Het is een ijzersterk openingsbeeld, dat best wat langer op je netvlies had mogen branden, maar dat mag niet van SZA, want ze gooit er donderdagavond nog duizend ijzersterke beelden achteraan, in een duizelingwekkende en gedenkwaardige show in de Ziggo Dome. Het is haar eerste van twee shows in de grote concerthal van Amsterdam en ook in dat opzicht dus een opzienbarend Nederlands debuut.
Maar eerst toch nog even dat begin. Solána Imani Rowe, artiestennaam SZA (spreek uit: Sizza), verschijnt op het podium – of liever: zwevend boven het podium – op het puntje van een duikplank. Om haar heen, op een podiumbreed projectiescherm, niets dan water, een zee zonder horizon. Het is een kopie van de hoes van haar album SOS van vorig jaar, de plaat waarmee SZA vooral in de VS de ene hit na de andere scoorde.
Over de auteur
Robert van Gijssel is sinds 2012 muziekredacteur bij de Volkskrant, met speciale interesse voor elektronische muziek en dance en de hardere muziekgenres.
Het beeld van SZA op die duikplank moet laten zien dat voor haar de mogelijkheden onbeperkt zijn: geen grenzen in zicht. Maar ook dat het water onder haar onrustig kan zijn, vol schuimkoppen en gevaar. In haar teksten zingt SZA over kwellende onzekerheden. Ze neemt zichzelf op de hak en twijfelt aan alles, inclusief haar eigen liedschrijfcapaciteiten. Toch heeft ze met haar veelkleurige muziek, misschien ook wel dankzij die gevatte en soms schaamteloos openhartige teksten, een massa fans aan zich weten te binden. De Ziggo Dome staat stampvol met een opvallend jong publiek, dat blij door haar hele show gilt.
Haar liedjes springen alle kanten op en dat maakt haar wat ongrijpbaar, maar ook zo fascinerend. In de Ziggo Dome zingt ze smetteloze en sensuele r&b-songs als Love Language, mooi zuiver tot in de hoogste noten, naast stevige poppunk en indie-achtige rockliedjes als Drew Barrymore. Haar band kan alles aan: vooral de drummer maakt indruk met venijnige, jazzrockende breaks, die een op plaat toch erg zachtzinnig r&b-nummer als Shirt ongemeen krachtig op de oren laten hameren.
Maar hoe scherp of donker bassend de beats soms ook zijn, de stem van SZA blijft er helder bovenuit priemen. Alleen als zij zich door haar eigen show laat overrompelen, bij een zoveelste changeover of door een wilde choreografie naast haar dansers, hapert haar stem, of de microfoon.
Haar performance staat nadrukkelijk in het teken van de verhalende theatershow die ze naar de concertzaal wil brengen. De krachtgevende powerballad Nobody Gets Me zingt SZA bijvoorbeeld vanuit een wiebelige roeiboot, die hoog boven de hoofden van het verbijsterde publiek naar een haastig opgebouwd vuurtorentje achterin de zaal drijft. In haar stem hoor je dus behalve kunstige toonladders ook wel enige trillertjes van vocale hoogtevrees, maar kennelijk vond de zangeres dit beeld belangrijker dan de zuiverste vertolking.
De show laat zich bijna lezen als een beeldroman. Het nautische thema wordt niet meer losgelaten: na de duikplankscène verrijst een roestig vissersbootje op het podium, dat SZA en haar dansers soms door stralend zomerweer en dan weer door woest onweer moet loodsen. Het is een verbluffende lichtshow, gemaakt door de Nederlandse topontwerper Kasper Iseger, die net als SZA de wereld aan de voeten heeft liggen.
Je hapt soms naar adem bij de beeldenstorm die voor je ogen raast. Als SZA haar hit Love Galore inzet en niemand minder dan rapper Travis Scott het podium opkomt voor de vertolking van zijn deel van dat duet, zie je twee wereldsterren die dansend op een tuffende stoomboot hun einde tegemoet gaan: na de verrassingsact breekt het schip in stukken en verdwijnt het in de golven.
Het is soms misschien net wat te veel, een tikje te onrustig. Van sommige toch best sterke liedjes zingt SZA misschien een minuut, om dan alweer door te schakelen. Als zij de tijd neemt voor contemplatie, bijvoorbeeld in het aangrijpende Snooze, merk je hoezeer SZA ook zonder spektakel kan overtuigen. Je voelt de sierlijke en ontroerende zangnoten dan bijna in je eigen strot prikken.
Ze heeft die hele showkermis, waarbij je ongeveer per liedje wisselt van attractie, dus kennelijk niet eens echt nodig om te imponeren. En dat maakt haar nog imponerender.
Pop
★★★★☆
Ziggo Dome, Amsterdam, 1/6. Herhaling: 3/6.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden