Als uitvaartondernemer stond Lies Oosterveld letterlijk 24/7 ‘aan’. Slapen deed ze met make-up op, want je wist maar nooit wanneer je een melding kreeg. Om diezelfde reden dronk ze geen druppel alcohol. En waargebeurd: toen iemand om half vier ‘s nachts appte dat ze tóch liever groentesoep in plaats van tomatensoep na de begrafenis wilde, appte ze direct terug: ‘Komt in orde’. ‘Mijn moeder ging voor maatwerk en kwaliteit’, zegt zoon Vince, die na een jarenlange samenwerking met zijn moeder het bedrijf nu alleen voortzet.
Lies Oosterveld was van kinds af aan bang voor de dood. Tegelijk fascineerde het haar óók. Toen ze als verpleegkundige in het ziekenhuis in Venlo werkte, werd ze haast als een magneet naar het mortuarium getrokken. ‘Ik denk dat het haar manier was om die angst voor de dood te bezweren’, zegt dochter Jill. Maar toen ze solliciteerde op een vacature bij het mortuarium, kreeg ze nul op het rekest. Te weinig levenservaring, oordeelden de leidinggevenden.
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Haar carrière in het uitvaartwezen kwam daardoor pas laat op gang, in 2000. De directe aanleiding was de begrafenis van haar vader. Die was zó onpersoonlijk, zó standaard, dat ze besloot: dat kan ik beter. Vince: ‘Het was een uitvaart bij zo’n grote uitvaartorganisatie. Kraaien, noemen we die in onze branche. Vijftig standaard rouwkaarten waarbij je amper kunt kiezen. En als je iets anders of meer wilt, moet je bijbetalen.’
In het begin rinkelde maar mondjesmaat de telefoon. Mogelijk had het stroeve begin ermee te maken dat de uitvaartwereld, zeker die in Venlo, werd gedomineerd door mannen. Veel begrafenissen vonden in de kerk plaats, waarbij de pastoor bepaalde wat er wel en niet mocht. Vince: ‘En toen kwam Lies, met haar eigen visie. Andere uitvaartondernemers, en ook de pastoor, kwamen zelfs aan de deur om hun onvrede te uiten. Maar het maakte geen enkele indruk op haar.’
Na verloop van tijd deed de mond-op-mondreclame zijn werk; bij Lies moest je zijn voor een persoonlijke uitvaart. Niet zoals het hoorde, maar zoals je het wilde. Ze ontwierp het drukwerk, dacht mee over de tekst. Er kwamen zwarte linten aan de vlaggen van de rouwwagens of roze of blauw als het om kinderen ging of desnoods in carnavalskleuren. En aankondigingen in de krant kregen steevast een stevige zwarte rand. Mensen wisten direct: dat is er één van Lies.
De zaak ging zo goed lopen dat ze door de oversterfte tijdens corona soms zelfs nee moest verkopen. Dochter Jill: ‘Daar kon ze echt van wakker liggen. Het was naast de administratie bijhouden haar zwakke punt. Ze kon geen afstand nemen. Eigenlijk had ze vooral last van pijntjes en hoofdpijn als ze géén werk had.’
Haar dood kwam onaangekondigd. Ze had last van druk op de borst, maar bij de huisartsenpost stuurden ze haar naar huis. Kwam het omdat het Paasmaandag was? Een te hoge werkdruk? Onachtzaamheid? Dat onderzoek loopt nog. Feit is dat ze op 11 april overleed, nog maar 65 jaar oud.
Zoon Vince verzorgde haar uitvaart, zijn eerste ooit alleen. Op van de zenuwen was hij. ‘Het moest natuurlijk allemaal aan de Lies-norm voldoen.’ Aan rouwen is hij daardoor nog nauwelijks toegekomen. Maar hij kijkt er met voldoening op terug. ‘Het was warm, persoonlijk en in kleine kring.’
Lies Oosterveld zal worden herdacht als een vernieuwer. Iemand die door het mannenbastion heen wist te breken en haar eigen touch in de uitvaartwereld bracht. En haar angst voor de dood, is die bezworen? Boven haar rouwadvertentie stond de tekst: life’s a bitch and then you die. Jill: ‘Ik denk dat daarmee die vraag is beantwoord. Een volmondig ja.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden