Met Marc Overmars gaat het na diverse besognes weer voortreffelijk, naar omstandigheden. Nadat hij heel eventjes was gecanceld bouwde hij, dicht bij huis maar toch ver weg, in alle rust aan een kampioensploeg. Royal Antwerp FC, de Great Old uit Deurne-Noord, sloeg vorige week toe in een zinderende finale van de Belgische competitie.
Antwerp had 66 jaar op een landstitel gewacht. De beker stond sinds april al in de prijzenkast. De Belgische pers was eenstemmig in de analyses. De architect van het succes was Overmars, de technisch directeur die ruim een jaar eerder Ajax had moeten verlaten omdat hij in zijn functie nogal wat grenzen had overschreden, in contacten met vrouwen.
Snel bleek dat het met de cancelcultuur in het voetbal reuze meevalt. Ik had het niet voorzien. Een omstreden –veel boze reacties – column waarin ik ook hem de slachtofferrol had toebedeeld, vanwege de gevolgen voor zijn gezin vooral, kwam in een ander licht te staan, dickpics of geen dickpics.
Antwerp ontving hem met open armen. Naar zijn wangedrag bij Ajax werd in België na de spectaculaire ontknoping van de play-offs nauwelijks verwezen. De grootste krant van het land, Het Laatste Nieuws, haalde een uitspraak van een Florentijnse politiek filosoof erbij om te verduidelijken dat het helemaal niet zo gek was dat de club, in casu voorzitter en geldschieter Paul ‘Polleke Botox’ Gheysens, met hem in zee was gegaan.
Niccolò Machiavelli werd maar weer eens geciteerd (‘Het doel heiligt de middelen’) en Overmars werd een ‘ontbrekend puzzelstuk’ genoemd, ‘los van wat hij voorheen in de Arena ge-sms’t had’. De deugende lezer die het niet helemaal in de haak vond dat Antwerp een bestuurder aantrok van wie enkele weken eerder bekend was geworden dat hij in de Johan Cruijff Arena tal van vrouwelijke medewerkers had lastiggevallen, werd bestraffend toegesproken. ‘U kan nog altijd verbouwereerd zijn over die tweede kans, maar Gheysens heeft gegokt en vooral gewonnen. Een meesterzet.’
Lekker puh, en ach, die Nederlanders ook altijd. Hadden wij het weer gedaan. ‘De man die wegens zijn dickpics uit Nederland verjaagd was’, schreef Het Laatste Nieuws – een interessante omkering van zaken, want als iemand Overmars uit Nederland had verjaagd, was het Overmars zelf, de introverte oud-voetballer met het – geen ironie – grote talent om een elftal bijeen te puzzelen. Hij maakte Ajax, en aansluitend Antwerp.
Het laatste nieuws over zijn wangedrag in de kantoren en toiletten van de Arena dateert al van februari. Het Instituut Sportrechtspraak (ISR) buigt zich nog steeds over de zaak, maar de aandacht is totaal verslapt. Het Laatste Nieuws presteerde het vorige maand om hem uitgebreid te interviewen, zonder de kwestie te benoemen die hem naar Antwerp had gedreven.
De aandacht werd vooral getrokken door onthullingen over zijn broze gezondheid. Zijn hart werkt na een infarct in december nog maar voor 45 procent. Ik ben een gelukkig man, zei hij desondanks. En ik sterf liever hier, zei hij ook, dan dat ik niets aan het doen ben.
Slechts zijdelings wordt nog naar zijn ontslag verwezen, bijvoorbeeld als het over de crisis bij Ajax gaat. Na zijn vertrek ging het in alle geledingen mis. In een reconstructie van de ineenstorting bepaalde het AD het beginpunt in de toiletten in de Arena. Overmars had daar zijn broek naar beneden getrokken en een foto gemaakt en verstuurd. Het rood-witte tegelwerk verraadde hem. Ajax stortte in, de trainer werd ontslagen, de algemeen directeur stapte op.
En dat allemaal vanwege een paar appjes en foto’s. Zelfs de roep om een fluwelen revolutie klinkt alweer. Terwijl Ajax in paniek is, drinkt Overmars in Vlaanderen tevreden een glaasje champagne. Nog even en Jan Slagter kondigt aan dat Omroep Max een documentaire over hem gaat maken, want zo erg was het nou allemaal ook weer niet.
Source: Volkskrant