Iemand zei: dit is Annabel
Ze moet nog naar ’t station
Annabel, Hans de Booij (1983)
Bijna altijd als het over Annabel gaat, de onverwoestbare nederpopklassieker over een onenightstand en de leegte die daarop volgt, gaat het over de zanger. Daar is alle reden voor. Het leven van Hans de Booij is turbulent, een permanente worsteling zelfs.
Verslaafd aan wiet en alcohol, een faillissement, dakloos, syndroom van Asperger, drie kinderen bij drie vrouwen, kortstondige comebacks, verhuizingen naar Thailand, Aruba, België en weer terug, langdurig werkloos, bekeerd tot het boeddhisme, opgepakt wegens wildplassen, long covid, twaalf ambachten en dertien ongelukken: altijd was De Booij op drift.
En altijd was daar Annabel, of hij nou wilde of niet. De kracht van het liedje werd intussen nauwelijks besproken. Het doet geen recht aan de mannen die Annabel creëerden. Boudewijn de Groot componeerde de muziek en droeg ook het idee aan, maestro Herman Pieter de Boer nam de tekst voor zijn rekening.
Dat was schrijver De Boer toevertrouwd. Begin jaren tachtig leverde hij een half dozijn hits af die zich in het collectieve geheugen hebben genesteld, onder meer Visite van Lenny Kuhr en Les Poppys en Op een onbewoond eiland en Ik heb zo waanzinnig gedroomd uit de reeks Kinderen voor Kinderen. Ook het lijflied van Ramses Shaffy, Laat me, staat op zijn naam.
In Annabel vertelt De Boer losjes, maar uiterst doeltreffend een liefdesverhaal over een man die in bed belandt met een vrouw, zich na het afscheid realiseert dat hij smoorverliefd is, haar uit het oog verliest, tevergeefs naar haar op zoek gaat, de wanhoop nabij is (‘Annabel, het wordt niets zonder jou, Annabel’) en haar tot slot toevallig ziet bij de tram. Samen stappen ze op de trein naar Parijs. Eind goed, al goed.
In 2018 werden De Boer én Annabel geëerd in een stuk van Jeroen van Merwijk in de Volkskrant. Van Merwijk, in 2021 overleden en zelf een begenadigd liedjesschrijver, plaatste De Boer op één hoogte met een andere vakman, Willem Wilmink. De beginzinnen van Annabel, Iemand zei: dit is Annabel, ze moet nog naar ’t station, waren volgens Van Merwijk meesterlijk in hun eenvoud. ‘Een zinnetje van niks, het staat er zo vanzelfsprekend, je denkt: hallo, dat kan ik ook. Maar verzin het maar eens. En als je het verzonnen hebt: laat het dan maar eens staan.’
Maar Hans de Booij rilde ervan – en van de rest. Het succes greep hem naar de keel, hij werd vereenzelvigd met één liedje. Het nummer was een zegen (een hit, bekendheid) en een vloek tegelijk. Jarenlang weigerde hij Annabel te zingen, hij was er niet toe in staat.
In 2023 was hij er plotseling weer, kalm en gelouterd. Hij verscheen in het tv-programma First Dates van BNNVara en gaf diverse interviews, mede om de biografie te promoten die Sander van Leeuwen over hem schreef. De titel duidt erop dat De Booij zich heeft verzoend met zijn hit, eindelijk, en tot de conclusie is gekomen dat hij met handen en voeten aan Annabel vastzit: Het wordt niets zonder jou.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden