Ron Jans trekt zich tijdelijk terug uit het voetbal, hij neemt een sabbatical. Dat zouden meer mensen moeten doen in deze wereld en haar periferie. Zelf snak ik er ook naar, er waren het afgelopen seizoen nauwelijks lichtpunten te ontdekken. Over het WK in Qatar wil ik het niet eens meer hebben. Over de Nations League (commercieel gedrocht), ‘Ajax-dna’, aanstekergooiers en homofobe spreekkoren evenmin.
Bij FC Twente nam Jans – altijd even vermelden dat hij tien jaar leraar Duits is geweest – afscheid met een leuk prijsje, plaatsing voor de tweede voorronde van de Conference League. Dat deed hij in een stad die deze week in deze krant ‘het nuchtere Enschede’ werd genoemd.
De omschrijving stond in een interview met een Twentse wetenschapsjournalist die op Twitter korte metten maakt met gezondheidsfabeltjes van fopgoeroes en wellness-influencers. Zo’n kritische volger zou het voetbal ook wel kunnen gebruiken trouwens.
Of Enschede echt zo nuchter is, is nog maar de vraag. Remember de dolle voorzitter Joop Munsterman en de landstitel in 2010, en de daaropvolgende chaos toen het luchtkasteel volledig in elkaar stortte. De aanhang in de Grolsch Veste maakt evenmin een nuchtere indruk. Toen er nog geen haan naar kraaide, waren in het stadion relatief veel biergooiers actief.
In het niet altijd even nuchtere Twente werden na de laatste wedstrijd van het seizoen, tegen Sparta, behartenswaardige dingen gezegd. Ik knapte er enorm van op. Zo noemde Jans de technisch directeur van FC Twente, Jan Streuer, een hond. Streuer is officieel mijn baas, zei Jans, maar ook mijn hond, vriend, vader, broer en mentor.
Streuer op zijn beurt gaf onomwonden toe dat een tweede Ron Jans niet bestaat en dat hij, om de vacature in te vullen, er ook niet naar op zoek was gegaan. De club stelde Joseph Oosting aan als trainer en Streuer deed er – vergelijk dit eens met de opgezwollen praatjes bij Ajax na de aanstelling van Maurice Steijn – niet moeilijk over. Achteraf weet je pas of het een goede keuze is geweest, zei Streuer nuchter. Dat zouden meer voetbalbestuurders moeten doen, hun twijfels onder woorden brengen en de verwachtingen temperen.
Jans vroeg zich af hoelang een sabbatical eigenlijk duurt en hij was de lokale krant Tubantia ter wille toen hem werd gevraagd zijn loopbaan en zijn succesvolle periode bij FC Twente samen te vatten in een ‘muzikale elf’, elf nummers uit zijn discotheek. De jaren zestig en zeventig waren oververtegenwoordigd, met onder meer Pink Floyd, Neil Young, James Brown, Bob Dylan en Frank Zappa.
Met zijn toelichting maakte Jans alles goed. Hij wacht op een ‘teken van boven’ om uit het vak te stappen (Tell me when it’s over van The Dream Syndicate) en zei over No more Mister Nice Guy van Alice Cooper dat hij altijd probeert aardig en vriendelijk te zijn - een ongewoon geluid in een wereld die steeds meer rotte plekken vertoont.
Naar aanleiding van zijn keuze voor It’s a Man’s Man’s Man’s World van James Brown: ‘Mijn vrouw is de belangrijkste persoon in mijn leven.’ Zijn commentaar op Forever Young van Bob Dylan: ‘Wees nou zuinig op het kind in jezelf en hou dat gevoel zo lang mogelijk vast. Wees soms maar naïef, maar geniet, maak plezier en toon je emoties.’ Over Changes van David Bowie: ‘Je moet altijd jezelf blijven, maar tegelijkertijd moet je ook mee met de tijd.’
Of Jans de beste trainer is die Ajax, Feyenoord en PSV nooit hebben gehad, is moeilijk te zeggen. Wel staat vast dat het voetbal een chronisch gebrek heeft aan mannen zoals hij.
De Twaalfde Man gaat op zomerreces. In augustus keert hij terug.
Source: Volkskrant