‘Een vijfsterrenrecensie is uiteindelijk ook maar een mening van één individu. Dus ik kies voor de 100 duizend exemplaren die ik van De Camino heb verkocht. Dat betekent dat ik veel verschillende mensen heb geraakt. Dat vind ik belangrijker dan me te mengen in een discussie of de kranten meer aandacht zouden moeten besteden aan mijn boeken. Dat gaat langs mij heen.
‘De Camino is in 2021 mijn doorbraak geweest voor het grote publiek. Het gaat over Lotte, wiens man Emil onverwacht zelfmoord pleegt tijdens het wandelen van de Camino. Lotte besluit dan zelf ook die pelgrimstocht te lopen om uit te zoeken wat er is gebeurd. Ze komt erachter dat Emil, die opgroeide in Bosnië in Joegoslavië, niet de persoon was die hij zei dat hij was. Het boek staat al bijna een jaar in de bestsellerlijsten. De filmrechten zijn inmiddels verkocht.’
Over de auteur
Abel Bormans is mediaverslaggever bij de Volkskrant. Hij was een van de drie journalisten die schreven over de misstanden bij De Wereld Draait Door.
‘Een paar keer per jaar trek ik me minimaal voor een week, maar vaak langer, terug in de Franse Pyreneeën. Daar functioneer ik echt anders. Ik sluit me volledig af van het nieuws en het publieke discours in Nederland. Van het uitzicht op de Mont Canigou, de omgang met dorpsbewoners en de oorverdovende stilte krijg ik een explosie aan creatieve energie.
‘Toch kies ik voor Zuid-Limburg. Ik ben daar geboren en geef voor mijn werk als directeur van Visit Zuid-Limburg, voorheen: VVV Zuid-Limburg, al dertig jaar mijn hart en ziel aan dit gebied. Ik voel me ongelooflijk nauw verbonden met de cultuur, de natuur en de mensen.’
‘Het schrijven begon bij mij als hobby en werd geleidelijk belangrijker in mijn leven. Maar voorop staat natuurlijk de zorg voor Visit Zuid-Limburg waar tientallen mensen werken. En ik draag bovendien mede de verantwoordelijkheid voor de toeristische ontwikkeling van een hele regio. Het is een zware baan met veel maatschappelijke en politieke druk, maar het is een eer om het te mogen doen.’
‘Ik kan hier geen keuze maken. Spannende romans, zo omschrijf ik mijn boeken. Maar ik laat het aan de uitgever om er in samenspraak met de boekhandel een etiket op te zetten. Dat is ‘literaire thriller’ geworden.
‘In Nederland – en volgens mij specifieker: in Amsterdam – wordt soms op het genre thriller neergekeken. Dat vind ik wezensvreemd. In Frankrijk, waar ik een deel van de tijd woon, wordt de thriller als genre binnen de literatuur gezien. Homerus’ Ilias en Odyssee gelden daar als de eerste thrillers.
‘Ik heb ook een roman geschreven, in 2022, samen met mijn dochter: Ook dat nog. Dat was spielerei, een thriller schrijven is veel moeilijker. Je moet goed nadenken over hoe je het plot vormgeeft. Lezers weten namelijk dat alles een clue kan zijn. Ook moet je de spanning opbouwen en continu het tempo voor ogen houden. En dus selectief zijn met uitweidingen.
‘Ik vind het bovendien mooi om te verkennen wat er gebeurt met mensen als ze onder druk komen te staan. Dan komen interessante aspecten van karakters naar boven.’
‘Kerkrade. Ik heb daar een waanzinnig gelukkige jeugd gehad. Het is een prachtige stad met een rijke cultuur en een warme gemeenschap. Ik heb daar geleerd dat het niet zo belangrijk is of je veel of weinig geld hebt, als je maar stabiliteit en saamhorigheid kent. Dat is een mooie les die ik heb opgedaan voor het leven.
‘Ik woon nu in het heuvelland in Mechelen in de gemeente Gulpen-Wittem. Maar als ik in Kerkrade ben, voelt dat alsof iemand een hand op mijn hart legt. Dat heeft ook met de taal te maken. Nederlands is niet mijn eerste taal, ik denk en droom in het Kerkraads, een Ripuarische taal (verzamelnaam van talen die in een wijd gebied rondom Keulen werden en worden gesproken, red.). Het Kerkraads is qua woordenschat rijker dan het Nederlands.
‘Pas toen ik zes jaar oud was, leerde ik Nederlands. Een van mijn eerste herinneringen is dat ik naar school werd gebracht door mijn beide ouders. Uitzonderlijk, want mijn vader was vanwege zijn werk vaak afwezig. Bij de schoolpoort zei hij dat ik goed moest opletten. ‘Leren is belangrijk.’ Met die boodschap ging ik de les in. Ik weet nog precies hoe het ging. Voor de klas verscheen een mevrouw met een paardenstaart en bruine laarzen. Toen begon ze in een vreemde taal te praten – ik verstond er helemaal niets van. Ik raakte volledig in paniek.
‘Ineens ging ze over op het Kerkraads: ‘Kinderen, dat was de taal van het land waarin we wonen. Die taal gaan wij nu leren.’ Geen van mijn klasgenootjes had er iets van had begrepen.’
‘Einzelgänger. In groepen observeer ik en intervenieer ik, maar ik neem niet echt deel. Ik zal niet snel meeheulen met de groep. Dat beschouwende is de kunstenaar eigen, denk ik. Tegelijkertijd ben ik natuurlijk óók netwerker. Die veertig jaar ervaring in de toerismesector heb ik meegenomen naar mijn schrijverschap.
‘Op boekenforum Hebban ga ik in gesprek met mijn lezers. En de boekhandels die mijn boeken veel verkochten, heb ik afgelopen Kerst als bedankje brownies gestuurd. Ik vind dat je je als schrijver ook moet verhouden tot je lezers, de uitgever en de boekhandels. Dat is gewoon goed fatsoen. Je kan niet zeggen: hier is mijn boek en voor de rest zoeken jullie het maar uit.’
‘Cultuurtoeristen. Al dertig jaar vecht ik voor duurzaam toerisme. Voor bezoek dat wezenlijk geïnteresseerd is in de cultuur, het landschap en de bevolking. Mensen die respect tonen voor het gebied en ook iets teruggeven, en niet uitsluitend in economische zin. Gasten die wellicht terugkomen, omdat ze een connectie maken en dichtbij wonen. Daarom vind ik dat toeristen uit Noordrijn-Westfalen, Vlaanderen en Nederland het beste bij ons passen.
‘Zo’n tien jaar geleden gingen er in Zuid-Limburg stemmen op om Chinees toerisme aan te trekken. Ik was tegen, maar stond daar vrijwel alleen in. Ook veel VVV-directeuren uit andere gebieden in Nederland hamerden op het economische belang: meer, meer, meer. Ik zei: de Chinezen, dat zijn sprinkhanen, ze landen hier, maken hun selfies, en hup, ze gaan weer verder. Ik zag ze denken: ‘Daar heb je dat rare mens uit Limburg met haar afwijkende geluid.’
‘Maar kijk eens wat een reisbewegingen die mensen maken: ze landen op Schiphol en binnen no-time zijn ze in Parijs en Barcelona. Elke dag moeten er lakens gewassen worden. Dat is toch niet goed voor het milieu? En zie wat er met Amsterdam en Giethoorn is gebeurd. Staged authenticity, geënsceneerde authenticiteit, noemen wij dat: het commercialiseren van de eigen cultuur en omgeving om kortstondig economisch gewin uit toerisme te behalen. Een desastreuze ontwikkeling, in mijn ogen.’
‘Ik ben per toeval boeken gaan schrijven. In 2010 bestond de VVV Zuid-Limburg 125 jaar. Dus moest er een jubileumboek komen. De auteur die het aanvankelijk zou doen, had daar uiteindelijk geen tijd voor. Toen heb ik het zelf geschreven, samen met een oud-collega. In drie maanden hadden we het gefikst.
‘Het idee voor mijn eerste thriller ontstond diezelfde herfst. Het dak van de schuur, die we vlak daarvoor hadden gekocht, was ingestort. En ineens zag ik het kasteel van Mosset, (dorp in Frankrijk, red.) boven me. Toen kwam het verhaal van Vrij uitzicht tot mij: over een mysterieuze kasteelbewoner die het leven van een succesvolle zakenvrouw in Mosset binnendringt.
‘Ik ben naar de épicerie gerend en heb een blocnote gekocht. In vier dagen schreef ik het plot. Ieder toeval leidt tot een nieuwe afslag op de rotonde van je leven. De vraag is: ben je je bewust van die afslag?’
1964 Geboren in Kerkrade
1974 – 1982 Gymnasium Rolduc in Kerkrade
1984 – 1987 Nationale Hogeschool voor Toerisme en Verkeer in Breda (cum laude)
1993 – heden Algemeen Directeur Visit Zuid-Limburg
2017 – 2021 Bestuurslid VVV Groep Nederland
2013 Debuteert met Vrij Uitzicht
2017 Het dossier
2020 Het bloemenmeisje, wint Hebban Thrillerprijs
2021 De Camino, Hebban Favoriet van het Jaar
2022 Roman Ook dat nog, geschreven met dochter Merel Godelieve
2023: Officier in de Orde van Oranje-Nassau voor haar bijdrage aan duurzaam toerisme in Nederland en Europa
Anya Niewierra heeft twee kinderen en woont samen met haar man in Mechelen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden