Minister van Primair en Voortgezet Onderwijs Dennis Wiersma gaat aan de slag met de ravage die hij aanrichtte onder medewerkers en ambtenaren. Hij heeft hun bijvoorbeeld gevraagd of hij in het verleden inderdaad kwetsend en onaangenaam is geweest. Zeker, zeiden die, je was een intimiderende hork. Eentje stond regelmatig te huilen op de gang buiten Dennis’ werkkamer. NRC polste ambtenaren op zijn huidige ministerie: die verklaarden dat Wiersma een schrikbewind voerde en dat ze dagelijks werden afgeblaft en uitgescholden door Dennis the Menace.
Waarom gedraagt iemand zich zo? Er doen verschillende verklaringen de ronde, vooral van Wiersma zelf. Zijn ambitie en gedrevenheid brachten hem ertoe regelmatig uit zijn plaat te gaan. Hij had domweg niet in de gaten dat stemverheffing van een minister nu eenmaal meer impact heeft dan die van de koffiejuffrouw. Maar, stelde Dennis iedereen gerust, hij werkt eraan en de eerste resultaten zijn spectaculair. Hij staat nu al meer open voor feedback.
Afgelopen dinsdag excuseerde hij zich bij de Kamerfractie van de VVD. Fractieleider Sophie Hermans vond het goed dat Dennis ‘eraan werkt om dit op te lossen’. Ze wilde Wiersma daarom nog één kans geven, de eerstvolgende keer dat er weer iemand met betraande ogen zijn kamer verlaat trekt Sophie haar handen van hem af.
Het AD raadpleegde donderdag experts op het gebied van de woedebeheersing. Er was een psycholoog die onlinetrainingen Woede de baas verzorgde. Of Dennis zich daarvoor al heeft aangemeld, is onbekend. Volgens een andere deskundige moet Wiersma inzicht zien te krijgen in ‘wat de sterke emotie precies triggert’. Daarvoor moet je die eerst ‘omarmen’ en ‘erkennen dat die van jou is’, anders is verandering onmogelijk.
In het AD toonde Wiersma zich alvast van goede wil. ‘Ik heb een functie, ik heb een rol en ik heb me daartoe te verhouden.’ De minister is er nog niet, zoveel is duidelijk, maar het is een begin. Het jargon begint hij in elk geval al aardig onder de knie te krijgen.
Ik heb gisteren even zitten spitten in het verleden van Dennis Wiersma, om te kijken met welke ‘vroeger ingesleten persoonlijkheidspatronen’ we hier mogelijk hebben te maken. Ik kwam de volgende quote tegen: ‘Ik heb er erg aan moeten wennen om voor mezelf op te komen. Ik ben in een nieuwe groep altijd voorzichtig.’ Inmiddels gaat het best goed met het voor zichzelf opkomen en de voorzichtigheid in nieuwe groepen is kennelijk ook minder geworden.
Dennis is de zoon van Ymo Wiersma, eigenaar van Snacks en Broodjeshuis Ymo aan de Voorstraat in Franeker: geen achtergrond die je meteen een overdaad aan politiek zelfvertrouwen verschaft. Hij roffelde destijds driftig op de trommel in de lokale drumband de Sternse Slotlanders, waarin hij opklom tot tambour-maître – de ambitie om voorop te lopen was er toen al.
Wiersma lijkt me een man die lijdt onder een overdaad aan compensatiegedrag en die het nodig heeft anderen te vernederen om zichzelf te verheffen, een veelvoorkomend en moeilijk te overwinnen probleem onder baasjes. Maar een mens kan natuurlijk altijd veranderen; Dennis is een verbeteringstraject ingegaan – en dan maar hopen dat hij zich kan beheersen en zijn therapeut niet begint uit te kafferen dat het niet opschiet.
Zo lijkt het gevaar voor Wiersma voorlopig afgewend, mede door de steun van zijn mede-driftkikker Mark Rutte. Matthijs van Nieuwkerk kwam er een tijdje geleden minder gemakkelijk mee weg.
Source: Volkskrant