Carlos Alcaraz is pas 20 jaar, maar nu al heeft hij zijn stempel gedrukt op de tennissport. Hij is de jongste nummer één aller tijden en won de US Open. Maar opvallender is nog hoe hij in korte tijd heeft aangetoond dat een weinig gebruikte slag een fenomenaal wapen kan zijn: het dropshot.
Alcaraz drijft zijn tegenstanders tot wanhoop als hij de bal met zijn racket aait en met veel gevoel kort achter het net legt. Terwijl zij naar het net snellen, valt de bal na een duikvlucht dood op de grond, vaak buiten het bereik van zijn machteloze opponenten.
Over de auteur
Guus Peters schrijft sinds 2014 over voetbal en tennis voor de Volkskrant.
Het dropshot is niet nieuw in het tennis. Zeker niet op gravel, waar tennissers geneigd zijn om ver achter de baseline te staan. Het is een wapen dat al decennia voorhanden is, maar geen enkele speler in de top-100 gebruikt het zo vaak en zo goed als Alcaraz. Op Roland Garros, dat zondag begint, kan het de sleutel tot zijn succes zijn.
Wat het dropshot van de jonge Spanjaard extra bijzonder maakt, is dat hij die speelt met zijn forehand en backhand, gemiddeld zo’n vijf tot tien keer per wedstrijd. Dat lijkt weinig, maar de constante dreiging beïnvloedt elke rally. Het brengt tegenstanders voortdurend aan het twijfelen over hun positie op de baan.
Anders dan de meeste spelers heeft Alcaraz een duidelijke voorkeur voor de forehand. Hij slaat die bijna vier keer zo vaak als gebruikelijk is volgens atptour.com en hij wint ook veel vaker het punt: tweederde in plaats van circa de helft.
De toeschouwers vinden het geweldig. Zij zijn gewend dat tennissers elkaar op het trage gravel van achter de baseline eindeloos bestoken met diepe ballen in het achterveld. Het dropshot doorbreekt die vaste patronen en brengt zo spektakel en afwisseling. Opwinding gegarandeerd.
Alcaraz’ manier van spelen heeft snel navolging gevonden. Sinds hij twee jaar geleden zijn opmars naar de top begon, zijn ook andere grote spelers het forehand-dropshot meer gaan inzetten. Maar niet met het gewenste resultaat. Onder de top-100 spelers (exclusief Alcaraz) nam het gebruik van het forehand-dropshot met bijna 10 procent toe. Maar ze maken ook meer fouten.
Wat is het geheim van Alcaraz en zijn dropshot? Hij maakt een soort een-tweetje, meent Sjeng Schalken. De oud-tennisser doelt op de vernietigende forehand van de Spanjaard, die als aanzet dient voor zijn succesvolle dropshot. ‘Door zijn harde klappen met zijn forehand, worden zijn tegenstanders ver achter de baseline gedrukt. Het geeft hem meer ruimte om een dropshot te spelen.’
Alcaraz werkt zorgvuldig toe naar het moment dat hij zijn dodelijke wapen kan inzetten. Om zijn tegenstanders ver naar achteren te drukken, voert hij de snelheid waarmee hij de bal slaat op. De laatste bal voordat hij het forehand-dropshot gebruikt, gaat gemiddeld 134 kilometer per uur. Dat is ongeveer 20 kilometer per uur harder dan het gemiddelde van zijn slagen tijdens de rally.
Het gevolg is dat zijn tegenstanders meters naar achteren worden gedwongen om hun racket nog achter de snoeiharde bal te krijgen. Het is precies wat Alcaraz wil. Zijn tegenstanders staan gemiddeld 14,5 meter van het net af wanneer hij ze verrast met zijn korte, gevoelige balletje: het dropshot. Dat is ruim 1,5 meter verder naar achteren dan tijdens de rally. Schalken: ‘Het is een van de redenen dat zijn dropshot zo effectief is.’
De dodelijke combinatie van een verwoestende forehand en fijnbesnaarde dropshot brengt de tegenstanders van Alcaraz in dubio. ‘Je twijfelt voortdurend of je een stap naar achteren moet zetten of beter op je lijn kunt blijven’, zegt Tallon Griekspoor. De één na beste tennisser van Nederland speelde twee keer tegen Alcaraz en verloor twee keer.
Griekspoor: ‘De laatste keer in Indian Wells probeerde ik zoveel mogelijk op mijn lijn te blijven, omdat ik wist dat hij mij anders met een dropshot zou pakken. Maar dan moet je wel accepteren dat je af en toe een knalharde forehand om je oren krijgt. Daar kom je met je racket niet meer achter als je iets verder naar voren staat. Je moet een keuze maken.’
Tegenstanders die wel een paar passen naar achteren doen, moeten gemiddeld 10,9 meter overbruggen als Alcaraz het dropshot speelt. Ze hebben gemiddeld 2,1 seconde de tijd om de bal te halen zodra die van het racket van Alcaraz vertrekt. Al gaat daar nog ongeveer een seconde vanaf omdat de tegenstander dient te reageren, moet afremmen en de bal moet slaan.
Ook Daniil Medvedev ondervond in de finale in Indian Wells hoe frustrerend het wapen van Alcaraz kan zijn. De Russische verdediger pur sang had geen antwoord op de slimme dropshots en verloor kansloos. Het was ook andere spelers opgevallen. Zij probeerden het spel van Alcaraz na te bootsen tegen Medvedev.
‘Ik denk dat veel spelers die finale hadden gezien, want in de wedstrijden daarna speelden al mijn tegenstanders dropshots tegen mij’, zei de nummer twee van de wereld. ‘Ik dacht: prima, blijf het maar doen. Ik haalde de ballen die ik tegen Alcaraz niet haalde. Hij beheerst het dropshot als geen ander.’
Over het aanvalswapen waarmee Alcaraz zijn tegenstanders radeloos maakt, spreekt hij zelf nuchter. Hij doet het van nature, beweert hij. ‘Ik heb het als kind veel geoefend, waardoor ik me er nu comfortabel bij voel. Ik zie het als een goed wapen van me. Maar ik train er niet veel op. Ik doe het gewoon op gevoel in de wedstrijden.’
Net als Medvedev lukt het veel tegenstanders niet om nieuw leven te blazen in de doodvallende ballen van Alcaraz. Het komt mede doordat hij zijn slag goed ‘camoufleert’, zegt Thiemo de Bakker. De 34-jarige tennisser bereikte in 2010 de derde ronde op Roland Garros en greep vooral in het begin van zijn carrière veel naar het dropshot. ‘Je ziet heel lang niet wat hij gaat doen.’
Volgens De Bakker moet je je racket een fractie anders vastpakken om het dropshot te kunnen spelen. Hij vergelijkt het met een volleygreep. ‘Sommige spelers draaien hun grip al vrij vroeg, waardoor je ziet wat er gaat komen en kunt anticiperen. Alcaraz switcht pas heel laat. Hoe langer hij wacht, hoe groter de kans dat de tegenstander te laat is of al op het verkeerde been staat.’
De Bakker kreeg soms kritiek van zijn begeleidingsstaf als hij een dropshot sloeg. Hij gebruikte het niet alleen als een wapen, maar zag het ook als een noodgreep wanneer hij het niet meer wist. ‘Dan kreeg ik stress en was het dropshot een soort uitweg, terwijl het niet het moment was om die bal te slaan.’
Het is de reden dat het dropshot zowel een teken van sterkse als een teken van zwakte kan zijn, meent Schalken. ‘Sommige spelers wijken van hun strategie af wanneer het spannend wordt en ze onder druk komen te staan. De kans dat je dan met het dropshot het punt wint, is heel klein.’
Daar is bij Alcaraz geen sprake van, vervolgt Schalken. Het supertalent zet zijn wapen alleen in op het moment dat hij in de aanval is en zijn tegenstander domineert. Ook op de belangrijke momenten, als bewijs dat hij vertrouwt op zijn specialiteit. Alcaraz speelt een op de zes forehand-dropshots op breakpunten of punten die kunnen leiden tot breakpunten. Hij wint 71,4 procent van de punten, een uitzonderlijk hoog percentage.
Is het dropshot ook de manier om Alcaraz te verslaan? Het leek er twee weken geleden op toen de Spanjaard, die de graveltoernooien van Barcelona en Madrid had gewonnen, in Rome met eigen wapens werd verslagen door de Hongaar Fabian Marozsan, de onbekende nummer 135 van de wereld. Hij speelde nog meer korte ballen dan Alcaraz, die steeds vragend naar zijn trainer keek als hij weer een dropshot niet had gehaald.
Toch betwijfelt De Bakker of het de manier is om Alcaraz uit zijn evenwicht te brengen. ‘Alcaraz is snel en beheerst het korte spel aan het net ook goed. Ik denk dat hij gewoon een mindere dag had. Vergeet niet dat hij altijd nog pas 20 jaar is.’
Dat het dropshot sinds de opkomst van Alcaraz bij andere spelers aan populariteit heeft gewonnen, verbaast de voormalig nummer veertig van de wereld niet. De nummer één is altijd een trendsetter. ‘Elke speler wil zichzelf verbeteren. Als er dan iemand komt die zo goed is en zo snel stijgt op de wereldranglijst, dan gaan spelers naar zijn spel kijken en het proberen te kopiëren.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden