Yvette van Boven kan de ingang van een restaurant niet vinden. ‘Heb jij een deur gezien?’, vraagt ze de cameraman. Nee, wel een lift. ‘Het is beneden, zou die lift naar beneden gaan?’ Lift in, kijken, toch maar eigenaar Alex bellen. Als die een minuut later verschijnt: ‘Hééé!’ en drie enthousiaste zoenen – alsof deze man niet net gezenderd is en heeft uitgelegd hoe je het restaurant in moet, waarop de crew besloot dat het wel grappig is om Van Boven even te laten zoeken.
Want dat kan ze, Van Boven: nietsvermoedend ergens binnenkomen waar al een camera klaarstaat, en dan geloofwaardig roepen: ‘Wauw!’ Waar veel presentators van reportageprogramma’s zich de laatste jaren een Tim Hofman-achtig ironisch ondertoontje lijken aan te meten – een toontje dat eigenlijk alleen grappig is als je daadwerkelijk Tim Hofman bent – is Yvette van Boven in elke situatie oprecht geïnteresseerd en onverdeeld enthousiast. Hé, en dit is jouw restaurant? Wat is het mooi! Zou ik hier misschien iets mogen koken? O, wat ontzettend leuk. Wat, we mogen bij jou blijven eten? Noujaaaa.
Onder al dat enthousiasme zitten wel degelijk interessante en belangrijke verhalen: De streken van Van Boven onderzoekt dit seizoen de oorsprong van Nederlandse eetgewoonten en de (verdwijnende) subculturen daarachter. De aflevering van afgelopen dinsdag ging over de opkomst en teloorgang van het Chin. Ind. Restaurant, in essentie een verhaal over internationale ongelijkheid en daaropvolgende aanpassingen. Chef Maggie Chau legt Van Boven uit hoe Chinezen begin vorige eeuw als stakingsbrekers naar Nederland kwamen. Chinese arbeiders bleken sterk en goedkoop, vandaar dat rederijen ze aanhielden – met de eerste Chinatowns tot gevolg, én de eerste Chinese restaurants. Christine, eigenaar van een Chin. Ind. Restaurant, vertelt hoe Chinese koks hun recepten moesten aanpassen aan de Nederlandse smaak: het moest zoeter, minder pittig. Foeyonghai heeft met Chinees eten weinig tot niets te maken. Precies zo veranderde de oneindig gevarieerde culinaire traditie van Indonesië via koloniale uitwisseling in eenzijdige babi pangang.
Inmiddels heeft het Chin. Ind. Restaurant het zwaar: Nederlanders zijn bami goreng zat en klanten blijven weg. Een ander restaurant beginnen is geen optie voor ondernemers als Christine: ze serveert al veertig jaar dezelfde gerechten, iets anders kan ze niet. Binnenkort moet haar zaak, net als veel andere, de deuren sluiten: haar kinderen hebben geen zin om tjaptjoi te koken voor halflege zalen. De nieuwe generatie Chinese Nederlanders wil hoogstens met Aziatische fusion aan de slag. In het restaurant van Christine werken vooral 60-plussers.
Om de aflevering nog een beetje positief af te sluiten, haalt Van Boven er een Chinees spreekwoord bij over de oude generatie die een boom plant zodat de jongere generatie in de schaduw kan zitten. Ze zit om tafel met Alex, Maggie en hun familieleden, in Alex’ fusionrestaurant. Je vraagt je af waarom Christine er niet bij zit. Waarschijnlijk kon ze geen vervanging vinden.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden