Terwijl ik, wandelend door de stad, de laatste slok uit mijn blikje cola nam, zag ik iemand met een grote zak in zijn hand voorover in een vuilnisbak hangen. De zak was gevuld met blikjes, waar sinds kort statiegeld op zit. Dus tikte ik de man op zijn schouder en overhandigde hem het mijne. Heel jammer was dat ik het gedurende die beweging platkneep, zodat het niks meer waard was. Mijn hoofd wist dat wel, maar mijn vingers waren het even vergeten.
In de situatie was weinig ruimte voor nuance. Onthutst staarde de man naar het geplette blikje, daarna naar mij, pleger van een opzettelijke daad van wreedheid, vergelijkbaar met de PSV-supporters die een paar jaar geleden voor de ogen van bedelaars briefjes van vijf in de fik staken. ‘People are shit’, zei hij toen, meer tegen zichzelf dan tegen mij, waarna zijn hoofd weer in de vuilnisbak verdween.
Een knal voor m’n kanis was me liever geweest.
Source: Volkskrant