiten als je bijna een kwarteeuw gewend bent geweest om alles, tot aan de boodschappen aan toe, samen te bespreken en je voor je huwelijk eigenlijk nog een puber was? Ik had altijd volgens gedeelde gewoonten geleefd. Ik kan me niet herinneren dat ik hem wat het krijgen van kinderen betreft ooit op andere gedachten heb proberen te brengen. Ik kom uit een gezin van zes, kinderen waren een vanzelfsprekendheid, maar zijn prompte besluit maakte me alleen maar verliefder, want wat was hij autonoom. Later dacht ik: hij trekt wel bij, maar toen dat niet gebeurde, liet ik het erbij zitten zonder ook maar een splinter bitterheid of rancune.
Het beeld dat ik als 19-jarige had van ‘samen één’, heb ik eigenlijk al die jaren niet bijgesteld, alles ging prima zo. Geen kaarslicht, wel gedeelde hobby’s. En toen hij weg was, heb ik maandenlang met gebogen hoofd over straat gelopen, bang dat iedereen zag dat ik niet de moeite waard was om oud mee te worden. Want dat was verdorie toch het grootste wat een mens kan bereiken: een ander naast je, een heel leven lang. Mijn moeder is mijn vader na hun scheiding nooit vergeten en na zijn overlijden eiste ze een plek op de eerste kerkbank, naast zijn weduwe. Trouw als overtuiging, maar ook uit gewoonte.
Op een dag, een paar maanden na de scheiding, liep ik in de Xenos. Wat het ermee te maken heeft weet ik niet, maar ineens merkte ik dat mijn schouders niet langer opgetrokken en gespannen waren, maar losjes naar beneden hingen, mijn ogen waren niet langer terneergeslagen maar durfden anderen recht aan te kijken. Ik was op zoek naar een wandklok, en vond er een met een tekst op de wijzerplaat: enjoy the day. En precies dat was wat ik ging doen, nam ik me voor. Ik rekende af en hing hem in de keuken en begon vol nieuwe moed te daten, nog steeds vanuit de overtuiging dat wie geen vaste partner heeft, een beetje sneu is. Dat de mens niet is bedoeld om alleen door het leven te gaan. Dat een relatie er nu eenmaal bij hoort.
Veel van de mannen die ik ontmoette zochten zekerheid. Er waren er die op maandag al voor het weekend erop wilden afspreken, mannen die erop zinspeelden dat wanneer het tussen ons zou ‘klikken’ we elkaar wellicht zelfs ieder weekend zouden kunnen zien, dan hoefden we nooit meer afspraken te maken. Er waren mannen met honden, die niet langer dan een paar uur van huis konden, er waren mannen die met mij en hun hond over het strand wilden lopen, maar dat vond ik net zoiets als samen boodschappen doen en daar was ik inmiddels overheen gegroeid. En er waren mannen met schoolgaande kinderen die nooit spontaan konden afspreken. Maar ik wilde geen rekening meer houden met agenda’s van anderen, en alleen degenen die dat snapten bleven over.
Het lag niet aan die mannen, die waren leuk en sexy. Maar ik bleef telkens net iets verliefder op mijn nieuwe vrijheid. Ik ontdekte hoe heerlijk het is om zelf achter het stuur te kruipen en waar ik maar wilde naartoe te rijden. Als ik een nieuw bed wil, koop ik er een en hoef ik niet eerst te overleggen: goh, schat, wat zullen we doen en wat wil jij, een hard matras of een zachtere, of zullen we een bed doen met één helft zachter dan de andere? Nee. Ik scharrel wat online, en hup, bestel er een, en heerlijk dat ik erin slaap. Sinds een tijdje date ik helemaal niet meer. Ik zie genoeg mannen maar hoef nooit meer een relatie. Enjoy the day!’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Johanna gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden