Moderne verschijnselen; we komen erin om. Maar we hoeven ons er toch niet altijd bij neer te leggen? Er zijn zaken waar we ons tegen kunnen – nee, móéten – verzetten. Deze week rekent Hassan Bahara af met havermelk-bashen als populistische volkssport.
Het stond er echt. Havermelk als synoniem voor een volgevreten linkse elite die zich heeft afgewend van ‘het volk’. Plaats delict was een column van Wouter de Winther, de belangrijkste politiek commentator van De Telegraaf, die afgelopen februari nog maar eens uit de doeken deed waarom de PvdA geen aansluiting meer weet te vinden bij ‘de gewone man’. De PvdA zou zich, aldus De Winther, alleen nog maar bekommeren om ‘de happy few die hun koffie aanlengen met havermelk’.
Havermelk om hoogopgeleid, links-stemmend Nederland te bashen. In 2023. Ik wist niet wat ik las. Bijna had ik er een ander cliché uit gefloept: ‘Wouter, 2017 heeft gebeld! Ze willen hun belegen meninkje over havermelk terug.’
Soms vrees ik dat in Nederland alles inderdaad vijftig jaar later gebeurt. Anders kan ik niet begrijpen waarom havermelk-bashen nog altijd populistische volkssport nummer 1 is, en mensen nog altijd geloven dat ze de slimste sneer ooit uitdelen als ze de Randstad afdoen als havercappu’s slurpend reservaat.
Afgelopen maanden was het weer een paar keer raak. Een straf staaltje havermelk-gebash werd afgelopen april ingeleid door het bericht dat er vanaf volgend jaar een hoger belastingtarief gaat gelden op havermelk. Op menig nieuwsredactie werd opgetogen gereageerd: havermelk wordt duurder, tijd voor wat clickbait over randstedelingen en hun ergerlijke koffiegewoonten!
‘Heel hip Amsterdam in paniek, want de havermelk wordt duurder’ kopte de Amsterdamse stadszender AT5 boven een reportage waarin jong volk voorbijkomt dat het allemaal ‘echt heel kut’ vindt.
Uiteraard ging het artikel lekker rond op sociale media. Hengel twitterend Nederland iets voor de neus over Amsterdam en havermelk, en het schuim klettert ze over de lippen. Een muur om de Randstad, foeterde de een. ‘Gewoon echte melk drinken en die hippe veganzooi links laten liggen’ adviseerde een ander op alleszins redelijke toon (maar niet heus).
In dezelfde maand werd ook in de Eerste Kamer van leer getrokken tegen havermelk. Havermelkhater in kwestie was PVV’er Marjolein Faber. Tijdens de gebruikelijke PVV-tirade tegen de ‘elite’ die op ‘slinkse wijze’ een ‘globalistische agenda’ erdoorheen probeert te drukken (dezelfde elite die ‘de grenzen wagenwijd openzet voor hordes jonge mannen uit Verweggistan’) zag Faber ook kans zich te beklagen over havermelk die ‘ook in deze Kamer haar entree gemaakt’ heeft.
En toen brak mei aan. Bij de Albert Heijn-filialen ontstonden lege schappen als gevolg van een staking bij het distributiecentrum van de supermarktketen. Het Parool ging de straat op om te peilen wat het Amsterdamse volk daarvan vindt. ‘Havermelk is er gelukkig nog’ wist de krant een voorbijganger te ontfutselen, en bombardeerde de quote direct tot kop boven de reportage.
Uiteraard volgde het nodige gegniffel en leedvermaak op sociale media. Gelukkig weten zij wel beter, aldus het havermelkhatende volk dat op dit soort berichten reageert. Zij drinken hun koffie alleen als het pikzwart en maagomkerend bitter is. Precies zoals ze dat vroeger ook deden, toen Nederland nog gewoon Nederland was, en mannen nog echte mannen, en vrouwen nog echte vrouwen.
Natuurlijk, koffie als strijdtoneel van cultuuroorlogjes is niks nieuws. Bij elke nieuwe koffietrend flakkert-ie weer even fel op. Zie bijvoorbeeld het gehoon over de latte macchiato-verslaafde elite van een decennium of iets langer geleden terug. Het heeft even geduurd, maar daar hoor je niemand meer over. Op mijn hoopvolste momenten geloof ik dat het gevit op havermelk spoedig hetzelfde lot is beschoren. Maar dit is Nederland, hier gebeurt alles helaas veel later.
Source: Volkskrant