De gelatenheid waarmee de NS reizigers zondag en maandag aan hun lot overliet, doet het ergste vrezen: de treinen lopen zo leeg.
Het was weliswaar een eerstewereldprobleem, maar ook eerstewereldproblemen kunnen lijdenswegen worden. Zondagavond strandden tienduizenden treinreizigers in Amsterdam en verre omstreken toen door een softwarestoring in het verkeersleidingscentrum van ProRail – het overheidsbedrijf dat verantwoordelijk is voor het spoor – de beeldschermen uitvielen. Pas in de loop van maandagochtend was de storing verholpen. Sommige passagiers moesten op stations overnachten.
Onder de getroffenen ook tienduizenden bezoekers van het concert van Harry Styles in de Amsterdam Arena – veelal ouders met kinderen, of tieners die misschien voor het eerst alleen op pad waren. Ook zij hadden na afloop geen vervoer naar huis meer. Taxi’s, vrienden en samaritanen met een plekje over in de auto konden dat voor een deel oplossen, maar toch brachten zo’n 150 concertgangers de nacht door in de Ziggo Dome.
Op Utrecht Centraal wachtten sommige passagiers – ouderen, mensen met steeds kouder wordende kinderen – wel vijf uur op een trein die over een uurtje zou komen. Toen zelfs de nachttrein van 2.16 uur niet bleek te rijden, werd het toch maar de Jaarbeurs, of een dure Uber, waarvan maar de vraag is of je die kosten terugkrijgt.
Dat technische systemen kunnen falen weet iedereen die wel eens lekke band heeft gehad. De vraag is niet of het misgaat, maar wat je doet wanneer het misgaat.
De ingenieurs van ProRail hebben een reserve-verkeersleidingscentrum in Utrecht, waarop ze in zulke gevallen kunnen terugvallen. Zo’n operatie duurt volgens de organisatie al snel vier uur: er moeten mensen heen, het moet opgestart worden. Zondagavond werd besloten daar niet aan te beginnen. De hoop was dat de storing gewoon kon worden verholpen. Daarop bleven ze de hele nacht hopen; pas tegen de ochtend werd het noodsysteem aangezwengeld.
Dat had dus sneller gekund. Het is in elke organisatie moeilijk keren op een eenmaal ingeslagen weg, maar hier had dat natuurlijk gemoeten. Zeker toen de storing na aanvankelijk verholpen te zijn weer de kop opstak, heeft iemand de verkeerde beslissing genomen.
Raadselachtiger is nog het gebrek aan voorbereiding bij de NS, het bedrijf dat verantwoordelijk is voor de treinen. Er kwam geen vervangend vervoer, er kwam geen informatie, er kwam geen handreiking. Ja, maandagochtend een gratis kop koffie, maar zelfs voor de wc’s moesten mensen die de hele avond op het station verbleven nog 70 cent betalen.
De gelatenheid waarmee de NS de reizigers aan hun lot overliet kennen we ook van de slapstick rond de Eurostar, de snelle verbinding met Londen, die bijna een jaar tot stilstand komt omdat er tijdens een verbouwing van Amsterdam CS geen douanehokje op een ander perron zou kunnen worden geplaatst. Het traject Amsterdam-Londen behoeft straks dagelijks 21 extra lijnvluchten.
De trein was zo goed op weg, met minder uitval, minder vertraging en meer tevreden reizigers. Toen kwam corona. De spoorbedrijven zijn het personeelstekort nog steeds niet te boven, wat al leidde tot overvolle korte treinen en veel uitval. Nu we vanwege klimaatverandering juist méér met de trein moeten, is het aan de overheid om te voorkomen dat er nog meer passagiers de auto en het vliegtuig in worden gejaagd.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Source: Volkskrant