Zoals elke beroemdheid heeft Anna Nicole Smith haar bekendheid te danken aan een samenkomst van persoonlijke en maatschappelijke omstandigheden. Een meisje met een uiterlijk dat perfect past bij het dominante schoonheidsideaal groeit in de jaren zeventig op in een Texaans gehucht zonder vader, met een nare moeder en een daaruit voortkomende behoefte aan bevestiging. Ze wordt zwanger op haar 17de, verlaat haar man op haar 18de, gaat in een stripclub werken om rond te komen, verandert haar naam (van Vicky naar Nicky), spaart voor een borstvergroting, komt in de Playboy, verandert haar naam (van Nicky naar Anna Nicole), krijgt filmrolletjes, trouwt een bejaarde miljardair, raakt drugsverslaafd, wordt weduwe, verliest de rechtszaak over haar erfenis, krijgt een realityserie, ziet haar zoon sterven aan een overdosis en gaat een jaar later op dezelfde manier dood. Dit alles onder toeziend oog van de roddelpers die gedurende de jaren negentig en nul goed geld verdient aan mensen als Smith – mensen die hun imago zonder aarzelen overhandigden aan de tijdgeest.
Anna was een gegarandeerd money shot, zegt een voormalige paparazzo in de nieuwe Netflixdocumentaire Anna Nicole Smith: You Don’t Know Me. Ze liet zien wat mensen wilden zien: seks, drugs, drama. De paparazzi verdienden aan haar, zij verdiende aan de paparazzi. Het was een dans, zegt hij – een dans waar beide partijen profijt van hadden.
Dan is het nog altijd de vraag wie leidend is tijdens zo’n dans. Die van Anna eindigde in het enige filmpje dat ik – en vermoedelijk velen – van haar kende: een homevideo, opgenomen een jaar voor haar dood, waarin ze aan een zwembad zit terwijl een 9-jarig meisje haar schminkt als een clown. Anna is hoogzwanger en zo high dat ze nauwelijks kan praten. Het meisje kijkt op en zegt dat Anna naar het ziekenhuis moet. De man achter de camera – Howard Stern, Anna’s advocaat en partner – blijft filmen. ‘Dit materiaal is geld waard.’
Anna Nicole Smith werd beroemd in de hoogtijdagen van Girls Gone Wild – het tijdperk waarin het idee heerste dat strippen feministisch was, rappers op MTV standaard geflankeerd werden door naakte meisjes en je tieten laten zien algeheel geaccepteerd was als gewoon gezellig gedrag. Smith deed alles wat deze ‘vrijgevochten’ tijdgeest van haar vroeg, om er vervolgens achter te komen dat die tijdgeest haar vooral te gronde richtte. Als een vrouw een patriarchale structuur omarmt wordt die structuur niet minder patriarchaal.
Hoewel Anna Nicole Smith: You Don’t Know Me het punt lijkt te willen maken dat Smith berekenender was dan ze overkwam – dat ze heus wel doorhad hoe mensen haar zagen, maar wist dat dat imago haar geld opleverde – is het typerend dat het clownfilmpje de edit niet heeft gehaald. Zoals we ons succes doorgaans zien als eigen verdienste maar ons falen als overmacht, zo zien we personen die aan de entertainmentindustrie onderdoor gaan liever als mensen die dat aan zichzelf te wijten hebben.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden