Televisie fungeert idealiter als venster naar een nieuwe, onbegrijpelijke wereld. In mijn geval komt dat vaak neer op het kijken naar krankzinnige exercities die te maken hebben met het fenomeen ‘koophuis’. Het is zo’n term die je alleen kent uit gesprekken van vroeger, een term die voor veel mensen inmiddels is uitgegroeid tot de schorseneer onder de levensdoelen.
Gelukkig krijgen we dat venster in veelvoud aangereikt, met op drie opeenvolgende tv-avonden liefst vier huizenprogramma’s waarin het kopen van een huis onderdeel is van een gladiatorenspektakel in de arena van het losgeslagen kapitalisme. We zien in Droomhuis gezocht hoe gearriveerde mensen op zoek gaan naar een tweede (vakantie)huis, we zien in Kopen zonder kijken het ene na het andere wanhopige yuppenstel dat het aankoopproces uit handen geeft, en in Kinderen kopen een huis dat ouders zelfs de macht uit handen geven aan hun kinderen, want waarom ook niet?
De nieuwste telg in het genre is RTL-programma De moeite waard?!, waarin wekelijks een huis wordt ‘geflipt’. De deelnemers kopen een huis in slechte staat, om het vervolgens zélf op te knappen en met winst door te verkopen (of dat nu sympathiek is, of symptomatisch voor een verdorven woningmarkt, laat ik aan u). Ze worden begeleid door presentator Tijl Beckand (onvermijdelijk) en bouwdeskundige Bob Sikkes, de Kopen zonder kijken-ster die door RTL wordt klaargestoomd voor een onvermijdelijke toekomst als uitgemolken tv-fenomeen.
In de eerste aflevering zagen we hoe de Friese Ge-An en Klaas een huis opknapten in Steenwijk, waarop ze – na flink wat budgetoverschrijdingen – uiteindelijk duizenden euro’s winst maakten. Handig, want dan kon het stel na alle inspanning zorgeloos een nieuw huis kopen in Portugal. Eind goed, al goed.
Ik had geen idee wat ik aan moest met dit programma. Moesten we actief meeleven met deze mensen, die een primaire levensbehoefte aangrijpen om er zelf beter van te worden? Was het juist nobel om een huis op te knappen voor een ander? En wie kiest in vredesnaam de jasjes van Tijl Beckand? Een feelgood-einde is in dit genre onvermijdelijk, maar ik werd niet bepaald warm van de zoveelste bevestiging dat in elk huis nog altijd een aantrekkelijk verdienmodel schuilt.
Misschien zijn het slechts pessimistische mijmeringen van een tv-recensent die allang hopeloos is verdwaald op het pad dat ‘serieus wonen’ heet. Misschien moeten we gewoon nog maar veel verder gaan. Waarom niet dieren een huis laten kopen onder leiding van Freek Vonk? Waarom geen talentenjacht voor de beste huisjesmelkers? En waarom geen nieuwe Dansmarathon, waarin deelnemers tot het uiterste moeten gaan voor een koophuis?
Ook op het kleine scherm is de onmogelijke woningmarkt een uiterst lucratief verdienmodel. En wij kijkers, nostalgisch als we zijn naar het concept ‘koophuis’, nemen telkens weer opnieuw plaats in de arena. We moeten toch wat.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden