Wat prinses Irene heeft met bomen, heb ik met stoeptegels (grijs, 30x30). Of mijn liefde wederzijds is, weet ik niet zeker. Ze praten nooit terug. Maar ik bewonder hun standvastigheid, hun stoïcijns gedrag: regen, sneeuw, kou, hitte verandert ze niet.
Ze bieden beschutting aan het (zeer irritante) mierennest. Als zij er niet waren, liep ik elke dag met modderpoten mijn huis in. Mijn eigen agressie kan ik kwijt door er lekker op te stampen.
Bovendien heeft een tegel mij behoed voor een waarschijnlijk fatale operatie. Ik struikelde in mijn haast over een scheefliggend exemplaar, waardoor ik mijn enkel verstuikte en voorzichtig hinkend naar huis ging. Als dat niet gebeurd zou zijn, was ik door diezelfde haast van het gladde trappetje voor mijn huis gegleden, had mijn heup gebroken en zou (ik loop tegen de 80) de operatie niet hebben overleefd.
Kortom: omarm en bemin toch de tegel, hij ligt er voor ons allen.
Eva Pennewaard, Harlingen
Stel, hè? Vanwege bouwwerkzaamheden besluit Schiphol dat er bijna een jaar geen vliegtuigen tussen Amsterdam en Londen mogen gaan. Zou dat bericht dan ergens staan op pagina 4 van de krant? Zou het bedrijfsleven dan stil zijn? En zou het kabinet zo’n besluit accepteren, laat staan steunen?
Natuurlijk niet. Pijnlijk en onbegrijpelijk dat dit allemaal wel gebeurt nu ProRail heeft besloten om een jaar lang geen Eurostar-treinen tussen Amsterdam en Londen te laten rijden. We hebben nog een lange weg te gaan in dit gave land.
Pepijn Boekhorst, Nijmegen
Ik lees en hoor met regelmaat dat wij zuinig moeten zijn met het gebruik van grondstoffen door onder andere hergebruik, inleveren, laten repareren van goederen, en ga zo maar door. Maar over een ding lees en hoor ik niets: de bril.
Zelf ben ik brildrager en moet geregeld een nieuwe bril. Ik heb dan alleen nieuwe glazen nodig, maar moet er een montuur bij nemen. Helaas heb ik nog geen berichten gelezen of gehoord hoe dit is aan te pakken.
Graag zou ik willen adviseren dat opticiens hier eens over nadenken. Want een montuur bestaat ook uit grondstoffen en met het vervangen van de brilmontuur blijft de ‘oude’ bril vaak in de la liggen.
Dagmar Fuchs, Utrecht
Het artikel van Marion Pauw over groepsdynamiek legt de vinger op een sterk onderbelicht aspect van grensoverschrijdend gedrag. In de culturele sector, waarin ik zelf werkzaam ben, is in de afgelopen jaren veel aandacht geweest voor met name seksueel grensoverschrijdend gedrag. Hoe uitsluiting, pesten, kwaadspreken en (valselijk) beschuldigen als uitingsvormen van groepsdynamiek tot een andere vorm van grensoverschrijdend gedrag kunnen leiden, is te weinig zichtbaar en nog nauwelijks benoemd.
In deze roerige tijd waarin men alles probeert te labelen met complexe termen als seksisme, racisme et cetera, vergeet men soms dat menselijk groepsgedrag, nog los van absoluut aanwezige (voor)oordelen op basis van onder andere huidskleur of sekse, een motor is die kan leiden tot geweld, tot het beschadigen en kapotmaken van individuen, tot het creëren van onveiligheid.
De Duitse Nobelprijswinnaar Elias Canetti schreef er een prachtig boek over: Massa en Macht, dat ik herhaaldelijk heb herlezen om te proberen te begrijpen wat mij zelf is overkomen, waarom de mens voor de mens een wolf is, en waar het individu verdwijnt als het onderdeel uitmaakt van een groep die uit is op vernietiging. En ook hoe toeschouwers wegkijken.
Expeditie Robinson is dan misschien een televisiespel, maar het toont gedrag waarmee we blijkbaar moeilijk raad weten en waarvan we onszelf ook niet altijd bewust zijn. Tot het je overkomt natuurlijk. Goed als hier aandacht voor ontstaat.
Josee Hussaarts, Nijmegen
Dank aan Marion Pauw voor haar leerzame bijdrage in het Magazine. Zo werkt het dus. Ik had ook in mijn situatie de gedachte en het gevoel dat ‘ik er niet bij hoorde’ en geen deel uitmaakte van de groep. Haar artikel over pesten en groepsdynamiek hebben mij een ander perspectief gegeven op mijn laatste functie. Het is een opluchting te lezen hoe anderen ditzelfde buitensluiten ervaren. En het is ook een opluchting te weten dat ik het niet alleen bij mijzelf hoef te zoeken.
Zwakke leiding, groepsdruk, geen of weinig medestanders, het leidt allemaal tot een nare situatie waarin twijfelen aan jezelf, gebrek aan steun, het moeilijk maakt tot verbetering te komen.
Stap eruit, dat is het beste advies. Met ingang van deze maand, waarin het aantal jaren bij dezelfde baas voor het pensioen niet meer meetelt, is dit goed te doen.
Irma Vogels, Arnhem
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans de krant te halen. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks halen ongeveer vijftig brieven de krant. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden