Aan het overlijdensbericht van de familie Lepeltak in De Telegraaf was voor alle duidelijkheid zijn pseudoniem toegevoegd. Ruim dertig jaar lang figureerde Thomas Lepeltak in die krant als Stan Huygens. De rubriek onder die naam bestaat nog altijd, maar geen journalist werd zo vereenzelvigd met het Stan Huygens Journaal als Lepeltak.
Toch is het nooit een alter ego geworden, bezweert dochter Mariecke Lepeltak. ‘Het was puur een baan voor hem. Daar is hij zich altijd bewust van geweest. Maar het was wel een baan waarin hij volledig zichzelf kon zijn.’
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Het Stan Huygens Journaal, een verwijzing naar de 17de-eeuwse kroniekschrijver Constantijn Huygens jr., staat al in De Telegraaf sinds het eind van de jaren vijftig. Het is een zogenoemde societyrubriek waarin wordt bericht over feestjes en recepties van de Nederlandse elite.
Lepeltak, tot dan toe chef van de fotoredactie, werd in 1980 gevraagd als auteur daarvan. Mariecke Lepeltak: ‘Het was de hoofdredactie opgevallen dat hij fotografen altijd naar de juiste plekken wist te sturen.’ Lepeltak zou het Stan Huygens Journaal tot aan zijn pensioen in 2003 optillen naar een van de meest gelezen artikelen van De Telegraaf. Bij zijn afscheid was één receptie niet genoeg. ‘Hij kende iedereen en iedereen kende hem’, zei zijn opvolger Sjuul Paradijs in NRC Handelsblad.
Thomas Lepeltak werd in 1940 geboren in het Poolse Szczecin, destijds Duits grondgebied. Zijn vader was een scheepsbouwer uit de Alblasserwaard, zijn moeder een Poolse. Met Thomas op komst waren zijn ouders uit Polen gevlucht voor het oorlogsgeweld. Complicaties bij de zwangerschap dwongen hen halt te houden in de stad die destijds Stettin werd genoemd. Een paar maanden na zijn geboorte konden zij hun weg vervolgen naar het toen nog vrije Nederland.
Als redacteur van de schoolkrant maakte Thomas Lepeltak duidelijk wat zijn toekomst was. In een interview noemde hij zichzelf een geboren journalist. Op zijn 18de ging Lepeltak aan de slag bij De Telegraaf, en al snel bleek hij een neus voor nieuws te hebben. Gecombineerd met zijn sociale karakter was Lepeltak daarom de ideale auteur van het Stan Huygens Journaal.
Hij speurde het nieuws niet alleen op, het nieuws wist hem ook te vinden. Politici lanceerden sommige voorstellen het liefst via de societyrubriek. Dat trok meer de aandacht dan in de parlementaire verslaggeving.
Meer dan dat nieuws bracht Thomas Lepeltak een onbereikbaar leven bij zijn lezers op de deurmat. Hij werd er op de bijgaande foto’s ook de verpersoonlijking van. Een goedgeklede en weldoorvoede heer, met een glas wijn of een grote sigaar in de hand. Bij dat spel paste ook een kleine provocatie. ‘Ik verdien mijn brood met kreeft eten’, zei hij in interviews. Of: ‘Ik heb de duurste buik van Nederland.’
Toch was Lepeltak uiterst serieus in zijn taakopvatting. Feiten werden grondig gecheckt, geen naam kwam fout in de krant. In Het Parool zei hij over zijn onafhankelijkheid: ‘Ik schrijf over het circus, maar ik treed er niet in op.’
Lepeltak schreef in een tijd dat er een grote kloof gaapte tussen links en rechts. De kinderen namen weleens schoolvriendjes mee naar huis die hem, in de woorden van Mariecke, beschouwden als een rechtse bal. ‘En dan was iedereen verbaasd hoe aardig mijn vader was.’ Jovialiteit en levenslust waren Lepeltaks kenmerkende eigenschappen.
Na zijn pensionering schreef hij nog twee boeken. Zo werden wij rijk gaat over bevriende ondernemers. Meer zeg ik niet bevatte journalistieke herinneringen. Thomas Lepeltak overleed op 24 april na een kort ziekbed.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden