Mijn man zou zijn eerste vaderloze Vaderdag beleven. Het leek me daarom goed om er wat meer moeite voor te doen dan anders. Omdat ik feestelijkheden vooral kan uitdrukken in voedsel, was er een ontbijt met mangosap, een lunch met eiersalade, en als klap op de vuurpijl het diner: curry met stukjes ananas. Vooral de ananas was belangrijk, want mijn man is een kind van de jaren zeventig en ziet daarom die vrucht als een spannende combinatie van culinaire finesse en behaaglijkheid.
De hele dag was een succes, tot onze zoon vroeg: ‘Is het vandaag 18 juni?’
‘Nee, hoezo?’ Hij wees op een reclamefolder. ‘Daar staat: niet vergeten, 18 juni vaderdag.’
Juist. We waren een week te vroeg.
En nu is natuurlijk de vraag: gaan we komende zondag wederom uitpakken met lekkere hapjes en extra veel liefde? Ik neig naar ‘ja’. Met misschien wel een aardbeienslof, want daar is hij ook dol op.
Source: Volkskrant