Het kon niet uitblijven natuurlijk: op de dag dat Zlatan Ibrahamimovic (41) afscheid nam als voetballer waren verwijzingen naar God onvermijdelijk. De tifosi van AC Milan vormden in het rood en wit van de club de woordspeling ‘Godbye’ op de tribune. En ook de Zweed zelf, die het in de ochtend had zien regenen, begon erover. ‘Ik zei tegen mezelf: zelfs God is vandaag verdrietig.’
Zlatan-kenners zullen een verschil opmerken: als hij het vroeger over God had, dan had hij het over zichzelf. Zoals die keer in 2014 toen hij zei dat alleen het opperwezen wist of Zweden naar het WK zou gaan. Die kunnen we het moeilijk vragen, reageerde de journalist. ‘Je praat met hem’, antwoordde de spits.
Over de auteur
Dirk Jacob Nieuwboer is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft over voetbal en handbal. Hij was eerder correspondent Turkije en politiek journalist.
De opmerking is maar een van de groteske uitspraken waarmee Ibrahimovic net zo bekend is geworden als door de slalom met Ajax tegen NAC, de onmogelijke hakbal tegen Italië en de geniale omhaal tegen Engeland. Vaak sprak hij ze uit met een grote grijns, soms met een uitgestreken gezicht om zijn toehoorders in verwarring achter te laten. Hij meende het toch niet echt?
Hoe langer hij zijn carrière rekte, hoe meer zijn grootspraak uit de pas begon te lopen met zijn prestaties op het veld. Zlatans definitieve afscheid komt vijf jaar nadat hij het topvoetbal al vaarwel leek te hebben gezegd. In 2018 vertrok hij na twee seizoenen bij Manchester United, weg uit de Premier League, de beste competitie van de wereld, naar LA Galaxy in de Amerikaanse MLS, waar meer topvoetballers hun nadagen slijten.
Zlatan verraste door nog een keer terug te komen naar AC Milan, zijn grootste liefde in het voetbal. Hij werd vorig jaar zelfs nog kampioen met de club, net als in zijn eerste periode. Dit jaar kwam hij door blessures nauwelijks aan spelen toe.
De Zweed verzette zich lang tegen zijn onvermijdelijke afscheid, maar voetbal was dan ook niet minder dan zijn redding. De sport was een uitweg uit de immigrantenwijk Rosengård in Malmö waarin hij opgroeide.
Tot zijn negende jaar woonde hij bij zijn Kroatische moeder, die niet altijd op legale wijze de eindjes aan elkaar knoopte. De drugs van zijn zwaar verslaafde halfzus slingerden er rond, maar de verhuizing naar zijn Bosnische vader loste weinig op. Al snel viel hem op dat in zijn nieuwe huis overal lege blikken bier lagen.
In zijn biografie Ik, Zlatan vertelt hij hoe al fietsend stelend probeert te overleven. Als zijn talent wordt opgemerkt door de Zweedse topclub Malmö FF zijn de problemen nog niet over. Medespelers klagen dat hij nooit overspeelt en ze uitscheldt. Als hij een ploeggenoot een kopstoot geeft, start de vader een handtekeningenactie om hem uit het team te laten zetten.
‘Ik was een ruige uit Rosengård’, verklaart hij zijn houding zelf. ‘Ik was anders. Het werd mijn identiteit.’
Andere mannen die de taal van de straat spraken, kregen hem bij Ajax op het juiste spoor. ‘If you fuck me, I fuck you’, hield Leo Beenhakker, die hem als technisch directeur haalde, hem voor. In Amsterdam ontmoette hij Mino Raiolo, die vroeg of hij de beste van de wereld wilde worden of veel geld wilde verdienen. Zlatan wilde de beste worden, de voetbalmakelaar beloofde dat de rest dan vanzelf zou komen.
De rijkdom is niet uitgebleven, maar de beste voetballer? Een Gouden Bal heeft hij nooit gewonnen, waarbij hij de pech had dat hij speelde in het Messi-Ronaldo-tijdperk. Een nog grotere omissie is de Champions League. 28 was hij toen, klaar om te oogsten bij wat toen de grootste club van de wereld was.
In plaats daarvan botste hij hard met coach Pep Guardiola, in wiens tactiek en ploeg geen plek was voor de straatvechter uit Rosengård. ‘Je kocht een Ferrari, maar je bestuurt hem als een Fiat’, vertelde hij zijn coach, waarna de relatie niet beter werd.
Zlatan keerde terug naar Italië, werd kampioen met Milan, zoals hij bij Inter, Juventus en Ajax ook al kampioen was geworden. Bij Paris Saint-Germain lukte dat zelfs vier keer. Alleen bij Manchester United lukte het niet de Premier League te winnen.
De gaten in zijn erelijst passen in zekere zin bij de man die zich nooit helemaal heeft willen aanpassen. Er zijn al genoeg sporters die politiek correct zijn, zei de zelfbenoemde God een paar jaar geleden. ‘Ze willen perfect zijn, maar in deze wereld is niemand perfect.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden