Het is altijd kutweer in Half Holland in Crisis. Waar presentator Yora Rienstra ook naartoe gaat – een azc, de IND, een opvanglocatie voor Oekraïners, een woonboot van Extinction Rebellion-leden, een dorp waar ze bang zijn voor vluchtelingen – werkelijk overal komt het met bakken uit de lucht. Heel Nederland heeft een pesthumeur, zoveel is duidelijk.
Half Holland in crisis wil nagaan hoe we allemaal onderdeel zijn van elkaars kopzorgen; hoe elke crisis uiteenvalt in conflicterende belangen die de gevoelstemperatuur extra opstoken. Waar de eerste aflevering vorige week een beetje bleef steken in het door elkaar knippen van voor de hand liggende stemmen rond de klimaatcrisis (Extinction Rebellion-activisten zeggen dat iedereen eraan gaat; jongeren op de trekker-trek vinden dat de Randstad lekker op mag flikkeren met dat stikstofgezeik) lukte het in de aflevering van maandag aardig de gelaagdheid van de vluchtelingencrisis te ontleden. Rienstra spreekt twee Syrische jongens die wachten op een verblijfsvergunning, maar ook IND-medewerkers die wakker liggen van de keren dat ze schrijnende gevallen moesten afwijzen. Ze spreekt provinciale miljonairs die een slaatje slaan uit het verhuren van vastgoed als COA-locatie, maar ook dorpsbewoners die bang zijn voor de ‘kudde volk’ die daar straks zijn intrek neemt.
Waar de gemiddelde nieuwszender crises zo groot mogelijk maakt – verslaggevers ter plaatse delen zo veel mogelijk informatie die geopolitieke duiders dan weer van zo breed mogelijke context voorzien – maakt Half Holland in crisis ze juist kleiner. Rode draad in de aflevering van maandag is een koffiekopje dat een inwoner van het Groningse Zuidbroek vorig jaar tijdens een raadsvergadering richting de raadsleden gooide, toen die besloten vijfhonderd asielzoekers op te vangen in een evenementenhal. Van twaalf jaar oorlog in Syrië naar zo’n radeloos gebaar in een gemeentehuis: een crisis is niet zozeer dat wat concreet aan de hand is, veel meer hoe er door verschillende mensen op wordt gereageerd.
Gemene deler in Half Holland in crisis is woede op de overheid. Die doet niet genoeg aan het klimaat, of juist te veel; maakt te stroperig beleid voor de vluchtelingenopvang, of laat te makkelijk mensen toe. ‘Ineens wordt alles anders’, zegt Hennie uit Albergen, waar binnenkort honderdvijftig vluchtelingen komen wonen. ‘Mensen hebben camera’s geïnstalleerd, een hond aangeschaft.’ ‘Ik heb drie vrouwen te beschermen’, zegt John, die naast de opvanglocatie woont en zich zorgen maakt over zijn toekomstige buren ‘met moslimachtergrond’. Die collectieve angst komt door het migratiebeleid, vindt Hennie. Doordat azc’s zonder overleg met bewoners worden neergezet, krijgen mensen als zij ‘het gevoel dat je er niet meer toe doet. Waardoor je je medemenselijkheid, nou ja, kwijtraakt wil ik niet helemaal zeggen, maar…’
In Zuidbroek, de gemeente van het koffiekopje, proberen ze dit soort angsten te stillen met 1 miljoen euro subsidie voor nieuwe publieke initiatieven. De bewoners hebben al allerlei ideeën voor de besteding, blijkt uit een rondgang van Rienstra: een zwembad, een bioscoop, een gamehal, een padelbaan. Je ziet de volgende crisis al aankomen. Ondertussen blijft het maar regenen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden