Debora Fernald, lid van de Provinciale Staten van Zuid-Holland, werd dinsdag uit de fractie van GroenLinks gezet. Eerst dacht ze nog dat ze uit de gezamenlijke appgroep was verwijderd – misschien meende ze dat de fractie een appgroep wás – maar de situatie was ernstiger: voorzitter Özkaya had haar de fractie uitgeslingerd. Nadat ze er met haar stem op Volt voor had gezorgd dat die partij van 1 naar 2 zetels ging in de Eerste Kamer – en haar eigen partij van 8 naar 7 zetels kukelde – was ze niet langer welkom bij haar politieke vrienden. Ze vormt nu de eenmansfractie Groep Doe Stoer (Samen Tegen Onrecht En Racisme).
Woensdagavond was Fernald te gast in het radioprogramma Met het Oog op Morgen, waarin ze de redenen voor haar dissidente keuze probeerde toe te lichten. Ze kwam er niet goed uit, behalve dan dat ze zich al een tijdje niet welkom had gevoeld bij de GroenLinks-fractie en meer voelde voor haar vrienden bij Volt. Fernald had het idee dat ze ‘een verbindende stem’ had uitgebracht die Volt en GroenLinks dichter bij elkaar zou brengen, maar dat bleek een verkeerde inschatting.
In het ondoorgrondelijke proces dat de uitslag van de Statenverkiezingen en de zetelverdeling in de Eerste Kamer met elkaar verbindt, had ze een paar dingetjes over het hoofd gezien of verkeerd begrepen: ‘Ik ben maar een gewoon Statenlid.’ Haar uitleg dat ze op Volt had gestemd ‘uit loyaliteit’ was enigszins verwarrend, ook voor haarzelf: ze had spijt van haar keuze, maar het was al te laat.
Fernald kreeg in maart achtduizend voorkeurstemmen en bemachtigde zo als nummer 10 van de lijst de zesde GroenLinks-zetel in de Staten. Ook tot haar eigen verrassing. ‘Ik wist helemaal niet wat de Provinciale Staten deden, dus ik ben me echt gaan inlezen,’ zei ze gisteren ontwapenend eerlijk tegen de Volkskrant. Inlezen is altijd goed als je een nieuwe baan krijgt, vooral als je geen benul hebt van wat je nieuwe betrekking eigenlijk inhoudt.
Intussen vraag je je wel af hoe ze bij GroenLinks hun kandidatenlijsten samenstellen. Kennelijk zijn de eisen niet torenhoog en is de belofte dat je je weleens zult gaan inlezen zodra de uitslag bekend is, ruim voldoende. Misschien speelden diversiteitsstreven en inclusiviteit een grotere rol dan de kwaliteit van het nieuwe fractielid – dat komt vaker voor. Rond de onverkwikkelijke affaire-Kaag kwam de vraag naar voren of mensen zich, gezien alle bedreigingen, in de toekomst nog wel beschikbaar zullen willen stellen voor een politieke functie. Wellicht is de nood inmiddels hoger gestegen dan we met z’n allen in de gaten hebben en waren ze bij GroenLinks allang blij dat ze de kandidatenlijst gevuld kregen.
Oog-presentator Sheila Sitalsing raakte in de strijd met Fernalds kronkelige redeneringen het spoor ook enigszins bijster, vooral toen Fernald Cruijffs vermaarde adagium verbasterde tot ‘een nadeel kan ook een voordeel zijn’, ter verklaring van haar eigenzinnige keuze. Of ze voor zichzelf nog wel een rol zag weggelegd in de politiek, vroeg Sitalsing aan het eind van het verbazingwekkende gesprek.
Fernald dacht dat ze misschien inderdaad te impulsief was voor de politiek. Ze had helemaal geen zin om na te denken ‘over elk dingetje dat ik zeg’. Maar mogelijk bleef ze nog wel even, want ‘ik wil iets veranderen in de wereld, een steentje bijdragen’: hoe dan ook een loffelijk streven.
‘Gute Nacht, Freunde, es wird Zeit für mich zu gehen,’ zong Reinhard Mey maar weer eens.
Source: Volkskrant