De geur van bengaals vuur kruipt over de Esplanade in Almere. En jawel, daar komt de harde kern van Almere City FC aangestapt, achter hun rode vlammen aan. Ze lopen in colonne naar een ingang van het evenmententerrein, dat in alle haast in gereedheid is gebracht om er deze maandagavond te vieren dat de plaatselijke trots naar de eredivisie promoveerde.
Almere loopt uit voor de huldiging. Kinderen in rode shirtjes, aan de hand van hun vaders. Stoere kerels met 036 op hun armen getatoeerd, het netnummer van Almere. Iemand met een reusachtige vlag. En het is ook niet niks. Nooit eerder speelde Almere City in de eredivisie. Nooit eerder speelde een club uit Flevoland in de eredivisie.
Over de auteur
Rik Kuiper is regioverslaggever van de Volkskrant in de provincies Utrecht en Flevoland. Hij maakt graag grote reportages en reconstructies, zoals Liefdesbrieven van een kampbeul.
Het roept de vraag op wat het betekent voor deze jonge stad die niet overloopt van trots en zelfvertrouwen, een stad waarover elders in het land vaak wat schamper wordt gesproken, omdat ze hier geen oude gebouwen en kronkelende steegjes hebben, maar bijvoorbeeld wel een stadion aan – jawel – de Competitieweg.
En eerlijk is eerlijk, het was ook niet altijd even vrolijk wat hier gebeurde. Vaak haalde de achtste stad van Nederland met ellende de krant. Dat moderne kasteel dat nooit afkwam. De riolering in zelfbouwwijk Oosterwold, die de gemeente nu toch blijkt te moeten aanleggen. En die vermaledijde Floriade natuurlijk, waardoor Almere met een verlies van zeker 100 miljoen euro bleef zitten.
‘Almere is als het meisje dat voor de spiegel staat met de lippenstift van haar moeder’, zei oud-wethouder Tjeerd Herrema onlangs nog in de Volkskrant. ‘Ze wil graag groter zijn dan ze is.’
Qua voetbal was dat aanvankelijk ook het geval. Eind vorige eeuw ontstond het groteske plan voor een multisportvereniging. Onder de naam Omniworld zou er in Almere niet alleen professioneel voetbal worden gespeeld, maar ook volleybal en basketbal. Dat kostte klauwen met geld, en uiteindelijk trok het college de stekker eruit. Alleen de voetbaltak bleef over.
Sinds 2010 opereert die onder de huidige naam: Almere City FC. Ook daarover werd vaak lacherig gedaan. Het was een kunstmatige club zonder ziel en historie, vonden veel mensen. Bij Ajax, dat lange tijd met Almere City samenwerkte, werd het Almeerse sportcomplex ‘de Goelag’ genoemd.
Die tijd lijkt nu voorbij. De club groeide in een jaar of tien uit tot een subtopper in de Keuken Kampioen Divisie, met bijna elk jaar een plek in de top-10. De fanschare groeide, het karakter ervan veranderde.
Het zijn nu niet alleen meer mannen als Jim (58) en Henk (70), die maandagavond in de zon een drankje drinken voordat de huldiging begint. Ze wonen al jaren in Almere, hebben een seizoenskaart bij de plaatselijke club, maar hun hart biedt daarnaast plek aan een andere club, vaak uit de regio waar ze woonden voor ze naar Almere kwamen. Zo is Jim óók nog voor Feijenoord, hoewel hij opgroeide naast het ADO-stadion. En Henk is voor Ajax.
Inmiddels groeit er een andere lichting supporters op. Dat zijn de jongens en meiden die hier in de polder geboren en getogen zijn, die de club door dik en dun steunen en die hier met groene polsbandjes (en sommigen ook met verstopte kokers bengaals vuur) klaarstaan bij de ingang van het supportersvak voor het podium, dat bestemd is voor de trouwste aanhangers.
‘Ik ga volgend jaar in Groningen studeren’, zegt een van hen. ‘Maar ik hou mijn seizoenskaart. Dat wordt veel reizen.’
De goede prestaties brengen niet alleen trots teweeg, er is meer. Zo denkt Rudi Tuijn, directeur van Sportservice Flevoland en Topsport Flevoland, dat de promotie naar de eredivisie het imago van de stad en de provincie kunnen verbeteren. ‘Een voetbalclub is vaak de trots van de stad’, zegt hij ‘Dit laat zien dat Almere aan de weg timmert. En dat er echt wel iets kan in Flevoland.’
Persvoorlichter Perry Hendriks van Almere City FC: ‘Je ziet dat het stigma over de stad en de provincie langzaam aan het verdwijnen is. De promotie is weer een duw in de goede richting. Als je in de eredivisie speelt, dan word je relevant. We zetten Almere op de kaart.’
Daarnaast kan eredivisievoetbal de plaatselijke economie een slinger geven, denkt Bas van Rossum, sportmarketeer en docent sportkunde aan de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen (HAN). Hij wijst op de cafés die zondagavond de beslissende wedstrijd tegen Emmen uitzonden. Die zaten vol. ‘Er gebeurt iets nieuws’, zegt hij. ‘Dat trekt mensen. Dit staat bekend als het novelty effect.’
Op de Esplanade stampt ondertussen opzwepende muziek uit de boxen. Clubmascotte Ally de Aap gaat op de foto met een paar kinderen. En in het vak voor het podium proosten mannen met ontbloot bovenlijf op het succes.
Volgens schattingen van de gemeente zijn er circa 5.500 mensen op de huldiging afgekomen, van wie er duizend buiten het evenemententerrein staan. Dat zijn er meer dan in het stadionnetje van de club passen.
Als de presentator tegen half zes het podium betreedt, steken de supporters de binnengesmokkelde fakkels aan. De Esplanade verdwijnt in een rode mist.
‘Wij zijn Al-me-ruh!’ scanderen ze. ‘Wij zijn Al-me-ruh!’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden