De rubriek Beeldvormers onderzoekt hoe een foto onze kijk op de werkelijkheid beïnvloedt. Deze week: de soldaten van de Royal Guard die, omwille van traditie, in wollen uniforms met bontmutsen in de bloedhitte bezwijken.
Dit zijn de instructies: ren ’s ochtends een kilometer of acht. Ontbijt goed. Drink veel water. (Dat kan later een probleem worden, maar daar is aan gedacht). Tijdens de uren durende dienst is het belangrijk om met je tenen te wiebelen en je kuiten afwisselend aan te spannen en te ontspannen. Maak rekensommen in je hoofd.
Mocht de blaas op zeker moment aanvoelen als een goed gevulde waterballon, waar tien kaboutertjes om beurten in staan te knijpen, dan kun je ervoor kiezen om de boel te laten lopen. De broek is niet voor niets gemaakt van zwarte dichte wol; niemand die het ziet – hoewel zich bij overmatig wateren wellicht plasjes op de grond zullen vormen. Zachtjes kreunen is toegestaan.
Val niet flauw. Indien je toch flauwvalt, val dan naar voren. Nóóit naar achteren. Naar achteren vallen is not done en kan rekenen op misprijzen en minachting. Ja, je loopt kans om je neus te breken en een paar tanden te verliezen. Maar dat is het risico van het vak. Had je maar geen Royal Guard in het leger van de koning moeten worden. Dus recht je rug, stop met wiebelen en denk aan Engeland.
U denkt misschien dat ik dit heb verzonnen. Dat is niet zo. Sinds jaar en dag zijn dit de regels en gebruiken voor de koninklijke wacht in het Britse leger. Ze werden door de jaren heen opgetekend uit de monden van diverse sergeant-majoors en de lijfwachten zelf. En elke keer dat een Royal Guard omkukelt, duiken die regels weer op in talloze online artikelen, net als de bijbehorende fotosessies die per nanoseconde tonen hoe de ongelukkige tegen de vlakte gaat.
Je kunt erop wachten, zo vanaf april wanneer de temperaturen stijgen. Tussen het aanbod van de grote persbureaus zit dan altijd wel een foto van een bezweken wachter, die ene omgevallen dominosteen in een zee van statisch rood en zwart. Nooit een artikel over nieuwe instructies, aangepast aan de moderne tijd en het huidige klimaat. Nooit een foto van Royal Guards in opgefriste, lichte kostuums en met petten op hun hoofd in plaats van die torenhoge zwarte zuilen van berenvel die meer dan drie kilo wegen. Nee, stug blijven vasthouden aan eeuwenoude tradities in een snel veranderende wereld is het devies.
Blader een stukje terug in het archief van internationaal fotopersbureau Getty en je beseft dat die flauwvallende wachters inmiddels net zo goed traditie zijn geworden. Beeldtraditie. De zwart-witfoto’s uit de jaren vijftig ogen net zo statisch en klinisch als die van nu: strakke poppetjes die keurig rechtop blijven staan, terwijl een van hen – tegen het protocol in – gestrekt is gegaan.
Er gaat iets woest aantrekkelijks uit van die beelden, wanneer je althans het menselijke aspect ervan even buiten beschouwing laat. Terwijl je tegenwoordig op videobeelden kunt zien dat de onzaligen meteen worden geholpen, lijkt het op die bevroren shots alsof dat eenzame soldaatje altijd zo zal blijven liggen als de uitzondering op de regel. Kun je heel filosofisch over doen: als niemand heeft gezien dat die ene soldaat is flauwgevallen, is het dan wel echt gebeurd? Die omgevallen figuur morrelt bovendien aan alle menselijke wetten van orde en regelmaat en is in zijn eentje verantwoordelijk voor het succes van de hele foto.
Je zou kunnen zeggen dat ik inmiddels een beetje gehecht ben geraakt aan dit soort beelden. Ze blijven fascineren, hoe inwisselbaar ze soms ook zijn. Dus ja, sorry hoor Britten, maar als jullie dan tegen beter weten in en omwille van de beeldvorming blijven vasthouden aan die rare bontmutsen in de bloedhitte, blijf ik gewoon wachten op de volgende flauwvalfoto. Is traditie.
Source: Volkskrant