Vaak is al geprobeerd de vrijwillige ouderbijdrage aan banden te leggen, nooit met het gewenste resultaat. De oplossing ligt voor de hand.
Politiek is geen eenvoudig vak, het kan niet zonder mensen teleur te stellen, maar heel af en toe dringen zich beslissingen op waaraan niemand zich een buil kan vallen. De afschaffing van de vrijwillige ouderbijdrage is er zo eentje. Vraag honderd Nederlanders of zij vinden dat alle kinderen uit de klas mee moeten kunnen op schoolreisje en dat alle kinderen alle benodigde leermiddelen moeten krijgen zonder dat dit leidt tot ingrijpende financiële zorgen thuis, en bijna allemaal zullen ze daar volledig achter staan.
Daarom is het zo merkwaardig dat het maar niet lukt, op het Binnenhof niet en op de scholen niet. Te veel schoolbesturen houden hardnekkig vast aan een nogal ruime interpretatie van het begrip ‘vrijwillig’. Al zeker twintig jaar loopt de SP voorop in het inventariseren van de klachten en dat leverde jaar in jaar uit een rijke oogst op: van scholen die in de gang lijstjes ophangen met ouders die niet betaald hebben, tot kinderen van armere ouders die de tablet of de laptop voor school niet mee naar huis mogen nemen. Er was zelfs sprake van deurwaarders die de ‘vrijwillige’ bijdrage aan de deur kwamen innen, en van scholen die kinderen uitsloten van activiteiten als hun ouders niet hadden betaald.
Om dit soort wantoestanden te voorkomen, greep de Tweede Kamer enkele jaren geleden in: kinderen uitsluiten is sindsdien officieel verboden. De uitwerking is echter niet helemaal zoals gewenst. Het verschilt nogal of de ouderpopulatie wel of niet vrijwillig kan betalen. ‘Er zijn signalen dat de verschillen tussen scholen nu juist groter worden’, stelde minister Wiersma eerder dit jaar vast. ‘Op de ene school is er een reis naar Rome, een eindgala en de mogelijkheid om paardrijlessen te nemen, de andere school krijgt met moeite een uitje naar een pretpark georganiseerd.’ Zonder twijfel zijn het vooral leerlingen van minder draagkrachtige ouders die hiervan de dupe worden.
Dat is hoogst ongewenst en het wordt nog ernstiger naarmate de voortschrijdende digitalisering ook de aanschaf van steeds meer dure leermiddelen noodzakelijk maakt. Ja, scholen hebben regelingen voor ouders die het financieel niet rond krijgen, maar die brengen mensen in posities die vaak als vernederend worden ervaren. Het kan ouders bovendien – onopzettelijk – het gevoel geven dat een school niet voor hun kind is bedoeld.
Op het Binnenhof zingt al een tijdje het idee rond om dan maar een landelijke limiet te stellen aan de ouderbijdrage. Een brede coalitie van grote organisaties uit het basis- en voortgezet onderwijs gaat daar nu overheen met het pleidooi om de bijdrage gewoon af te schaffen, om te beginnen in het basisonderwijs.
Dat is een uitstekend idee, juist vanwege de eenvoud. Scholen komen dan natuurlijk niet meer rond, en zullen dus een extra bijdrage moeten krijgen van het rijk. Het zal vast geen kiezersopstand ontketenen als het kabinet aankondigt dat daartoe het tarief van de hoogste belastingschijven een klein beetje wordt verhoogd.
Source: Volkskrant