Tijdrekken komt niet alleen in het voetbal voor. In de politiek is het vele malen erger. Bij de 80-jarige senator Martin van Rooijen (50Plus) gaat het niet om minuten tijdwinst, maar dagen. Hij wil met lange monologen voorkomen dat de Eerste Kamer voor 30 mei kan stemmen over de nieuwe pensioenwet. Op die dag wordt de nieuwe senaat gekozen door de leden van de Provinciale Staten. En zoals bekend hebben de voorstanders van die nieuwe pensioenwet – de regeringspartijen plus PvdA en GroenLinks – daarin geen meerderheid meer.
Van Rooijen heeft een vliegende tackle ingezet om de coalitie te vloeren. Hij traineert de boel met speeches van meer dan twee uur. En hij heeft daarmee tenminste voor verdeeldheid kunnen zorgen.
Het wetenschappelijk instituut van het CDA keerde zich afgelopen weekeinde onomwonden tegen de nieuwe pensioenwet en noemde het zelfs een ramp. En daardoor is de fractie in de Eerste Kamer ook aan het twijfelen geslagen. Nu het CDA electoraal een splinterpartij dreigt te worden ontstaat al gauw paniek. Als de ultieme polderaar – de pensioenhervorming is door werkgevers en werknemers uitgedacht – zou de partij niet anders dan voorstander kunnen zijn, ook vanwege het feit dat CDA-prominent Lans Bovenberg een van de architecten was.
Maar nu het volk er zich steeds meer tegen keert, zijn er geen principes meer en worden regeerakkoorden en partijprogramma’s terzijde geschoven. Elk besluit dat het kabinet neemt, lijkt de coalitie en vooral het CDA zetels te kosten. Keuzestress uit angst voor electorale afstraffing leidt steeds vaker tot besluiteloosheid, waardoor zaken op de lange baan worden geschoven.
Of de nieuwe pensioenwet een ramp of succes wordt, hangt vooral af van de financiële markten. Bij het huidige stelsel wordt de hoogte van de pensioenen bepaald door de rentefluctuaties, bij het nieuwe door de beleggingsresultaten. Als de beurs crasht en de rente stijgt, zal het nieuwe stelsel een wangedrocht worden genoemd. Als de AEX komende jaren boven de 1.000 punten komt en de rente weer wegzakt, mag de polder zich op de borst kloppen.
Maar daarvoor is wel een hele operatie nodig geweest: vijftien jaar discussie in de polder, vier jaar politieke besluitvorming en nu nog drie jaar uitvoering. In 2027 moet het dan in kannen en kruiken zijn. Maar inmiddels wil het CDA – met steun van PvdA en GroenLinks – de uitvoeringsexercitie verlengen, omdat de verdeling van een pot geld van 1.500 miljard euro in miljoenen kleine potjes voor individuele Nederlanders zo complex is dat het niet in drie jaar te doen is.
Dinsdag kregen ze bij monde van minister Carola Schouten van het kabinet een jaartje extra – tot 1 januari 2028. Maar een deel wil uitstel tot 2030. Vermoedelijk is het stelsel dan na 25 jaar soebatten zo archaïsch dat het al meteen moet worden gemoderniseerd.
Misschien kan kunstmatige intelligentie in de toekomst in seconden panklare oplossingen voorschotelen. Dat bespaart 24 jaar en 364 dagen. In de gefragmentiseerde politieke constellatie ligt de weg vrij voor tijdrekkers. Voetballers moeten verlekkerd kijken naar een eindeloze competitie.
Source: Volkskrant