N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Top-10
Top-10
Delphine Lecompte dicht en schrijft haar even woeste als troostrijke kunst meestal met muziek op de achtergrond. Bij voorkeur hardrock uit de jaren zeventig en tachtig. Bijvoorbeeld van heavy-metalbands als AC/DC, Black Sabbath en Iron Maiden.
Die muziek is surrogaat geworden voor de alcohol, zegt de 45-jarige Vlaamse. Sinds ze drie jaar geleden stopte met drinken kan ze „wel wat woede en explosies” in haar leven gebruiken. „Zoals veel verlegen mensen gebruikte ik alcohol om gemoedelijker en ook wel socialer en vrolijker te worden. Maar het ging bij mij vaak van 3 naar 33 glazen. Op het laatst eindigde het steeds vaker in morsige bedoeningen met bijna dodelijke promillages waar ambulances aan te pas kwamen.”
Lees meer in NRC Magazine #19
Ze mist de drank geenszins. „De nuchterheid is een weldaad. Mijn groteske verbeelding is alleen maar scherper geworden en ik beschik als schrijver opeens over zeeën van luciditeit en tijd.”
Publiceerde ze vroeger jaarlijks een nieuwe dichtbundel, als geheelonthouder verschenen van haar hand drie bundels met korte prozastukken, alle getiteld Beschermvrouwe van de verschoppelingen en in april een boek met haar (deels geromantiseerde) levensverhaal: Wie heeft Delphine Lecompte vermoord? In het najaar volgt Wilde brieven aan woestelingen, met vooral brieven aan „te vroeg gestorven” rocksterren.
Lecompte koos haar tien favoriete dode muziekhelden. „Hitsige, baldadige rockers” die gemiddeld slechts 28 jaar oud werden en soms al overleden vóór zij geboren werd. Ze leerde hun muziek deels kennen dankzij haar minnaar, een bijna twintig jaar oudere ex-trucker die als ‘de voormalige vrachtwagenchauffeur’ een terugkerend personage is geworden in haar werk.
Waarom Janis Joplin en andere vrouwen in haar lijst ontbreken? „Omdat ik een hardleerse, onverbeterlijke nymfomane ben, daarom!”
Delphine Lecompte maakte een Spotify-playlist met haar favoriete nummers: ‘NRC dode rocksterren’.
Delphine Lecompte: „Toen klasgenoten met David Bowie dweepten kwam ik uit tegendraadsheid met Marc Bolan van T. Rex. Bowie was natuurlijk geniaal en visionair, maar als snobistische puber wilde ik een originele glamrocker om mee te dwepen. Ik had, denk ik, gelezen over zijn tragische dood. Omdat hij zoveel dronk wilde Bolan zelf niet autorijden. Toch kwam hij om bij een auto-ongeluk. Zijn vrouw, die achter het stuur zat, overleefde het ongeluk wel.
„Nog altijd vind ik ‘Jeepster’ zijn mooiste liedje. Daarin klinkt Bolan tegelijk breekbaar en sensueel. Dat spreekt me nog altijd aan. John Peel, de Britse dj, noemde hem ‘a flower child with a knife up his sleeve’, een bloemenkind met een mes in zijn mouw. Mooier kun je Bolan niet vatten, denk ik.”
„Dankzij de versleten truckchauffeur leerde ik Randy Rhoads kennen. Een virtuoze gitarist die eerst een eigen band had en daarna zijn stempel drukte op de eerste solo-albums van Ozzy Osbourne. Rhoads overleed bij een vliegtuigongeluk: de piloot scheerde tweemaal langs de toerbus waarin de rest van de band lag te slapen. Een plagerijtje dat de derde keer verschrikkelijk misging.
„Ik zit vaak op Reddit-forums. Met Black Sabbath-fans uit Michigan bespreek ik liedjes. Waarom ik dat doe? Ik ben een leergierige vrouw. En die rockers zijn kleurrijke, zelfdestructieve en explosieve mensen. Mensen veronderstellen soms dat ik als dichter houd van melancholische singer-songwriters. Laat maar. Zware, dreunende heavy metal is voor mij een vorm van escapisme, een uitlaatklep voor mijn woede. Ik werk er graag bij. Ik kan er zelfs bij in slaap vallen.”
„In woke-tijden is Lynyrd Skynyrd verdacht. De band trad lang op met een Confederate Flag op het podium. Tot mijn veertigste associeerde ik de bandleden zelf ook met achterlijke, drankzuchtige rednecks. Dankzij mijn versleten vrachtwagenchauffeur ben ik drie jaar geleden in de ontwenningskliniek intensief naar Lynyrd Skynyrd gaan luisteren. Ronnie Van Zant was geen racist. Hij schreef zelfs een lied tegen wapengeweld. Voor mijn brievenboek schreef ik ook een brief aan hem. Die brieven zijn alle gericht aan rauwe, baldadige kunstenaars. Net als ik werden zij vaak verguisd en door tijdgenoten niet voor vol aangezien.
„Racisme is niet goed te praten, maar ik kan de angst voor het vreemde begrijpen. Dat is iets primitiefs, zit in iedereen. Pure mensen bestaan niet, iedereen kan betrapt worden op akelige, wrede en sinistere gedachten.”
„Led Zeppelin was een heel wilde rockgroep toen rockgroepen nog ongegeneerd wild konden en mochten zijn. Of je het nu goed vindt of slecht, zo was het toentertijd: met veel groupies, en met veel seks, drugs en rock-’n-roll. John Bonham was een fenomenale drummer. Een extreme bingedrinker ook, zelfs voor een rockster, en alleen sterke drank. Op zijn 32ste heeft hij zich doodgedronken. In de 24 uur voor zijn overlijden bleek hij ruim een liter wodka te hebben gedronken.
„Wat ik aandoenlijk en integer vind is dat zo’n immens succesvolle band als Led Zeppelin een paar maanden na Bonhams dood er gewoon mee ophield. Rockgroepen zoals The Stones, die in steeds andere bezettingen voortploeteren, tot er nauwelijks nog originele bandleden over zijn, vind ik een beetje zielig.”
„Ik ben bijna fan van het eerste uur. Ik bofte: een oudere neef waar ik tegenop keek en waarschijnlijk ook een beetje verliefd op was, leerde me goede muziek kennen. Van hem kreeg ik cassettebandjes van Metallica. Zo zwaar en kwaad was die muziek, als zesjarige was ik meteen verkocht. Met pollepels zat ik op waspoederdozen mee te drummen.
„Cliff Burton speelde bas op de eerste drie albums van Metallica. Op zijn 24ste overleed hij in Zweden, toen de toerbus over de kop sloeg. De andere bandleden kropen ongedeerd uit het wrak, Burton lag eronder. Of het aan hem ligt weet ik niet, maar nog altijd vind ik de albums waarop hij meespeelde het beste. Na zijn dood is de band ambitieuzer geworden, gelikter en gepolijster ook.”
„Destijds had je The Sex Pistols en The Clash. Doe mij alsjeblieft het vrijblijvende engagement van de Sex Pistols, of misschien is provocatie, of gewoon herrie schoppen, wel een betere omschrijving voor wat ze deden. Daarmee vergeleken was het politieke engagement van The Clash wel heel serieus.
„Sid Vicious, de bassist, was het meest chaotische lid van de groep. De dosis heroïne die hem op zijn 21ste fataal werd is hem tragisch genoeg door zijn moeder toegediend. Ik denk dat Sid Vicious iemand was die geen schijn van kans maakte. Zijn persoonlijk leven was wat de Engelsen zo mooi een trainwreck noemen.
„Nee, dan Johnny Rotten, de zanger van The Sex Pistols. Die is reclame gaan maken voor boter. Hij steunde Donald Trump. Gelukkig hoefde zijn vriend Sid dat niet meer mee te maken.”
„Met Phil Lynott, de frontman van de Ierse rockband Thin Lizzy, hebben we op dit lijstje gelukkig iemand met een migratieachtergrond. Lynott had een Afro-Guyaanse vader en een Ierse moeder. Hij was overduidelijk meer Iers dan Guyaans, bezeten van de Ierse geschiedenis en heel patriottisch. Hij deelde een kopstoot uit toen een politiek incorrect persoon in het café eens aan hem vroeg: ‘Als je zingt over my people, bedoel je dan Paddys of Niggas?’
„Je hoort in zijn muziek de elementen uit de Ierse volksmuziek. Lynott, die jong stierf na jaren van drugsproblemen, was ook een beetje miskend. Voor Life Aid [het grote benefietconcert voor het hongerende Ethiopië in 1985] werd hij niet uitgenodigd. Ik denk dat organisator Bob Geldof jaloers was. Lynott was overduidelijk de betere muzikant van de twee.”
„Voor de onnozele, puberale muziek van AC/DC had ik altijd al sympathie. Door de versleten vrachtwagenchauffeur leerde ik ook de droevige, doorleefde liedjes van zanger Bon Scott kennen. Scott was een zware drinker. Na een kroegentocht overleed hij op zijn 33ste. Als je op jonge leeftijd te maken krijgt met uitbundige verering, nachten opblijft en drank en drugs gaat gebruiken, dan word je vanzelf krankzinnig, of op z’n minst psychotisch.
„Zelf heb ik na mijn succes bij De slimste mens in 2020 geworsteld met een Bekende Vlaming zijn. Opeens was ik een koddige dichteres die iedereen deed lachen. Ik geniet er ook van, zeker van de showbizzwereld die alleen maar bevolkt lijkt te worden door aantrekkelijke personen. Niet veel later walg ik er weer van. Als ik weer op televisie ben geweest vervloek ik mezelf en denk: Delphine, waar is je integriteit?”
„Van dit lijstje met jonggestorven rocksterren heb ik alleen de dood van Kurt Cobain bewust meegemaakt. Ik was zestien toen hij een eind aan zijn leven maakte. Het voelde alsof ik een broer kwijt was. Samen met klasgenoten moest ik huilen.
„Tot mijn veertiende was rockmuziek het speelgebied van mooie mannen met lange haren en bandana’s, en van muziekvideo’s met beeldschone, kronkelende deernes op motorkappen. Plots was daar Kurt Cobain, een slonzige, joviale en ontwapenende knul. Voor een gekwelde, zwartgallige, lelijke puber die er niet bij hoorde een verademing. Eindelijk iemand die heel benaderbaar en vertederend leek en de machocultuur doorprikte. Nee, zijn dood maakte me niet boos; iedereen heeft het recht om zelfmoord te plegen. Al weet ik nu dat het onnodig is om dat op je 27ste te doen. Zo jammer, veel te jong.”
Source: NRC