‘Mensen moeten zich gaan realiseren dat een huisdier een luxeproduct is’, zegt dierenarts Wabe Bakker in een reportage over stijgende kosten voor huisdierbezitters.
Ten eerste zijn dieren geen producten, maar levende wezens met intrinsieke waarde en gevoel. Producten worden in fabrieken gemaakt en zijn dode dingen.
Ten tweede worden dieren tegenwoordig veelal ervaren als gezinsleden. In het gezin kunnen dieren allerlei positieve effecten hebben: ze leveren vriendschap, blijdschap, steun en troost, verlagen stress en bloeddruk, helpen tegen eenzaamheid, zorgen voor beweging en meer sociale contacten. Ze zijn goed voor de ontwikkeling van kinderen en hun immuunsysteem, bevorderen hun verantwoordelijkheidsgevoel en empathisch vermogen.
Huisdieren kunnen mensen met psychische problemen zoals posttraumatische stress helpen en het zelfbeeld verbeteren. De meeste mensen voelen zich veiliger en gelukkiger door de aanwezigheid van dieren. Dieren zorgen voor betekenis in het leven en zijn onderdeel van onze dagelijkse belevingswereld.
Over de auteur
Eline Lauret is adviseur bij de Nederlandse Federatie Dierenopvang Organisaties.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Moet daarmee iedereen maar een dier kunnen aanschaffen, ook als er geen geld voor is? Nee, dat is natuurlijk niet verstandig. Het dier heeft immers zorg nodig en dat kost geld. Het is belangrijk dat mensen zich dat goed realiseren, voordat ze een huisdier aanschaffen. Verwaarloosde dieren wil niemand.
Maar wat als je al dieren hebt? De laatste jaren zijn niet alleen de kosten voor diervoeding, maar ook de kosten voor normale dierenartsenzorg met name door buitenlandse investeerders flink gestegen. En wat als je altijd de veterinaire kosten goed kon betalen, maar tegenwoordig niet meer door de enorme kostenstijgingen in de veterinaire sector?
De snel stijgende dierenartskosten zorgen ervoor dat mensen, die al jaren een dier hadden en altijd gewoon diergeneeskundige zorg konden betalen, voor onmogelijke keuzes komen te staan. ‘Laat ik de behandeling achterwege, stel ik die uit, sta ik mijn dier af, laat ik mijn dier inslapen of steek ik mij in grote schulden?’ Een schrijnende keuze die traumatisch kan uitpakken en nog jaren voor verdriet en schuldgevoelens kan zorgen.
Dierenasielen en dierenambulances worden regelmatig geconfronteerd met de ellende die de gestegen veterinaire kosten bij mensen opleveren. En dan heb ik het nog maar even niet over de gestegen kosten voor dierenhulporganisaties.
Dierenarts Wabe Bakker stelt in het artikel dat mensen hun huisdier dan maar hadden moeten verzekeren. Dat is inderdaad verstandig. Maar honden en katten ouder dan 6 jaar kunnen bij veel dierenverzekeringen niet verzekerd worden of alleen tegen voor velen relatief hoge kosten. Bovendien worden vaak niet alle behandelingen vergoed (waarvan de kosten sowieso slechts deels worden terugbetaald) en geldt er een eigen risico.
Zelfs als een huisdierbezitter een dierenverzekering heeft, lopen de facturen tegenwoordig met een beetje pech alsnog op tot meer dan hun maandsalaris. Dat komt mede doordat de grote dierenartsketens, met al hun mogelijkheden, al snel allerlei dure onderzoeken optuigen die niet altijd nodig zijn of geen verdere behandelmogelijkheden opleveren.
Vervolgens zegt Wabe Bakker verongelijkt dat ‘dierenartsen nog altijd vele malen minder verdienen dan huisartsen en tandartsen’ en dat de hogere prijzen een noodzakelijke correctie zijn. Moeten dierenartsen evenveel verdienen als huisartsen en tandartsen? Dat is een terechte vraag. Het antwoord daarop zou misschien nog ‘ja’ kunnen zijn. Zeker als ze allerlei gelijksoortige investeringen moeten terugverdienen.
Maar moeten buitenlandse investeerders verdienen aan dierenleed? Wat de Nederlandse Federatie Dierenopvang Organisaties (NFDO) betreft is het antwoord daarop: ‘Nee, niet op deze manier.’ Er is niets mis met winst maken, maar wel als dat ten koste gaat van dieren en hun gezinsleden.
Buitenlandse investeerders: neem jullie sociaal-maatschappelijke verantwoordelijkheid.
Dierenarts Wabe Bakker uit Leusden steekt de loftrompet over de commercialisering en ketenvorming in zijn bedrijfstak: uitgebreidere medische mogelijkheden, de nieuwste apparatuur en een dikbelegde boterham.
Vroeger was hij een soort plaatselijke James Herriot met een ruim hart voor dieren en een fooienpot. Nu heeft hij zijn fooienpot ingeruild voor marktconforme tarieven en zijn zieltogende toko verkocht aan een grote keten.
Met name het slot van het artikel is illustratief, in het kader van uitgebreidere toepassing van vroegdiagnostiek. Poes Koekie van 14 jaar heeft last van haar galwegen. De behandeling kost 1.500 euro en dat heeft de eigenaar niet. Het commentaar van Bakker: ‘Dit was dus typisch zo’n voordeel van ketenvorming. Door samen te werken, kunnen we de patiënten sneller helpen. Of in dit geval: sneller uit haar lijden verlossen.’
Met de commercialisering neemt ook het cynisme bij de dierenarts recht evenredig toe.
Martin van den Berg, Utrecht
Ik gun dierenarts Wabe Bakker de rust en zekerheid van loondienst, maar hij zou zich best wat meer vragen kunnen stellen bij de vercommercialisering van de dierenzorg. Het zijlijntje over de rol van Mars, Nestlé en andere voedingsgiganten die de afgelopen decennia massaal hebben geïnvesteerd in dierenvoeding met eigen merken en overnames, verdient een nadere beschouwing.
Dierenvoer is namelijk de perfecte bestemming voor reststromen uit de humane voedselproductie die anders voor veel geld als afval zouden moeten worden afgevoerd. ‘Bijproduct’ is de eufemistische term voor deze wisselende mix van lage kwaliteit. In blik of zak is het opeens zijn gewicht in goud waard, want wat zetten wij onze viervoetige huisgenoten graag het beste voor. Het liefst op een bedje van iets.
De samenstelling is zelden ideaal en ver van natuurlijke behoeftes. De term ‘junkfood’ dekt de lading beter. In de professionele klinieken van Bakker en co wordt dat junkfood verder geüpgraded met allerlei nauwelijks onderbouwde en gecontroleerde medische claims. Uiteraard voor nog meer geld.
De combinatie van onze ongezonde dierenliefde (humanisering) en het winstbejag van de voedingsgiganten levert een ziekmakende spiraal op, waarbij huisdieren steeds vaker menselijke welvaartskwalen krijgen. En dat is uiteraard kassa voor de kliniek van Bakker. Cirkeltje rond.
Harry van Dooren, Dieren
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden