In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.
Ryan Gosling heeft te veel rimpels om een plastic tienerpop te spelen. Tenminste, dat vinden generatie Z-vrouwen. Toen de eerste trailer van Barbie online kwam, noemden ze de 42-jarige acteur ‘te oud’ voor de rol van Ken.
Afgelopen week reageerde Gosling op deze age-shaming, in een interview met tijdschrift GQ. In de zestig jaar dat de mannenpop bestaat, maakte nooit iemand zich druk om Barbies beau, betoogde hij. ‘En nu is het plotseling van: ‘We geven om Ken’. Welnee. Jullie hebben nooit om Ken gegeven. Als je écht om Ken geeft, weet je dat niemand om Ken geeft. Nogal hypocriet.’
Dat doorgaans niemand wezenlijke interesse heeft in de kleurloze Ken is een van de zaken waar vrolijk mee wordt gespeeld in de sublieme Barbie-film-marketing. Alle vrouwelijke personages werden met een fotoreeks voorgesteld als ‘deze Barbie is rechter aan het hooggerechtshof’, ‘deze Barbie is een dokter’. En de mannen: ‘dit is alleen Ken.’ Het sloeg zo aan dat op sociale media de ene na de andere foto van flamboyante, beroemde vrouwen werd gepost, naast hun saaiige wederhelft, met het bijschrift: ‘She is everything. He is just Ken.’
Grappig dat het nu eens de man is die wordt gereduceerd tot nietszeggende arm candy, maar je kunt Ken ook zien als de kanarie in de kolenmijn – hoe krachtiger de vrouwelijke personages, hoe groter het risico dat de man een ‘personage als bijzaak’ wordt, zoals regisseur Greta Gerwig Ken omschreef: grappig en sneu.
Dat blijkt ook uit de evolutie van de Disney-prins, zoals beschreven in The Guardian. Ze kwamen weliswaar van oudsher aangalopperen om de boel te redden, maar waren ook altijd naam- en karakterloze mannen met als enige doel de dames verzekeren van een happy end. Nu het huwelijk niet langer als ultieme bestemming geldt, zijn ze definitief nutteloos geworden en na een korte periode van relatieve gelijkwaardigheid (in Tangled en Mulan) spelen ze nu helemaal geen rol meer van betekenis.
Er is altijd veel kritiek op bordkartonnen vrouwelijke personages, die alleen bestaan ter meerdere eer en glorie van de mannelijke hoofdpersoon en die slechts op hun uiterlijk worden beoordeeld en na een bepaalde leeftijd worden afgeschreven. Ken, die arme Ken, wordt precies zó bejegend.
Gosling werd zijn pleitbezorger toen hij zag hoe zijn bloedeigen dochters hun mannenpop behandelden. ‘Hij lag buiten, met zijn gezicht in de modder, naast een platgetrapte limoen. En ik dacht: deze man verdient het dat ook zíjn verhaal eens wordt verteld.’
Laat dit het begin zijn van een Kenaissance.
Source: Volkskrant