Soms liggen vraag en antwoord dicht bij elkaar. Maandag stelt Sander Schimmelpenninck de terechte vraag waar jongens vandaag de dag nog rolmodellen kunnen tegenkomen. Hij stelt dat dit fenomeen (ook) is verziekt door de neoliberale tijdgeest. En inderdaad, de bewondering voor Messi of Cristiano Ronaldo lijkt vaak hun extreme salariëring te betreffen.
Evenwel staat op de voorpagina van dezelfde krant een klein in memoriam van Sander Donkers over de befaamde Amsterdamse string-skater, Henri Pronker. Nu wil ik niet suggereren dat alle jongetjes moeten gaan skaten, maar qua lef en eigenzinnigheid kunnen ze er wat van leren.
Een tweede rolmodel treffen we verderop. In het katern V staat een interviewtje met Hans van Manen. Onze grote choreograaf, die ik altijd heb bewonderd, alleen al door zijn stelling dat ‘talent geen gave is, maar een opgave’. Kom daar nog eens om in een tijd waarin aanleg, talent of passie niets waard lijken als het niet ook een ‘moneymaker’ is.
Ze zijn er dus wel, de rolmodellen; ze moeten alleen los worden gemaakt van het ‘geld-aureool’. Of, zoals de goede vriend van Hans van Manen Benno Premsela placht te zeggen: ‘Geld interesseert mij niet.’
Rudolf Wormgoor, Amersfoort
Columnist Thomas van der Meer vraagt zich bij het afscheid van de guitig lachende 92-jarige meneer Van der Horst af waarom mensen doodgaan als ze op hun leukst zijn. Is het simpele antwoord niet dat mensen juist op hun leukst worden omdát ze doodgaan? Als je niets meer hoeft te bereiken of bewijzen en je de schijn niet meer hoeft op te houden, is het een stuk makkelijker om gewoon jezelf te zijn, ook in positieve zin.
Nico de Milliano, Arnhem
In eerste instantie hadden we opvanglocaties. Daar was te weinig plaats, dus kwamen er noodopvanglocaties bij. Afgelopen zomer moesten er mensen in het gras slapen, dus kwamen er crisisnoodopvanglocaties.
Erger kan het niet worden, zou je denken. Maar misschien moeten we een nieuw woord bedenken voor het geval er deze zomer weer meer vluchtelingen aankomen. Ik kan me alleen niet voorstellen hoe die ‘supercrisisnoodopvanglocaties’ eruit gaan zien.
Bri Wiener, West-Terschelling
Het kabinet heeft de situatie rond Ter Apel niet meer in de hand. Het is tijd om onorthodoxe maatregelen te overwegen. Vluchtelingenwerk Nederland meldt op zijn website dat van alle asielaanvragen in Nederland uiteindelijk 30 procent wordt toegewezen, 30 procent afgewezen en 40 procent van de aanvragen moet in een ander land, waar eerder werd verbleven, worden gedaan. Ook komen er jaarlijks zo’n 3.500 asielzoekers in Nederland aan uit veilige landen.
Van deze laatste groep komt praktisch niemand voor asiel in aanmerking, maar terugsturen blijkt vaak een bijna onmogelijke en kostbare opgave, terwijl hier juist de grootste groep overlastgevers in zit. Er is een aanwijsbare groep die de opvang, maar ook de keten van advocaten en rechters, zwaar belast en verstopt.
Zonder het Vluchtelingenverdrag nu volledig op te zeggen, is er genoeg reden om een deel ervan tijdelijk op te schorten. Verplicht mensen die vanuit een veilig land komen hun asielaanvraag in eigen land in te dienen. Het voorkomt verstopping in Ter Apel en een hoop gezeur bij het terugsturen. Voor echt schrijnende gevallen kan altijd de Nederlandse ambassade in het land zelf behulpzaam zijn.
Jan Ludwig, Aduard
Als boomer worstel ik al een poosje met de term ‘woke’ en dankzij de column van Kustaw Bessems kwam ik op deze gedachte. Als we de term nu eens afschaffen en daar voor in de plaats ‘vrijdenkend’ of ‘empathisch’ gaan gebruiken. En in plaats van anti-woke ‘kleinburgerlijk’ of ‘benepen’. Dan is voor iedereen duidelijk waar we het over hebben.
Willemijn van Gent, Den Haag
Gepensioneerde mannen zitten gemiddeld 32 à 36 uur per week tv te kijken. Dat is een volledige werkweek. In plaats van toch al overbelaste vrouwen op te jutten om meer betaald te gaan werken, kunnen overheid en bedrijfsleven zich veel beter wenden tot de gepensioneerde man. Het groeiende stuwmeer aan niksende mannen kan licht huishoudelijk werk doen bij hun kinderen, de buren helpen met de boodschappen, kleinkinderen van school halen en leesopa worden en zo de maatschappij uit het slop trekken. Dat we daar niet eerder aan hebben gedacht.
Alette van Doggenaar, Utrecht
Met belangstelling volg ik de discussies over de vrijwillige ouderbijdrage in het onderwijs. Maandag las ik het hoofdredactioneel commentaar van Raoul Du Pré die aangaf dat hij het idee om de ouderbijdrage af te schaffen ‘in al zijn eenvoud een uitstekend idee’ vond.
Maar zo eenvoudig is het niet.
Immers, zo stelt Du Pré, dan komen scholen niet meer rond en willen ze de extra activiteiten via een hogere bijdrage van het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap vergoed krijgen. Dat impliceert dus dat alle belastingbetalers de extra activiteiten van scholen gaan financieren. Dat lijkt me echt geen goed voorstel.
Wat dan wel zult u zich afvragen? Kijken naar de noodzaak van al die activiteiten die via de vrijwillige ouderbijdrage worden bekostigd, luidt mijn antwoord: terug naar de basis!
Moet een school voor zijn leerlingen buitenlandse reizen organiseren in deze tijd van duurzaamheid, los van het gegeven of dit eigenlijk wel een taak van het onderwijs is? En keuzes binnen het curriculum, zoals paardrijlessen, moeten juist om die financiële redenen niet meer kunnen.
Kortom, laat de overheid, in dit geval het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, daadkrachtig optreden en aangeven wat scholen wel of niet mogen aanbieden. Gegeven de financiële en morele impact beperkt dat mijns inziens niet de vrijheid van onderwijs.
Ruud van den Broek, onderwijskundige en ex-bestuurder, Etten-Leur
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans de krant te halen. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks halen ongeveer vijftig brieven de krant. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden