Er mocht al vrij veel niet in het Zeeuwse natuurgebied Oranjezon. Je mocht er niet met drones vliegen, je hond los laten lopen of met bolderkarren voorbij de houten hekjes komen. Ook mocht je de duinen niet betreden, was kitesurfen verboden, net als gemotoriseerde watersport, open vuur, paardrijden en, uiteraard, waterbedjes tijdens aflandige wind.
Deze week kwam daar opeens een tiende gebod bij. Plots verscheen er een aantal bordjes in het natuurgebied met daarop telkens een grote streep door twee paar vrijende voetjes en daaronder de tekst: ‘Geen seks’.
De borden, zo bleek uit een persbericht dat de overkoepelende gemeente Veere verstuurde, waren onderdeel van het zogenoemde ‘Project Oranjezon’, bedoeld om eindelijk eens harder op te treden tegen de ‘seksoverlast’ waar het duingebied al jaren mee kampt. Wat bleek? Natuurgebied Oranjezon bestaat voor een groot deel uit naaktstrand. Dat trekt blijkbaar bezoekers met een bedenkelijke seksuele moraal.
‘Je mag er naakt recreëren’, verduidelijkte burgemeester Frederiek Schouwenaar het persbericht tegen Omroep Zeeland. ‘En je mag elkaar er ook best wel liefhebben, maar als het seks-ontmoetingsplaatsen worden, dan heb ik daar moeite mee.’
Nederland is natuurlijk een land dat door meerdere kloven wordt doorkliefd; die tussen arm en rijk uiteraard, tussen de Randstad en de provincie en tussen de boeren en Den Haag. Maar dat de kloof tussen pornoficatie en verpreutsing sinds deze week dwars door een van de grootste naaktstranden van Nederland loopt, was strandtenthouder Marco Wiechert van Aloha Beach tot op heden ontgaan, zegt hij.
Dat is opvallend, want Wiechert werkt al dertien jaar op dat naaktstrand. En in dat tijdsbestek zag hij eigenlijk alleen hoe het almaar ‘rustiger’ werd in en rondom zijn duinen. ‘Dat zeggen ook collega’s die hier al dertig jaar werken. Kijk, er zullen heus weleens wat dingen gebeuren, maar mensen maken overal wipjes, toch? Geloof me: dit is echt geen pornostrand. Die borden slaan nergens op.’
Maar waar Wiechert van Aloha Beach (met op de kaart nog altijd een mix van vodka, cranberrysap en jus d’orange, beter bekend als de sex on the beach) juist ziet hoe de vrije seksuele moraal die we overhielden aan de jaren zestig flink op z’n retour is, kijkt de 17,6 procent van de gemeente Veere die afgelopen verkiezingen op de SGP stemde daar heel anders tegenaan. Zij zien juist steeds minder onschuld in al dat onkiese gefriemel aan de duinrand van hun gemeente.
Hoe anders is de ‘klachtenregen’ te verklaren van 25 tot 30 klachten die jaarlijks over de kwestie binnenstromen op het gemeentehuis, het Waterschap Scheldestromen, het Zeeuwse Landschap en Stichting Strandexploitatie?
Aan die klachten ligt ongetwijfeld dezelfde logica ten grondslag die de week van de Lentekriebels eerder dit jaar veranderde in een slagveld van de cultuuroorlog, maar als ik dat onderwerp probeer te bespreken met een groepje wandelende badgasten, lopen ze snel verder. Bovendien steekt er net een wind op die hun woorden richting Vlaanderen blaast, waardoor ik eigenlijk alleen ‘tegen’ kan horen, net als ‘onzin’.
Twee vrouwen die wat verderop lopen – blijkbaar aan de andere kant van de kloof – willen alleen kwijt dat ze de borden een goed initiatief vinden. ‘Seks is iets voor thuis’, zegt een van de twee, voordat ze kordaat verder stapt.
Echt begrijpen doe ik dat standpunt niet, want als buitenseks al sinds de schepping verboden was geweest, was onze beschaving nooit van de grond gekomen. Die eerder genoemde klachtenregen indachtig, besluit ik toch wat verder te lopen, op zoek naar dat beloofde sodom en gomorra vol Zeeuwen van wie enkel hun haar lichter is dan hun zeden.
Behalve een groep fietsende zeventigers, een paar Duitse gezinnen en een vrouw die in de zon een boek van Lucinda Riley leest, kom ik niemand tegen. Eerst stelt mij dat teleur, tot ik besef dat die uitkomst perfect is, aan welke kant van de kloof je ook staat. Óf de borden helpen immers als een tierelier, of ze waren überhaupt niet nodig.
Source: Volkskrant