Op een zonnig caféterras zat ik met koffie te tobben over schijnproblemen (waarom bestaan er sigaretten in pakjes van 22 stuks? Waarom heten sommige mensen ‘Rop’, met een p? Waarom bevat de ene citroen 100 pitten en de andere geen enkele?) toen er een man aan kwam lopen met een zogeheten ‘boombox’ (die wij vroeger een ‘ghettoblaster’ noemden). Het ding speelde Don’t Worry, Be Happy.
Ik kan dat lied niet verdragen, en ik ben vast de enige niet. Ja, het is stellig een knappe compositie (en helemaal a capella, dat wil zeggen zonder andere instrumenten dan Bobby McFerrins stem) en het is niet uitgesloten dat ik het een leuk liedje vond toen ik het voor het eerst hoorde (35 jaar geleden!), maar inmiddels: nee.
De man liep niet dóór met zijn boombox, maar ging er eens lekker voor zitten op het pleintje naast het terras. ‘In every life we have some trouble, but when you worry you make it double’, zong Bobby. Ik moest denken aan een stuk dat ik net in de krant had gelezen over een filiaal van McDonalds in Winschoten. Daar hebben ze sinds kort een nieuwe methode om lastige hangjongeren weg te jagen: klassieke muziek.
‘Het werkt’, aldus de tevreden filiaalchef. Maar op de hamvraag ‘welke klassieke muziek gebruiken jullie dan?’ wilde hij, ondanks de suggestieve kop ‘Big Mac met Bach’, geen antwoord geven. Bach lijkt me trouwens niet bij uitstek geschikt voor het wegjagen van mensen. Sterker nog, ontbijten met een Sausage McMuffin® en de Goldbergvariaties moet een feest der zintuigen zijn. Of, wat later op de dag, een Quarter Pounder® met het vijfde Brandenburgse concert. Die waanzinnige clavecimbelsolo! Die knapperige uitjes!
‘Don’t worry, be happy’, zeurde Bobby, met zijn neppe Jamaicaanse accentje. Of zouden ze het bij McDonalds in de sombere muziek zoeken? Ik kan me voorstellen dat de McFlurry® wat minder zoetjes naar binnen glijdt bij Mahlers Kindertotenlieder, Rachmaninovs Dodeneiland of Skrjabins Zwarte mis. Zelf zou ik onmiddellijk vluchten bij de Bolero van Ravel, of die Wellingtonmars van Beethoven. Maar ja, die vinden de hangjongeren waarschijnlijk juist wel chill. Een lekker atonaal moppie Schönberg dan misschien?
‘Cause when you worry your face will frown...’, vond Bobby. In Guantanamo bay gebruikten ze een verfijnd mengsel van Metallica en Sesamstraatliedjes om gevangenen aan de praat te krijgen, en Hillary Clinton heeft nog eens een mariachiband voor het Witte Huis laten spelen om Trump uit zijn slaap te houden. Böse Menschen haben keine Lieder. Ha!
‘Oehoehoehoehoehoehoehoehoehoehoehoe...’ hield Bobby vol. Ik ben maar opgestapt, want ik kreeg enorme zin in een Big Mac®.
Source: Volkskrant