N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Onlangs logeerde mijn achternichtje (24) bij me, die een jaloersmakent talent voor uitslapen bezit. Toen ze om twaalf uur ’s middags nog niet uit haar coma was, besloot ik haar toch maar te wekken door een croissant onder haar neus te houden. Het werkte, maar ze had een verwilderde blik in haar ogen die niet alleen door kwaliteitsdeegwaren kon zijn veroorzaakt.
„Oh dát”, verzuchtte ze toen ik ernaar vroeg, „Ik heb dat zo vaak, dat je wakker wordt en je je meteen zó onrustig voelt. Ken je dat? Je opent je ogen en de gejaagdheid giert direct door je lijf, je voelt je compleet onveilig.”
Ik vertelde dat ik er ook vaak last van had. En dat een huisarts me ooit vertelde dat in de ochtend de cortisollevels nou eenmaal pieken. Als je van nature wat gevoeliger bent voor spanningen kun je dan gaan denken dat er van alles mis is en dat je het nú op een rennen moet zetten, maar het was volgens hem gewoon een truc van de natuur om je uit bed te krijgen. Wat steroïde hormonen erin, en gaan met die banaan.
„Ja, ik kwam die theorie onlangs tegen”, zei ze, „Het hielp me enorm, dat je een prikkel kunt hebben zonder concrete aanleiding, als een soort verkeerd afgesteld brandalarm, en dat het verder niets over jou persoonlijk zegt, noch over je veiligheid.”
„Net zoals zweetvoeten, klotsoksels of stom haar dat niet doen.”
„Inderdaad. Ik wou alleen dat ik die kennis eerder had gehad. Als puber kon ik bij het ontwaken nog een uur in bed liggen malen. Wat zou het me een gepieker hebben gescheeld als ik dit al op de middelbare school had geweten.”
„Misschien moet er een nieuw vak komen. Psycho-educatie, waarbij leerlingen leren dat je je gedachten en gevoelens niet de hele tijd serieus hoeft te nemen.”
„Als iedereen dat nou eens deed”, zei ik dromerig.
Die avond, na haar welterusten te hebben gewenst, lag ik in bed naar het plafond te staren. Er kwam een kriebel opzetten, een vleug angst, een kleine verkramping in de schouders, en alle relativerende praat ten spijt dacht ik toch even: is dit het dan? Het startschot van ziekte, gekte of dood? Van zaken waarvan de afwezigheid nooit echt een geruststelling vormt?
Ik draaide me om en overwoog om de volgende dag een brief naar OC&W te schrijven met het verzoek om van psycho-educatie een verplicht brugklasvak te maken. Jong geleerd is immers oud gedaan.
Dat voornemen hielp helaas maar een klein beetje tegen de gedachtenstorm. Het slaapkamerraam kraakte in zijn sponningen, leek even open te waaien, maar bleef alsnog gesloten.
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC