‘Ik heet Anneke’, zei Anneke, maar meteen dacht ik: of zei ze nou Hanneke? Ik wachtte of ze zich nog aan iemand anders zou voorstellen. Maar nee, het gesprek ging voort en Anneke/Hanneke bleef een vraagteken.
Ik had natuurlijk kunnen vragen: ‘Met of zonder h?’ Maar dan loop je de kans dat je het antwoord vergeet, omdat het intern al een discussiepunt is geworden.
Dit heb ik jarenlang gehad met Marjon/Marjan. Vele ezelsbruggetjes verzonnen, maar het probleem was (weet ik achteraf) dat zij Marjan heette, maar op de een of andere manier iets Marjonnigs uitstraalde. Ik maakte er een sport van om haar naam vaak te noemen, maar met een klank die precies tussen de a en o in lag. Een klank waar wij geen letter voor hebben, maar de Scandinaviërs vast wel.
Nu zat ik met Anneke/Hanneke. Zou ik een klank kunnen produceren precies tussen ‘een h' en ‘juist geen h’?
Source: Volkskrant