Vorige week geleerd in de Volkskrant: de ‘kloof’ tussen stad en platteland is vooral een veronderstelde kloof, eentje die het goed doet aan talkshowtafels, maar die aan de werkelijkheid geen recht doet. Belangrijker, aldus onderzoeker Emily Miltenburg van het Sociaal Cultureel Planbureau in een interview met verslaggever Margriet Oostveen, zijn ‘de haarscheurtjes die tegenwoordig door heel Nederland lopen’. Reduceer Nederland daarom niet tot een welvarende Randstad en een achtergesteld platteland, want mensen met weinig kapitaal (economisch, sociaal, cultureel) en een groeiend politiek onbehagen, kom je overal tegen.
(Gratis tip voor iedereen die denkt dat Amsterdam uit een comfortabele grachtengordelelite bestaat: wandel eens door gebieden ver buiten de Ring.)
Maar daar komt het Mediapark al in de bocht. Dinsdagavond was het de beurt aan Rutger Castricum van Powned om deze geromantiseerde breuklijn aan te zetten.
In de vierde aflevering van Rutger en de nationalisten toog de presentator naar plekken als Volendam, Ter Apel en een boerderij in Tietjerksteradeel om er nationalistische plattelandssentimenten op te snuiven.
De gehate steden in deze typische plattelandsgebieden (maar niet heus): Den Haag en Brussel, de politieke centra waar restricties worden opgelegd aan de visserij, de landbouw, en waar de vluchtelingenproblematiek op zijn beloop zou worden gelaten.
‘Onze hele identiteit raakt weg’, fulmineerde de Volendamse visser Patrick, die geen limiet wil op de hoeveelheid vis die hij uit zee kan halen. Door de politieke tegenwerking zag Patrick geen andere keuze dan nationalistisch worden. Ooit waren we de natie van Michiel de Ruyter, aldus Patrick, trots en ‘voor de duvel niet bang’. Maar nu? Nu gooien we de poorten wagenwijd open voor migranten.
Ook op de boerderij in Tietjerksteradeel richtte het ongenoegen over Haags beleid zich al snel op migranten. Boerin Nynke en zoon Jesse Jan vertelden dat ze zich tegen de schenen aangeschopt voelden door de overheid. En daarom waren ze kritisch op ‘andere mensen die hier komen en dingen gaan doen’.
Redelijk welvarende mensen, die zich profileren als achtergestelde plattelanders, en uit frustratie trappen naar migranten die part noch deel hebben aan hun problemen. Het was verwarrende tv.
Begrijpelijker waren de burgers uit Ter Apel, die gebukt gaan onder zogeheten ‘veiligelanders’ uit het nabijgelegen asielzoekerscentrum. Deze veiligelanders, jonge mannen uit Noord-Afrika die geen kans maken op een verblijfsstatus, zorgen voor veel onveiligheid.
Castricum sprak enkele inwoners uit Ter Apel die de wanhoop nabij waren en daarom een burgerwacht vormden. Of het de beste oplossing is, is uiteraard de vraag, maar bij deze burgers was de lijn tussen onvrede en kritiek op migratiebeleid een stuk beter te volgen. Dat deden ze overigens zonder nationalistisch getrompetter.
Maar ook hier kon je denken: is dit nu een typische manifestatie van een kloof tussen stad en platteland? Er zijn ook flink wat steden waar ze niet zitten te wachten op een asielzoekerscentrum.
Overboord dus met die simplistische tweedeling. Ga op zoek naar minder mediagenieke breuklijnen. Die verdienen veel meer onze aandacht.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden