In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.
Wes Anderson is een regisseur die nooit teleurstelt. Je kunt zijn werk leuk of stom vinden, maar je krijgt altijd exáct wat je verwacht. Visuele grapjes, symmetrische, ultragestileerde decors waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan, een oogstrelend kleurenpalet, onderkoelde dialogen en een sterrencast die nooit lacht. Een nieuwe Anderson is altijd fris én vertrouwd.
Er zijn natuurlijk meer regisseurs met een uitgesproken signatuur – de Fransman Michel Gondry bijvoorbeeld, of de Fin Aki Kaurismäki – maar die van de Amerikaan Anderson wordt steeds populairder, door het internet. Zijn vaste stijl, waar hij al vijfentwintig jaar aan schuurt en schaaft en die voelt als een grote ode aan een leven vóór www, blijkt geknipt voor de digitale wereld. Zijn decors lijken wel gemaakt voor Instagram, waar fetisjisten van kleur en symmetrie zijn kadrering proberen na te bootsen. Steeds meer tiktokkers gebruiken zijn stijl om hun eigen leven iets van romantiek te geven: Ava Williams, bijvoorbeeld, laat een saaie treinreis eruitzien als een andersoniaans avontuur, met onder andere tussentiteltjes op de maat van de muziek van Alexandre Desplat. Timmerman Josh Rimmey toont zijn werk à la Anderson, uiteraard met briefje met puntenplan erop en een bovenaanzicht van zijn gereedschap, kaarsrecht geordend.
Het is zo gepiept eigenlijk: vast camerastandpunt, daar uitdrukkingsloos voor gaan staan met kniekousen en een spencer aan, muziek van Desplat eronder monteren, tussentiteltje met een tijdstip en voilà, miljoenen views. Vandaar ook dat een bedrijf dat een AI-tool wil promoten de computer neptrailers liet maken voor films als Star Wars, The Lord of the Rings en Harry Potter, maar dan geregisseerd door Wes Anderson. Dan heb je dus Bill Murray als Gandalf en is Zweinstein opeens roze.
En tóch is het geen Anderson. Zet alle elementen op een rijtje en het is geen optelsom. Er ontbreekt iets. Niet alleen bij de door de computer gegenereerde filmpjes, maar ook bij de menselijke imitatoren.
Dat bleek helemaal in Cannes, waar een échte Anderson in première ging: Asteroid City. Er is een diner in snoepkleurtjes en cartooneske cactussen. Een verveelde Scarlett Johansson praat via een perfect symmetrisch raam van een bungalow tegen een stoïcijnse Jason Schwartzman. Tilda Swintons personage heet Dr. Hickenlooper. Er is een telefoongesprek in split screen.
Waarom dit nu beter is, valt niet precies te benoemen. Voor concurrentie hoeft Anderson dus niet te vrezen, maar er werd wel iets anders vervelends duidelijk: door die online overdaad dreigt de lol van de formule er zelfs bij een film van de meester een beetje van af te gaan.
Source: Volkskrant