Alle onderzoeken wijzen uit: klussen maakt gelukkig. Maar wel eerst heel lang uitstellen, is mijn ervaring. Zoals bij die zwevende plank in het kamertje van Zoon 2. Daar was een half jaar geleden Zoon 1 aan gaan hangen. Of een vriendje van hem, dat zullen we nooit weten; Zoon 1 neemt de zonden van zijn maten op zich, zodat ze welkom blijven. De zwevende plank, waar ik met mijn beide linkerhanden zo hard aan had gewerkt, was met pluggen en al uit de muur gekomen. Tot grote consternatie van Zoon 2, want het was de uitstalling van zijn verzameling Funko-poppen geweest. Zijn wat? Laat maar, is niet belangrijk. In ieder geval had ik natuurlijk meteen, papa zijnde, met grote stelligheid verzekerd dat ik de plank direct weer zou ophangen, zo goed als nieuw, niets van te zien. Tranen gedroogd, ramp afgewend. Maar toen puntje bij papa kwam, bleek de accu van de boor leeg. Ik legde hem even aan de stekker, en toen was het al avond, en de dag daarna kwam het er niet van, en de dag daar weer na was Zoon 2 alweer vergeten dat hij daar ooit een zwevende plank met Funko-poppen had gehad.
Weken verstreken voordat ik me herinnerde dat ik ooit A had gezegd, en geen B had laten volgen. De boor was inmiddels spectaculair opgeladen, alleen bleek ik nu niet de juiste pluggen te hebben. Die gaan kopen was weer een hele nieuwe klus op zich, eentje die zijn eigen uitstel verdiende. En zo verstreken er weer weken, die waarschijnlijk maanden waren geworden als Zoon 2 niet op een dag verscheen aan de ontbijttafel met een indrukwekkende verzameling muggenbulten.
Het was inmiddels lente, het zonnetje scheen, en de onbestemde daadkracht die dat met zich meebracht had ineens iets om op te focussen: er moest een muskietennet worden opgehangen. Een klusje van niks dat ik zeker binnen een minuut zou hebben gefikst, ware het niet dat me bij het inhameren van het ophangspijkertje een paar gapende gaten in de muur opvielen. Daar had toch ooit, in mijn herinnering althans, een plank met Funko-poppen gezweefd. Wat zou daar ooit mee gebeurd zijn? Gaf niks, ik zou ’m wel weer even ophangen. Hetgeen zo gepiept zou zijn geweest, als ik niet wederom ontdekte waarom ik de vorige keer geen B had gezegd, namelijk dat ik geen pluggen had.
Maar nu scheen, zoals gezegd, de zon, dus sprong ik op de fiets, en een uurtje later had ik met mijn hysterisch opgeladen boor nieuwe gaten gemaakt en correcte pluggen erin geduwd. Dat ik daar nu niet de juiste schroeven voor had, daar had ik maling aan, want zoals gezegd scheen de zon, en dan neem je gewoon houtschroeven. Merken die pluggen niets van, blijkt.
Nu, wanneer ik langs de kamer van Zoon 2 loop, gluur ik even naar binnen om daar een plank te zien zweven. Juist de langdurige afwezigheid ervan, maakt dat ik er geen genoeg van kan krijgen. Had ik hem meteen opgehangen, dan had niemand gemerkt dat hij weg was geweest, en had ik nooit zo kunnen genieten van de spectaculair verbeterde kinderkamer. Zoon 2 klaagt wel erg over muggen, maar daar hebben we muggenspul tegen. Dat overigens op is, dus dat moet ik echt eens gaan kopen.
Source: Volkskrant