Ik kwam een vriend tegen op straat, maar ik zag hem eerder dan hij mij. Het heeft iets onbedoeld voyeuristisch om iemand te zien die zich nog niet aan de sociale situatie heeft aangepast. Op het moment dat je iemand herkent, gaan je wenkbrauwen omhoog, verschijnt er een glimlach. Dat was bij deze vriend nog niet gebeurd. De mens in neutrale toestand ziet er altijd licht geërgerd uit, verward of vermoeid. Eigenlijk zoals een baby. Is dit de ‘ware’ persoon? Niet per se. Misschien is onze essentie niet meer dan een optelsom van alle stukjes die we presenteren aan de buitenwereld.
Ik presenteerde alvast een glimlach. De vriend merkte mij op en vroeg: ‘Was je iets leuks aan het luisteren?’ ‘Nee,’ antwoordde ik, ‘ik moest lachen omdat ik je hier zomaar tegenkom.’
Iets hield me tegen om de waarheid te zeggen: ik lachte omdat ik al in de sociale stand stond.
Source: Volkskrant