Veel scholen kampen met ouders die de ouderbijdrage niet kunnen – of soms willen – betalen. Omdat scholen de leerlingen van niet betalende ouders niet mogen uitsluiten bij schoolreisjes en andere extra activiteiten, zitten deze scholen met tekorten. De onderwijskoepels roepen de Kamer op deze vrijwillige ouderbijdrage te schrappen. In plaats daarvan: overheidsfinanciering. Den Haag dus.
Maar van wie is de school? Wie voelt zich betrokken bij de school? En mocht er wat aan die betrokkenheid schorten, wat valt er door scholen aan te doen?
Waarom niet gedacht aan het oprichten van een schoolfonds zoals de Onderwijsraad onlangs lanceerde? Waarom niet gedacht aan steun- en vriendenstichtingen? Waarom geen beroep gedaan op de vele (lokale) fondsen die gaarne bereid zijn bij te springen? Daarmee wordt de betrokkenheid, het draagvlak van de Nederlandse scholen vergroot. De school als onderdeel van de lokale gemeenschap. Dat gebeurt niet door alle pijlen weer op Den Haag te richten.
Theo Schuyt, hoogleraar filantropie Vrije Universiteit Amsterdam, Alkmaar
Aan de briefschrijver over het gala wil ik zeggen: we zijn ruimdenkender en zelfbewuster dan u denkt. Op ons eindexamengala van afgelopen vrijdag waren er klasgenootjes in gekochte (zo duur zijn ze niet en een bijbaantje bij de Jumbo verdient prima) en geleende (gala)jurken, broekpakken, zomerjurken, met en zonder make-up, met ingewikkelde kapsels en haren waar gewoon een borstel doorheen was gehaald.
En ja, er waren drie limo’s, maar er waren vooral veel geleende auto’s in alle soorten en maten, camperbusjes, bakfietsen, een tractor en er was zelfs iemand te paard. En we hebben hier echt geen weken stress van gehad (geloof me, die stress bewaarden we voor onze examens). En vingerwijzen of elkaar de maat nemen doen we ook niet, want we zijn geen kleuters meer. Het was gewoon superleuk om op deze manier het einde van de middelbare te vieren: allemaal over die rode loper (hoe vaak krijg je die kans nou?!), iedereen op zijn eigen manier.
Fenne Smulders, 17 jaar (ging zelf met acrylnagels en zonder stress), Nuenen
Gedragen door kennis, lef en in de breedte van de maatschappij betrokken door vanuit de private wereld (bestuursvoorzitter van de Autoriteit Financiële Markten) via zij instroom nu in de publieke wereld (onderwijs) te weten wat er speelt. Durven te benoemen in haar columns wat het probleem is en er haalbare oplossing bij aandragen. Hier is ze: Merel van Vroonhoven. Laat de verkiezingen maar komen.
Lisette Niemeijer, Schijndel
‘Wij halen het beste uit elkaar’, citeert de Volkskrant uit het regeerakkoord van Rutte II. Nou, dat klopt volgens mij wel. Ze haalden de samenleving uit elkaar, ze haalden het rechtsgevoel en de rechtvaardigheid uit elkaar, ze haalden de menselijkheid uit elkaar. Zoals een kind een nieuw speelgoedautootje uit elkaar haalt, om vervolgens beteuterd met de brokstukken te blijven zitten.
Eigenlijk heeft Rutte dus precies gedaan wat hij heeft beloofd, we hebben het alleen niet goed gelezen.
Patricia de Jong, Delft
Tijdens mijn gymnasium-opleiding in Tilburg vanaf 1952 werd door mijn docenten keer op keer de opvatting verkondigd dat ‘ontwikkelingshulp’ erg belangrijk is. Bij het nalaten of geringe ontwikkelingshulp zou het ongetwijfeld zover komen dat ‘ze’ het zouden komen halen. Dat zijn nu onze vluchtelingen.
Harry van den Dungen, Mijdrecht
Het recht op zelfbeschikking is een groot recht, dat we in Nederland gelukkig een warm hart toedragen. Een logisch gevolg is ervoor kunnen kiezen niet meer te willen leven omdat je niks meer hebt om voor te leven.
Maar het brengt ook een verplichting met zich mee: de mening van anderen te respecteren, en hen te ondersteunen en onderwijzen hoe hiermee om te gaan. Als trainer en coach heb ik één ding geleerd: zeggen dat iets zo is, is niet hetzelfde als coachen, onderwijzen en inspiratie geven.
Ik pleit voor een volledig recht op zelfbeschikking, en daarmee op een waardig einde bij een voltooid leven. Maar ook: het recht op hulp als je diep in de put zit. Mens durf te sterven, maar ook te leven!
Gerhard Knol, Almere
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden