Sinds ik nog maar een halve schildklier heb, moet mijn bloed jaarlijks gecontroleerd worden. Geroutineerd stroopte ik mijn mouw op. Precies zo geroutineerd wilde ik zeggen: ‘Ik ben niet zo’n held met prikken’, waarna de verpleegkundige zou vragen of ik weleens flauwviel. ‘Nee’, zou ik antwoorden, ‘dat nou ook weer niet.’ Dan zou de verpleegkundige iets zeggen om mij af te leiden, dan zou ze prikken, en daarna zouden we bespreken dat het eigenlijk heel erg meeviel.
Dit keer dacht ik ineens: laat ik eens níét zeggen dat ik ‘niet zo’n held’ ben. Laat ik eens gewoon gaan zitten, en mij laten prikken.
Zo gedacht, zo gedaan. Het deed exact evenveel pijn als toen ik nog niet zo’n held was. Daarna zei de verpleegkundige ‘zo’, en ik zei ‘bedankt’.
Op weg naar buiten vroeg ik me af of er nog meer energiebesparende acties mogelijk waren in mijn leven.
Source: Volkskrant