Een vriend van me kwam Mark Rutte eens tegen op een terras op de Grote Markt in Den Haag. Ze spraken kort over boeken en tv-series, want daar gaat het al gauw over als je met die vriend praat. Ik geloof dat de conclusie was dat de premier Breaking Bad zou proberen, en dat mijn vriend Voskuils Bij nader inzien zou lezen.
Tienduizenden Nederlanders hebben de afgelopen jaren dit soort montere gesprekjes met de minister-president gevoerd, over ieder denkbaar onderwerp. Want dat kan, met Rutte: praten over alles. Onderhoudende gewichtloosheid, vol woorden, zonder te zeer in te gaan op wat de ander zegt. Ruttelen, noemt Robbert Wigt dat in zijn boek Supergaaf – De overtuigende taal van Mark Rutte.
Aan dat ruttelgesprek moest ik dit weekend denken door een artikel in het Algemeen Dagblad. Het ging over Ruttes ‘door vogels ondergepoepte, stokoude’ Saab 9-3 Sport Estate, en over al die andere dingen die we allemaal kennen: Fiets. Appel. Nokia. Altijd hetzelfde Indonesische restaurant (AD: ‘Voor 7,95 euro heb je hier al vier stokjes saté ajam’), enzovoort. De zin ‘Hij is niet van de luxe’ klonk alsof-ie uit een VVD-advertorial kwam. Dat was niet zo: volgens een bekende die Rutte ook geregeld op de Grote Markt treft, zit er namelijk ‘geen strategie achter het nuchtere doen en laten van de premier’. Zou het werkelijk? Zou de premier echt een homp klei zijn die zichzelf voor elk gesprekje in de juiste vorm masseert? Hoe laag verslaggevers de lat ook leggen; hij limbodanst er opgewekt onder vandaan. De dag dat smalltalk een olympische discipline wordt, is hij onze nationale troef.
Maandag beende hij voor de tweede maal in korte tijd het SBS-opiniemijnenveld van Vandaag Inside op. Gerard Joling was er ook. Gezellig! Gerard, een oude kennis, vond dat Mark best kon aanblijven, ondanks alles.
Joling: ‘Er is altijd veel commentaar op de minister-president. Er zijn ook allemaal dingen waarvan we denken: dat gaat niet goed. Er zijn natuurlijk veel dingen in het land die niet lekker gaan, hè? En ik kan er wel tien opnoemen. (…) Nou, de zorg. Politie. Wat hebben we nog meer? Groningen, het hele gebeuren. Dan hebben we natuurlijk nog Limburg. En daarbij hebben we natuurlijk ook nog dat hele gedoe eeeh, dan moet ik even goed nadenken. D’r zijn er genoeg in elk geval. (…) Nou ja, dan denk ik, je moet er wel mee door, ook met die coalitie waar je in zit, met die, onze fan, mevrouw Kaag, waar wij niet zo fan van zijn, dan denk ik: het gebeurt allemaal, het moet allemaal maar gewoon kloppen en lukken.’
En zo is het. Even later ging het kort over Taiwan en eventuele Chinese dreiging.
Gerard: ‘’85 heb ik daar heel veel gewerkt. Taiwan, Filippijnen… Ik geloof dat ik meer gouden platen heb uit Taiwan dan uit… en ik moet je zeggen, die landen, da’s allemaal klote natuurlijk. Filippijnen, Indonesië...’
Rutte: ‘Taiwan is niet zo slecht toch?’
Joling: ‘Taiwan is nu goed geregeld allemaal.’
Rutte: ‘Veertig procent…’
Joling: ‘Klopt.’
Rutte: ‘…van alle posities door vrouwen ingevuld.’
Op het andere net stond de man die ‘niet van de luxe is’ de pers alweer te woord over de Toeslagenaffaire. Een debat naderde, er zouden weer handen in eigen boezems verdwijnen. En vervolgens zou alles gewoon weer verder (p)ruttelen – een tv-serie over een opgewekt stuk klei waar steeds weer nieuwe seizoenen van worden besteld, en zelfs Gerard Joling kan niet precies uitleggen waarom.
Source: Volkskrant