De Zweedse voetballer Zlatan Ibrahimovic gaat met pensioen. Zondagavond nam hij in San Siro afscheid van de fans van zijn laatste club, AC Milan. Het was het einde van een mooie internationale loopbaan die lang geleden begon bij Ajax – in een filmpje op YouTube zag ik hoe hij in augustus 2004 na een fraaie treffer tegen NAC om de nek werd gevallen door Johnny Heitinga en Wesley Sneijder, generatiegenoten die al bijna zijn vergeten dat ze ooit voetballer waren.
Ik heb Zlatan altijd een aansteller met grootheidswaan gevonden. Hij kon heel goed voetballen, zonder dat hij werd gerekend tot de categorie Messi-Ronaldo. Behalve in zijn eigen ogen, want Zlatan zag zichzelf als het Opperwezen en de beste speler ter wereld. ‘Je mag me God noemen,’ zei hij in 2013 genadig tegen een interviewer die vroeg hoe hij wenste te worden aangesproken.
Over de auteur
Bert Wagendorp is voormalig sportverslaggever van de Volkskrant, oprichter van wielertijdschrift De Muur en auteur van de wielerroman Ventoux. Hij schrijft wekelijks een sportcolumn voor de krant, die niet noodzakelijkerwijs de mening van de redactie reflecteert. Lees hier onze richtlijnen voor columns.
Hij is nu 41 en terwijl de Eeuwige nog lang niet van plan is ermee op te houden zet Zlatan er een punt achter. Dat is toch jammer. Je kunt types die doen alsof ze onsterfelijk zijn belachelijk vinden. Maar wanneer ze de vergankelijkheid maar lang genoeg stug blijven ontkennen komt het moment waarop je ze gaat bewonderen om zoveel hardnekkigheid en denkt: en nou moet je ook doorgaan tot iedereen de tel kwijt is en je het veld opkomt met twee gehoorapparaten en een leesbril voor het fijnere combinatiespel.
Ik heb dat ook met Mark Rutte. Aanvankelijk hield ik nauwgezet bij wanneer hij het nationaal record premierschap zou verbeteren zodat hij iets anders kon gaan doen. Maar toen die mijlpaal was gepasseerd en hij gewoon bleef zitten, bekroop me langzaam maar zeker de hoop dat hij nu tot in de oneindigheid minister-president zou blijven – of in elk geval tot er niemand meer is die zich kan herinneren dat er ooit een andere premier is geweest – ergens rond 2055. Het is de aantrekkingskracht van Jagger en Richards die op hun negentigste nog aan een wereldtour beginnen, alsof tijd niet bestaat: ik vind dat een hele troost.
Stanley Matthews was in 1956 de eerste winnaar van de Ballon d’Or voor Europa’s beste speler – een prijs die Zlatan nooit kreeg toegekend. Matthews was destijds even oud als Zlatan nu, 41. Matthews ging daarna nog negen jaar door en speelde zijn laatste Premier League-wedstrijd in februari 1965, vijf dagen nadat hij vijftig was geworden. Toen ik hem in 1996 sprak verklaarde hij te vroeg te zijn gestopt.
Het lijkt me lang niet uitgesloten dat Zlatan op zijn schreden terugkeert en zijn carrière alsnog verlengt. Ik zou dat toejuichen. Tegen spelers die hem in de kleedkamer wezen op zijn gevorderde leeftijd, zei hij: ‘Wacht maar tot het einde van je loopbaan in zicht komt. Dan slaat de paniek toe.’ Paniek in het zicht van het einde is de beste motivatie en je niks aantrekken van de jaren een prima remedie tegen ouderdom. Als Ajax Zlatan een aanbieding doet zal hij de schoonheid van de gesloten cirkel inzien en snel een achtjarig contract tekenen onder het motto: vijftig is het nieuwe dertig, alleen watjes stoppen op hun veertigste. Daar zal God van opkijken.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden