Soms krijg je als correspondent een aanbod dat je onmogelijk kunt afslaan. ‘Wil je met mij naar een Poolse bruiloft gaan?’, appte goede vriendin P. op een verloren middag. Haar achterneef ging trouwen en ze mocht iemand meenemen. Nu ben ik altijd te porren voor een feestje, maar een bruiloft is in Polen een echte buitenkans. De wilde en copieuze trouwfeesten genieten hier een legendarische reputatie, vereeuwigd in films en liedjes. In Warschau zit zelfs een club, Wesele (Bruiloft), die het feestgelag elk weekend nabootst. ‘Bovendien’, schreef P. die ook journalist is in Polen, ‘we werken te hard. Laten we een keer iets leuks doen.’ Ik had al ja gezegd.
Het huwelijk werd in de kerk voltrokken, vervolgens belandden we in een hotel tussen de bossen buiten Warschau, met een lichtgevende fontein en glanzend witte zuilen. Een blik op de tafelschikking leerde dat ik de enige gast zonder Poolse naam was. Des te leuker. Ik probeer me zo veel mogelijk onder te dompelen in het land. Het correspondentenwerk voert langs buurthuizen, graanschuren en rechtbanken. Vaak fascinerend, maar niet altijd vrolijk – dat is inherent aan het nieuws. Andere, mooiere kanten van het land zien is essentieel.
Er bestaan de nodige misverstanden over Polen. Buitenlanders denken soms aan het land als een grauwe plek met stijve, neergeslagen mensen. Een tergend maar hardnekkig cliché. Niets is minder waar. Ik heb het land leren kennen als een plek vol warme, hartelijke mensen als je eenmaal over de huisdrempel stapt. Het leven in Polen was en is niet altijd even makkelijk, maar de mensen compenseren dit met een uitbundigheid die je in Nederland zelden ziet. Niet alleen op bruiloften natuurlijk, maar een wesele is de overtreffende trap van die levensvreugde.
Het is een van de lessen die je als buitenstaander kunt trekken uit een Poolse bruiloft. Een andere, meer praktische les, kreeg ik op de dansvloer. ‘Disco polo zit in je knieën’, zei een gast aanmoedigend. Mijn pogingen om mee te dansen op deze opzwepende volksliedjes met discodeun leken op de manier waarop ik een woordje Pools spreek: met bravoure, maar allesbehalve soepel. Naarmate de avond vorderde, gingen beide beter. De wodka – elke tafel twee flessen, die zodra ze leeg waren werden vervangen – zal hebben geholpen. In elk geval in mijn beleving.
Het feest was een tocht langs tradities, met heildronken, liedjes en hartverwarmende momenten waarvoor je de Poolse taal niet eens machtig hoeft te zijn. Ik hoopte een beetje op vriendin P. als gids, maar haar vorige bruiloft is alweer even geleden en werd abrupt onderbroken toen een Duitse herder haar beet. We moesten samen de ongeschreven regels navigeren. Ondertussen fluisterde ze stukjes familiegeschiedenis toe, een Poolse variant van de roman Honderd jaar eenzaamheid, waarin accordeonmakers, avonturiers in China en een kwade waarzegster een rol spelen.
De gesprekken met bruiloftsgasten tussen het eten en dansen door gingen veel over het land waar we waren. Wat ik van Polen vond? Het eerlijke antwoord, dat ik het hier erg naar mijn zin heb, werd soms met milde scepsis ontvangen. Een jonge dichter waarschuwde voor de roze bril die buitenlanders soms opzetten, zeker tijdens een mooi feest. Toch kon hij zich niet indenken op een andere plek te wonen. Een metaalbewerker, die een tijd in Zweden heeft gewoond, was dat met hem eens. Uiteindelijk was hij teruggekeerd. ‘Hier kom ik vandaan en er is geen plek op de wereld als Polen.’ Zo is dat, dacht ik toen de zwaluwen hun eerste duikvluchten maakten in het ochtendlicht en de band opnieuw een hitje inzette. Zo is dat.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden