Een goed idee van concertorganisator Mojo om Harry Styles zondag in de Amsterdamse Johan Cruijff Arena een half uur later te laten beginnen. Een systeemstoring op het spoor in Amsterdam leverde veel treinreizigers vertraging op en toen de 29-jarige Brit om kwart over negen het podium betrad waren de meeste lege plekken in het stadion toch gevuld, was de stress van het op tijd komen verdwenen en stond niks een geslaagd popconcert in de weg.
Gijsbert Kamer is sinds 1992 muziekjournalist. Hij schrijft voor de Volkskrant recensies, interviews en beschouwingen over pop en jazz.
In een paar jaar tijd groeide Styles uit tot een van de grootste popsterren van dit moment. Elf maanden geleden stond hij nog eenmalig in de Ziggo Dome, nu verkoopt hij met nagenoeg dezelfde show drie avonden het aanpalende voetbalstadion uit. Wat hij daar voor nodig heeft, is zijn charisma en een paar dozijn uiterst knap geconstrueerde popsongs.
Een stadion vol met vooral tienermeiden heeft aan een enkele noot genoeg om getooid met hun roze of witte boa precies op het juiste moment als koortje in Daydreaming te fungeren. Oorverdovend was dan al de opkomst van Styles, in roze-geel glittershirt en beige pantalon van het soort dat in de jaren zeventig aan ‘soulkikkers’ werd toegeschreven.
Styles is formidabel bij stem. Als zanger moet hij popiconen als George Michael en Robbie Williams boven zich dulden, maar zijn stem is bij uitstek geschikt voor luchtige discopop waar hij in excelleert. En in powerballads als She, of het tot de toegift bewaarde Sign of the Times, legt hij zoveel gevoel dat je er even stil van wordt. Vuurwerk en andere visueel spektakel heeft Styles niet nodig. De grote led-schermen boven het podium werken subliem en laten ook de diversiteit van zijn band goed zien. Veel vrouwen in zijn tienkoppige band, onder wie vier blazers. Vooral de meezingende drummer Sarah Jones trekt de aandacht. Maar je ziet op de onverbiddelijke schermen ook goed dat gitarist Mitchell Rowland er niet zoveel zin in heeft.
Hij is de enige in het stadion. Styles danst vrolijk de catwalk op en weet zich in het sterke blok met albumtracks van het vorig jaar verschenen Harry’s House steeds weer door andere bandleden omgeven. Het albumgeluid wordt door de blazers wat voller en meer funky. In Cinema wordt steeds pesterig net niet disco-kraker YMCA ingezet, al lijkt er wel degelijk een computerbestand met extra muziek mee te lopen.
Erg? Nee hoor. Styles weet zelfs de grootste cynicus in te palmen met zijn innemende voordracht en babbeltjes (oké, net iets te lang) met fans in het publiek. Fine Time is in een paar jaar een veel completer liedje geworden, en het is onmogelijk om stil te blijven staan op Music for a Sushi Restaurant en dan zouden we in de toegift bijna vergeten dat de beste popsingle van de laatste tien jaar, As She Was nog moest komen. Love on Tour is een show zonder aanstellerij of opsmuk waar je nog vrolijker vandaan komt dan je erheen ging. Gelukkig maar, want het stadion verlaten, tegen een bord aanlopen dat er geen treinen rijden en je verder zelf maar moet zien hoe thuis te komen, dat is een domper waar zelfs Harry’s aanstekelijke positivisme nauwelijks tegen opgewassen is.
Pop
★★★★☆
4/6 Johan Cruijff Arena, Amsterdam. 5/6 en 6/6 eveneens aldaar.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden