Oldenburg ligt op haar rug, op een bergpad in Oostenrijk. Ze heeft een enorm stijve nek. Helder is ze wel, ook al heeft ze net twee nekwervels gebroken en een halsslagader beschadigd bij de val van haar mountainbike. Maar dat heeft de 35-jarige Oldenburg, die een paar dagen voor de val twee zilveren WK-medailles veroverde, nog niet door.
Foute boel, denkt haar man. Samen maken ze een fietstocht tijdens de welverdiende vakantie in Oostenrijk. Toevallig fietst er een verpleegkundige voorbij. Hij stapt af en stelt allerlei vragen aan Oldenburg. De roeister weet niet wat er aan de hand is.
Niet bewegen, krijgt Oldenburg te horen. Beweging kan ervoor zorgen dat botstukken gaan verschuiven en schade aanrichten. De verpleegkundige vindt haar situatie zo ernstig dat hij een traumahelikopter wil inschakelen. Dat wil Oldenburg niet, want dat vindt ze veel te duur. Ze krijgt haar zin. Met een nekkraag wordt ze later in een ambulance gedragen en met spoed wordt ze naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis gebracht.
Het is het begin van zeven loodzware maanden voor Oldenburg. Een periode waarin ze niet kan lopen, eten en zitten en met een ingesproken verhaal over Jip en Janneke in het ziekenhuis wordt vermaakt. En een tijd waarin ze zich realiseerde dat ze aan de dood is ontsnapt.
In het ziekenhuis lijken de zorgen van de voorbijganger meer dan terecht. "De arts kwam met grote ogen naar me toe en zei: 'Dit is echt niet goed mevrouw'." Vanaf dat moment beseft Oldenburg hoe zorgelijk haar situatie is. "Ik realiseerde me: als ik had bewogen, dan was het misschien wel voorbij geweest."
Oldenburg moet zo snel mogelijk onder het mes. De complexe operatie is niet mogelijk in het ziekenhuis waar ze ligt, dus wordt de Groningse met een traumahelikopter vervoerd naar een ziekenhuis in Salzburg. Tot overmaat van ramp blijkt ze ook nog besmet met het coronavirus en moet ze bij aankomst direct in isolatie.
"Ik heb toen wel gehuild. Dat was toen ik aan de arts vroeg: 'Hoe vaak heeft u deze operatie gedaan?' 'Eén keer', zei hij. Dat is niet het antwoord dat je wilt horen." De desbetreffende arts krijgt uiteindelijk ook corona en moet thuisblijven.
Er wordt een andere arts ingevlogen die de complexe operatie, waarbij zes pinnen in haar nek worden gezet, vaker heeft uitgevoerd. De dagen na de operatie kan Oldenburg niks. Niet lopen, eten en zitten. "Zelfs huilen deed pijn", zegt Oldenburg. Haar ouders en vriend mogen niet bij haar in de buurt komen.
Na een aantal dagen is Oldenburg weer helemaal helder en stuurt ze een bericht naar haar teamgenoten en dierbaren. Het vasthouden van haar telefoon is te zwaar, dus ze vraagt iedereen om spraakberichten te sturen. "Het geeft superveel kracht als je mensen hoort zeggen: jij kan dit, jij hebt zo'n sterke wil."
Oldenburg ontvangt honderden spraakberichten. Niet alleen steunbetuigingen, maar ook hele verhalen. "Ik lag op een gegeven moment om twee uur s'nachts naar een verhaal van Jip en Janneke te luisteren, dat speciaal voor mij was ingesproken door de dochter van mijn coach."
"Je kan ook een podcast luisteren, maar dit is anders. Dit is speciaal voor jou", zegt Oldenburg. Na tweeënhalve week revalideren, slapeloze nachten en urenlang spraakmemo's luisteren, reist de roeister samen met haar man in een ambulance terug naar Nederland.
Oldenburg besluit vijf weken lang te revalideren bij haar ouders in Groningen, die allebei IC-verpleegkundige zijn. "Die tijd bij mijn ouders was nog veel mooier dan ik van tevoren had verwacht", zegt Oldenburg.
"Die balans tussen houden van en zorgen voor mij als verpleegkundigen was zo bijzonder om mee te maken. Soms denk ik wel eens: hoe verschrikkelijk het ook was, die tijd bij mijn ouders nemen ze mij nooit meer af."
Het ongeluk en de revalidatie versterkte niet alleen de band met haar ouders, maar veranderde ook de relatie met haar partner. "Je waardeert elkaar nog meer. Omdat je beseft dat je elkaar kwijt kan raken. Dat moment is zo dichtbij geweest."
Na vijf weken revalideren in haar ouderlijk huis vertrekt Oldenburg bij haar ouders. "Toen heb ik de fout gemaakt om te snel naar Amsterdam te gaan om te trainen." Oldenburg wordt die dag geconfronteerd met fitte teamgenoten en barst in huilen uit.
Op dat moment beseft Oldenburg dat ze nog patiënt is en geen topsporter. Ze reist diezelfde dag terug naar Groningen en kiest ervoor om daar toe te werken naar het trainingskamp in december 2022. Goed plan, want ze mag mee van de bondscoach. "Ik kon niet roeien, maar je wordt wel weer langzaam onderdeel van een groep."
Het doorzettingsvermogen van Oldenburg is ongekend. Eerst kan ze nog maar enkele minuten lopen, maar in december zit ze voor het eerst weer op een roeimachine. De revalidatie gaat zo voorspoedig dat ze in maart, met de vrouwen vierzonder, deelneemt aan een internationale wedstrijd in Italië.
Na haar eerste wedstrijd groeit het vertrouwen bij Oldenburg. "Ik denk dat ik misschien wel beter kan worden dan vorig jaar. Dat het zo snel is gegaan is een wonder." Ze kan haar nek nog steeds niet volledig naar rechts draaien, maar stapt donderdag wel in de roeiboot voor het EK Roeien in Slovenië.
"Mijn vader zei een paar maanden geleden nog dat hij geen kaartjes ging kopen voor het EK. Nu sta ik er toch. Het is een soort Amerikaanse droom, al heb ik een hekel aan die term", zegt Oldenburg lachend.
Source: Nu.nl sport