In de berichtgeving over het onverwachte en opzienbarende vertrek bij PSV van clubicoon Ruud van Nistelrooij dook deze week plotseling een oude bekende op: Rodger Linse. Met hem heb ik tijdens het WK in Amerika in 1994 nog eens een hotelkamer gedeeld, in Boston.
Hij had er zelf om gevraagd, als freelance sportjournalist had hij geen cent te makken. Ik vermaakte me goed met hem, helemaal toen hij zich in de hotelbar voordeed als de Argentijnse sterspeler Claudio Caniggia, iets wat sommige vrouwen interessant vonden. Er waren fysieke gelijkenissen en hij sprak Spaans, dat hielp ook.
In Dallas bezochten we later een training van de tegenstander van Oranje in de kwartfinale, Brazilië. Romario was de ster van de Brazilianen, tientallen schreeuwende verslaggevers vochten na afloop van de training om een woordje van de spits. Het was één grote chaos.
Romario negeerde na de training iedereen van de wereldpers, nam plaats op de achterbank van de spelersbus, pakte zijn telefoon en toetste een nummer in. We zagen het gebeuren. Een paar seconden later piepte de telefoon van Linse. Romario was aan de lijn. Die komt er wel, dacht ik, ook vanwege die geslaagde Caniggia-imitatie.
Zijn doorbraak als spelersagent en zaakwaarnemer volgde toen hij Ruud van Nistelrooij ging begeleiden. Hij behartigt nog steeds zijn belangen en ze zijn ook bevriend. In de mediapaniek die ontstond na de plotselinge verdwijning bij PSV van zijn vriend, werd hij geraadpleegd door de NOS. Het was een weloverwogen beslissing geweest om PSV te verlaten, zei Linse.
Nadat Van Nistelrooij duidelijk was geworden dat niet iedereen bij de club hem een geweldige trainer vond, bespraken Linse en hij ‘alle mogelijke scenario’s’. De uitkomst was een ramkoers. Ruud, zei Linse, is zowel principieel als realistisch. Dit besluit was volgens hem eerder realistisch dan principieel. Met dat staaltje vaagpraat schoot niemand iets op. Wat die realiteit was, wist ook Linse niet precies. Het lijkt op een verschil van visie, zei hij.
De realiteit is dat Van Nistelrooij het er in zijn eerste jaar als hoofdtrainer niet slecht vanaf heeft gebracht, op een paar flinke bloopers na. Daar staat veel tegenover. Mogelijk plaatst PSV zich zondag voor de Champions League. De Johan Cruijff Schaal en het bekertoernooi werden gewonnen, Ajax werd vier maal verslagen en PSV is de meest productieve ploeg van de eredivisie, ondanks het vertrek in de winterstop van Cody Gakpo en Noni Madueke, twee spelers van wie de transferwaarde mede dankzij hun trainer was opgelopen tot in totaal 80 miljoen euro.
Een goed paard is niet per definitie een goede ruiter, het is bekend, maar Van Nistelrooij bleef ondanks zijn grilligheden en gerommel met de opstelling als rookie aardig in het zadel zitten, totdat hij bemerkte dat hij in Eindhoven ‘draagvlak’ mist en er in galop tussenuit kneep. Zelfs zijn rechterhand Fred Rutten zag het niet aankomen.
Er zijn twee mogelijkheden. De eerste is dat achter de vlucht iets groters schuilgaat, iets waar niemand nog weet van heeft. De tweede is dat Van Nistelrooij na wat kritiek op zijn werkwijze zijn conclusies heeft getrokken en is weggerend, ongeveer zoals een klein kind dat doet. Dat hij daarmee de club in brand zette, een paar dagen voordat PSV door plaatsing voor de Champions League een miljoen of veertig kan binnenharken, was voor hem geen reden zijn vertrek even uit te stellen.
Er bestaan loyalere clubiconen. Toch werd hij veelvuldig geprezen, de afgelopen dagen. Hij is zo lekker eigenzinnig, en onafhankelijk. Nota bene Ronald Koeman, de bondscoach, liet vol bewondering weten dat hij zéér veel respect heeft voor dit moedige besluit.
Intussen staat de geliefde club van de legende in de fik, met paniek en totale ontreddering als gevolg. Dat moet ook mijn oude kameraad Rodger Linse zich toch aantrekken.
Source: Volkskrant